บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

His name is 'Kim sum sung'

Part 2

 

 

เช้าตรู่ที่อากาศดี สายลมหนาวที่เริ่มพัดเข้ามาเมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูหนาวทุกทีๆ มันเหมาะสำหรับการนอนหลับอุตุบนเตียงนุ่มมากกว่าทำสิ่งอื่นใดเป็นไหนๆ

“นี่!!”

“นี่นาย!!” ทงเฮตะโกนหาซะให้ทั่วบ้านหลังที่ไม่ใหญ่ไม่โตนัก แต่ก็ไม่พบ ‘คิมซัมซุง’ ที่หายตัวไปจากที่นอนแต่เช้า จนมาเจอเข้าที่สวนหน้าบ้านนี่แหละ...ร่างสูงกำลังก้มๆเงยๆทำอะไรบางอย่าง

“นี่นาย...ทำอะไรอยู่น่ะ” เอ่ยถามออกไป แต่ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมานั้น กลับมีเพียงสายลมอ่อนๆที่พัดกระทบหน้าแล้วผ่านไป กับเสียงนกกระจิบร้องขับขานยามเช้ามืด

“ฉันถาม ไม่ได้ยินดึงัย!!!”
“นี่นาย!!”

“ผมมีชื่อนะ”

..ก็ชื่อนั่นมันน่าเกลียดนี่ แม้จะต้องเรียกอยู่ทุกวัน แต่มันก็ทำใจยากทุกทีเวลาจะพูดมันออกไป..ทงเฮกลั้นหายใจก่อนเปล่งมันออกไปชัดถ้อยชัดคำ

“คิม ซัม ซุง!!”

“คร้าบโผม^^” เจ้าของชื่อยิ้มหน้าแป้นหน้าบานพร้อมคำขานรับสุดจะอารมณ์ดี

“นายทำอะไรของนาย”

“ถอนวัชพืชครับ มันรกไปหมดเลย”

“ก็เห็นๆอยู่ ว่ามันจะตายแหล่มิตายแหล่อยู่รอมร่อ ถอนหรือไม่ถอนมันก็ตายอยู่ดีนั่นแหละ” ว่าแล้วก็หันหลังกลับ มุ่งตรงไปยังประตูไม้เก่าๆที่หน้าบ้าน

“ทงเฮ จะไปไหนครับ”

“ไปตลาด ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”

“ไม่ๆ ผมจะไปด้วย” ทงเฮหันกลับมาทำตาขวาง แต่ก็ต้องยอมพ่ายแพ้ เมื่อไปเจอะเข้ากับดวงตาหวานเชื่อมขี้อ้อนคู่นั้น

 

“นี่....เดินห่างๆฉันหน่อยเถอะ” ทงเฮแยกเขี้ยวสั่งคนข้างๆที่เดินตัวติดอย่างกับกาละแม

“ทำไมล่ะ”

“ก็ฉันอายแทนนายน่ะสิ มาเดินตลาดนะ ไม่ใช่มาเดินแบบ!! ทำไมนายถึงได้แต่งตัวแบบนี้ห้ะ??”

‘แบบนี้’ ที่ว่าน่ะ มันก็คือ หมวกแค็ปสีดำกับแว่นตากันแดดทรงตี๋ใหญ่ที่ตอนนี้มันถูกประดับไว้บนหน้าขาวๆของร่างสูง

“ก็ผมแพ้แดดนี่!”

“งั้นช่วยถอดหมวก เพราะนายใส่แว่นอยู่แล้ว” เอื้อมมือจะไปดึงเอาหมวกนั่นออกมา แต่ซีวอนดันทะลึ่งยืดตัวจนเต็มความสูง ที่ถึงจะไม่ยืด ทงเฮก็แทบจะต้องเขย่งอยู่แล้ว ..แล้วยิ่งมาแกล้งกันแบบนี้ คนเตี้ยๆแม่ลืมดื่มนมอย่างทงเฮจะเอื้อมถึงได้ยังงัยล่ะ??

“นี่นาย!!”

“แว่นอย่างเดียวไม่พอหรอก แดดจ้าจะตายไป” ตอบพร้อมส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้ แต่สำหรับทงเฮ มันน่าจะโดนพิมพ์ส้นเท้าไปซักข้างจะเป็นไร

“เอาเนี่ย 5 โล” ทงเฮรีบๆสั่งรีบๆซื้อ อายจนจะมุดดินหนีอยู่แล้ว และท่าทางแปลกๆนั่นก็ทำเอาแม่ค้าหลายรายถึงกับงงเต๊ก ว่า ‘ทงเฮจอมเค็ม เนี้ยบทุกเม็ด’ ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน -*-

“ทำไมไม่เลือกดีๆล่ะ ระวังได้ของเสียนะครับ”

“เงียบไปเลย” แวดให้ทีนึงถึงได้เงียบ แล้วก็เดินตามต้อยๆหางตกต่อไปโดยไม่ปริปากพูดอะไรซักคำ

“หนุ่มหล่อที่มาด้วยอ่ะ ใครหรออาตี๋ทงเฮ...เพื่อนลื้อเหรอ?”

“อือ..อืม...มันเป็นเจ้าหน้าที่โรง’บาลบ้าน่ะ”

เจอคำตอบของหนุ่มหน้าสวยไปอย่างนั้น ซีวอนที่ตอนแรกหน้าบานเป็นกระด้งเป็นต้องหุบลงเหลือก้อนเดียว แถมสปอร์ตไลท์ที่ฉายมาตรงหน้าตอนที่ถูกชมว่า หล่อ ก็ดับไปในพริบตาเดียว อย่างกับโดนถอดปลั๊ก!!

“ว้าว! ปูตัวอวบๆทั้งนั้นเลยอ่า...น่ากินจัง ^^”

มือเล็กคว้าจับเอาปูตัวหนึ่งขึ้นมา จับอย่างชำนิชำนาญไม่กลัวว่าจะโดนมันหนีบนิ้วเรียวๆเลยซักนิด ก่อนจะแหย่มันมาตรงหน้าร่างสูง ที่ผงะถอยหลังจนเกือบหงาย

“ฮ่าๆ กลัวปู!!”

“โลเท่าไหร่ฮะ” หลังจากหัวเราะกับท่าทางเปิ่นของเพื่อนตัวโตจนหนำใจแล้ว ก็หันกลับมาสนใจปูตรงหน้าอีกครั้ง

“ให้ทงเฮหมื่นวอนก็พอจ้ะ”

“หา!! ทำไมมันแพงจังเลยล่ะครับ” ใบหน้าร่าเริงกลับดูผิดหวัง...อดกินปูของโปรดแล้วสิท่า

“ก็มันเพิ่งมาสดๆนี่จ๊ะ....เนี่ย ลดให้แล้วนะ”

“อืม...??...ลดอีกไม่ได้เหรอ....”

ซีวอนหลุดขำก๊าก ...จะมาเดินตลาด หรือมาช้อปปิ้งกันแน่???

“หัวเราะอะไรเล่า?”

“เอา 2 โล เลยละกันครับ” ได้ยินดังนั้น ทงเฮหันขวับ จ้องตาเขม็ง แต่ก็นิ่งไปเมื่อในมือคนพูดมีธนบัตรครบจำนวนเงิน

 

“นายไปเอาเงินมาจากไหนน่ะ” ตาโต เหมือนเด็กเห็นของเล่นใหม่

“ก็พอมีติดตัวอยู่บ้าง” ซีวอนชูกระเป๋าเงิน แต่นั่นมันทำให้ทงเฮยิ้มกว้าง

“มีกระเป๋าเงินนี่ แสดงว่าต้องมีบัตร...นี่! หาบัตรประชาชนสิ”

“หาแล้ว แต่ไม่มี ในกระเป๋านี่ไม่มีบัตรซักใบ”

คิ้วโก่งกลับมายู่ย่นอีกครั้ง “คนบ้าอะไร ไม่พกบัตร”

“คนบ้าที่คุณว่าน่ะ มันคือผมนะ”

“เรื่องของนาย...”

 

 

ฉ่า!!!~

“หอมจังเลย หิวแล้วๆ”

“ใจเย็นสิ ร้องแต่จะกิน ไม่ยอมช่วยย่าง” ทงเฮบ่นอุบ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งลูบท้อง ร้องขอจะกินๆลูกเดียว

“ถ้าผมไปช่วย แล้วไม่ได้กินก็อย่ามาว่ากันนะ”

“อ้ะ...งั้นไม่ต้องเลย”

ซีวอนลอบยิ้มน้อยๆ...ถึงจะปากร้ายไปนิด แต่ก็น่ารักไม่หยอก...

“ฮ่าๆน่าอายชะมัด ฉันชอบกินปูก็จริง แต่ฝีมือการแกะปูเนี่ยห่วยสุดๆไปเลย นายเนี่ยเก่งจังน้า~” ถ้าเหล้าไม่เข้าปาก คงไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการเชยชมคนอื่นแน่ๆ...คนตัวเล็กนั่งกินไป ก็พูดเจื้อยแจ้วไปตลอดไม่หยุดปาก มือเล็กหยิบจับแก้วเหล้าสลับกับเนื้อปูที่ซีวอนแกะให้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

จะว่าไป คนที่ว่าขอกินลูกเดียวในตอนแรกอย่างซีวอน เห็นทีจะอดล่ะงานนี้

“ซัมซุง...นายไม่กินบ้างล่ะ?” ทงเฮหยิบเนื้อปูมาชิ้นหนึ่งและยื่นไปจ่อปากร่างสูง “อ้ะ!”

ซีวอนรับเอาเนื้อนั้นเข้าปากไป...และเผลอหม่ำปลายนิ้วหวานๆนั่นไปด้วย

“น้ำจิ้มมั๊ย?”

...ส่ายหัว... “มันเผ็ด”

“ไม่ได้ๆ ไม่กินกับน้ำจิ้มแล้วจะอร่อยได้งัยล่ะ??” จัดการจิ้มเนื้อปูลงกับน้ำจิ้มซีฟู้ดเข้มข้นสูตร ลีทงเฮ ก่อนจะป้อนให้ซีวอนอีกครั้ง

..เพียงแต่ครั้งนี้ สายตาทั้งคู่สบกัน...

ริมฝีปากบางค่อยๆรับเอาอาหารรสเลิศเข้าปาก ช้าๆ

“อ๊ากกกก!! เผ็ดอ่ะ!! แฮ่กๆ น้ำ!! น้ำ!!”

 

อาหารมือค่ำมื้อใหญ่จบลงเมื่อในจานมีแต่เศษซากปู ทงเฮยืดตัวพิงหลังเข้ากับพนักเก้าอี้ไม้สีขาวขุ่น มือเล็กลูบท้องตึงๆวนไปวนมา ซีวอนเห็นแล้วก็หัวเราะ

“หัวเราะอะไรหา? ก็คนมันอิ่ม”

คนโดนดุ แค่ส่ายหัวน้อยๆ แล้วลุกขึ้นเก็บโต๊ะ

“มีนายไว้ในบ้าน มันดีอย่างงี้นี่เอง นี่!!ซ้อนกันแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้ร่วงมาแตกกันพอดี นายเนี่ย..จะช่วยให้ดีขึ้นหรือเลวลงกันนะ!!” ชมได้ไม่ทันขาดคำ ท่าทางเก้ๆกังของร่างสูงก็ทำให้ทงเฮหัวเสีย

ซีวอนทำได้เพียงเกาหัว แต่ไม่ได้เถียงอะไรออกไป ..เถียงไปก็เรื่องใหญ่สินะ โดยเฉพาะเถียงกะทงเฮแล้วด้วย

พอเสร็จจากเก็บจานชาม และเตาไฟจนเรียบร้อย ทงเฮก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ อาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคลแล้วเข้ามานั่งเล่นดูทีวีตรงโซฟ้ากลางห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก

ติ๊ด..

หยิบรีโมตมากดเปิด

(..ข่าวการหายสาบสูญของ...)

ติ๊ด!

“ซัมซุง เปลี่ยนช่องทำไม!!” ร่างบางโวยลั่น เมื่ออยู่ๆก็มีมือดีมาฉกเอารีโมตคู่ใจไปแล้วกดเปลี่ยนช่องในทันที ตามมาด้วยร่างสูงที่กระเด้งตัวมาจากด้านหลังนั่งแหมะลงข้างๆกัน

“ดูรายการเกมโชว์นี่ดีกว่า สนุกมากๆเลยนะ”

มองหน้าคนมาใหม่ที่ยิ้มระรื่น “คิดว่าหน้าคุณชายอย่างนายจะดูเป็นแต่พวกสารคดีซะอีก ที่แท้..ก็ติ๊งต๊องดีๆนี่เอง”

ใบหน้าหล่อหันขวับ “ว่าผมเหรอ?!”

“เปล่าน้า” ทงเฮกระเถิบตัวหนี “แค่พูดความจริง”

แล้วมือเล็กก็คว้าเอาหมอนอิงใบจิ๋วมากั้นเอาไว้ได้ทันเวลา รู้อยู่แล้วว่าคนตัวโตจะต้องเล่นอะไรแผลงๆแน่ๆ

.

.

.

เสียงหัวเราะปรับเปลี่ยนเป็นความเงียบที่เข้ามาแทนที่
เข็มนาฬิกาชี้เลื่อนบอกเวลาตีสอง และหน้าจอสี่เหลี่ยมก็เปลี่ยนเป็นสัญญาณขัดข้อง ไม่ได้ถ่ายทอดรายการอะไรแล้ว

บนโซฟาตัวยาวมีร่าง 2 ร่าง..หนึ่งนั่ง อีกหนึ่งนอนหนุนตัก ดวงหน้าเรียวสวยหลับพริ้มฝันดี กับอีกคน...ที่เลื่อนนิ้วมือเกลี่ยปอยผมนุ่มที่ปรกหน้าหวานออก บนใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยยิ้มอบอุ่น

…ดีใจที่ได้เจอคุณนะ ลีทงเฮ...

 

 

“โห สบายเลยแก ได้เด็กล้างจานคนใหม่” ซองมินเหลือบมองไปยังหลังร้าน เห็นหนุ่มหล่อนั่งจุ้มปุ๊กล้างจานอย่างขยันขันแข็งก็อดจะแซวเพื่อนสนิทไม่ได้

“ไม่ใช่ ‘ใหม่’ ‘คนแรก’ ต่างหาก”

“เอ้อ~ แหม..ดูท่าจะสำคัญกว่าเด็กล้างจานซะอีก”

“แล้วคิดว่าเป็นอะไรล่ะ!!! ตอบดีๆนะเว้ย!!!” พูดพร้อมกับนิ้วเรียวที่ชี้หน้าคาดโทษเพื่อนร่างอวบเอาไว้ หากตอบไม่ถูกใจ

“ดูทำหน้าเข้า แล้วใครจะไปกล้าตอบวะ”

ทงเฮหัวเราะคิก พลางหันไปมองดู ‘ซัมซุง’ ของเขาที่เงยหน้าขึ้นทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค และรอยยิ้มกินใจก็ถูกส่งมาให้พร้อมกัน

“ฉันไม่ตอบหรอก รู้อยู่แล้ว~”

ทงเฮช้อนตากลับมามองเพื่อนอย่างเอาเรื่อง พลันซองมินก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาที่ก็ไม่ได้ห่างจากชายหนุ่มหน้าหล่อนั่นซักเท่าไหร่

“แต่ว่า...หน้าเค้าคุ้นจัง เหมือนเคยเจอที่ไหน”

“หน้าอย่างงี้มีโหลด้วยเหรอ” ทงเฮสงสัย

“ไม่รู้สิ~” ซองมินตอบปัด ก่อนจะกลับมาแซวต่อ “เห็นในฝันแกมั้ง?”

“ไอ้บ้า...แล้วมาเห็นฝันฉันได้งัย?”

 

ถนนสายเล็กทอดยาวเลียบลำธารที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวกับไฟข้างทางที่พอจะส่องให้เห็นว่ามีร่าง 2 ร่างเดินเคียงคู่กันไป...เนิบนาบ

เหมือนไม่อยากให้เวลาเดินผ่านพ้นไปจากค่ำคืนนี้..

มือหนาคว้าจับมือนุ่มเล็กมากุมไว้อย่างอ่อนโยน ทงเฮทำท่าจะกระตุกออกแต่ซีวอนรั้งเอาไว้

“หนาวๆแบบนี้ เดินจับมือกัน จะได้อุ่นๆ”
“ดึกดื่นป่านเนี้ย กลัวคนมาฉุดไป!”

สองประโยคบอกกล่าวออกมาไล่เลี่ยกัน คนละเนื้อความแต่กลับให้ความหมายที่เหมือนกัน...
...ห่วงใย...

คนฟังก็แค่ลอบยิ้ม ..เรื่องอะไรจะต้องเห็นเค้าเห็นล่ะ ว่ารู้สึกดีแค่ไหน เวลามีมืออุ่นๆกุมไว้แบบนี้...

“เหนื่อยมั๊ย?”

“ผมควรถามคำถามนี้กับทงเฮมากกว่า”

“ฮึ! ฉันทำจนชินแล้ว นายต่างหากล่ะ เพิ่งทำวันแรก ยังไม่ชินหรอก” เสียงหวานเอื้อยเอ่ยออกมานุ่มนวล ต่างจากครั้งแรกที่ได้พบนัก

กึก...

เสียงฝีเท้าของทั้งสองหยุดชะงักไป...ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่เข้ามาแทนที่ความเงียบได้เป็นอย่างดี

“ทงเฮ” ซีวอนเลือกที่จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเสียก่อน เขาเอ่ยเบาๆให้ได้ยินเพียงสองคน
“ผมถามอะไรทงเฮได้มั๊ย?” ใบหน้าคมหันซ้ายเพื่อมองคนข้างๆ ที่หันมาสบตาเช่นเดียวกัน
…
“ทำไมคุณถึงไว้ใจผม ทั้งๆที่คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวผมด้วยซ้ำ แม้แต่ชื่อของผม คุณก็ยังไม่รู้...แต่คุณ กลับช่วยผม ให้ผมพักอยู่ด้วย...แล้วก็ ทำดีกับผม??”

คิก...

เสียงหัวเราะเบาๆดังลอดออกมา เรียวหน้าสวยก้มลงแอบขำกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่รู้สิ รู้แต่..ตอนที่ฉันเห็นนายครั้งแรก แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจนิดๆ แต่ฉันคิดว่านายจริงใจดี คงไม่หลอกคนจนๆอย่างฉันหรอกมั้ง”

ซีวอนยินนิ่ง พยายามที่จะยิ้มออกไปให้เหมือนกับที่ทงเฮยิ้ม

“เนี่ย~ ถ้านายไม่ถามฉัน ฉันก็คงไม่คิดนะเนี่ย นั่นสิ..ทำไมฉันถึงไว้ใจนายน้า!? ดูเข้าจริงๆ หน้านายมัน..กะล่อนออกจะตายไป ฮิๆ” ดวงตากลมจ้องใบหน้าหล่อตาแป๋ว

“นี่!!! กลับไปขนของออกจากบ้านฉันเลยนะ ฉันไม่ไว้ใจนายแล้ว!!!” มือเล็กยกขึ้นมาดันอกแกร่งทีเล่นทีจริง “นายคิมซัมซุง!!”

ซีวอนอมยิ้ม และเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มจนฟุ้งกระจาย

“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะใสๆยังก้องอยู่ในโสตประสาทไม่จางหาย...

 

เช้าวันใหม่...วันอาทิตย์ วันหยุดที่อากาศแจ่มใส เหมาะกับการทำความสะอาดบ้านครั้งยิ่งใหญ่เป็นที่สุด

สองคนแข่งกันโชว์ฝีมือล้างจานของตัวเอง แต่พอหาข้อสรุปไม่ได้ ก็ลงเอยด้วยสงครามฟองสบู่...
พอคว่ำจานกองเบ้อเริ่มเทิ่มไว้กลางสนามจนเสร็จ ก็มาซักผ้าปูที่นอนต่อ

“แบร่!”
“อ๊า!!”
ซีวอนที่แกล้งทงเฮโดยการเอาผ้าปูสีขาวมาคลุมหัวแล้วจ๊ะเอ๋จากด้านหลังสำเร็จ หัวเราะสะใจในผลงานชิ้นนี้ของตัวเองยกใหญ่ เลยโดนผ้าอีกผืนปิดจมูกเป็นของล้างแค้น
“อู้อี้ องเอ~”
“สมน้ำหน้า เอาให้หายใจไม่ออกไปเล้ย”
“ไอ้อาววว~”

ฮ่าๆ...
ฮ่าๆๆ...
เสียงประสานไพเราะของเสียงหัวเราะร่าเริงดังก้องสนามหญ้าผืนเล็กที่อบอวลไปด้วยฟองสบู่และกลิ่นหอมจางๆของน้ำยาปรับผ้านุ่ม ร่างสองร่างนอนแผ่หลาบนหญ้าสีเขียว

“ฮิๆ” ทงเฮเอามือกุมท้อง พยายามกลั้นเสียงหัวเราะ

“ฮ๊า~ สบายจังเลยนะ”

“อื้ม” กางแขนตามคนตัวโต แต่ดันไปฟาดเอาเต็มๆอกของเขาซะนี่ - -^

“โอ๊ะ!!”

“ฮ่าๆๆ!!”

 

“ซัมซุง...คิมซัมซุง...~ อยากรู้จังเลยว่าจริงๆนายชื่ออะไร...~” เสียงเล็กๆดังแผ่วๆข้างหูคล้ายเสียงดนตรี

“ก็ตัวซวยของทงเฮงัยล่ะ”

“ซัมซุง...รู้รึเปล่า ว่าฉันไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว?”

“นานจนฉันจำไม่ได้” เปลือกตาบอบบางค่อยๆปิดลง “ความโดดเดี่ยวของฉัน มันกำลังเปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปเป็นตัวนาย....ความท้อแท้ก็เหมือนกัน มันก็เปลี่ยนไปเป็นนาย....ความเศร้า..นายไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนพวกมันนะ แต่มันเปลี่ยนเอง มันเปลี่ยนไปเป็นนายทั้งหมด...

ตั้งแต่นายเข้ามาในชีวิตฉัน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป.........

ซัมซุง!

ที่ฉันเคยบอกว่านายเป็นตัวซวยน่ะ

ฉันขอถอนมันนะ!!

จริงๆแล้ว สิ่งดีๆมันมาจากนายต่างหาก...”

อีกคนได้แต่นอนนิ่งเงียบ จะมีก็แต่เสียงลมหายใจแผ่วๆเท่านั้นที่ดังเป็นเพื่อนกับสายลมเอื่อยๆ

“ฉัน......” ทงเฮเม้มปาก

 

 

“ฉันรักนาย ซัมซุง”

 

...คำสารภาพรักของผม มันเร็วเกินไปรึเปล่า?...
เร็วจนจะถูกปฏิเสธมั๊ย?
หรือว่า มันจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป..ให้เหมือนเก่าๆที่แล้วมา
แต่ว่า...ผมตัดสินที่จะบอกไปแล้ว แล้วก็ได้พูดมันออกไปแล้ว...ผมต้องทำใจยอมรับกับคำตอบที่จะได้ยินในไม่ช้านี้สินะ....

ซีวอนขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ทอดสายตามองออกไปยังเบื้องหน้า...ไม่มีจุดหมาย
ก่อนจะวกกลับมามองดวงหน้าสวยที่เรื่อแดงเพราะคำสารภาพรักที่พูดออกไป

“ผมก็รักคุณ ทงเฮ”

.

.

.

“ทงเฮ มาเร็ว!! ฉันมีเรื่องจะต้องให้แกรู้” ซองมินพุ่งเข้ามาลากตัวร่างบางไปในทันทีที่เจอหน้า

“อะไรวะ สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ยิ่งกว่าสำคัญ สำคัญระดับชาติเลยล่ะ!!”

“เว่อร์และ...”

“อ้ะ ดูซะ แล้วฉันก็ไม่ได้เว่อร์ด้วย” ซองมินทิ้งร่างบางลงกระแทกกับโซฟานุ่มหน้าทีวี

“ข่าว?”

“เยส~”

(..ขณะนี้ ทางสำนักราชวังก็ยังไม่มีเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของพระบรมราชโอรสองค์เล็กของราชวงค์เชว พระนามว่า ซอยซีวอน...หลังจากมีข่าวลือออกมาว่า มีการพยายามลอบปลงพระชนม์ของพระองค์...)

เนื้อข่าวไม่ได้สำคัญอะไร หากแต่...ที่ปรากฏตรงหน้า...ใบหน้าหล่อเหลาที่เขาคุ้นเคยที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านี้...คิมซัมซุง...

“คิมซัมซุงของแก ก็คือองค์ชายเชวซีวอน..ที่หายตัวไป”

.

.

.

To be continue

กาเท่เร่ :: คุยกันนิสนึง เอิ้ว,, ฟิคกิ๊งก่องมากมาย บอกแล้วว่าแต่งไว้เมื่อนานมากแล้ว ภาษงภาษาอย่าถือสามันเลยงิ -*- บับว่า อยากแต่งวอนเฮงัย แต่ตอนนี้พล็อตหมด สมองกลวง ทำได้อย่างมากแค่นี้แหละ ขุดฟิคเก่าเอามาเล่าใหม่ 55+

ตอนต่อไปก็จบแล้ว ขอบคุณที่อ่านกันนะจ้ะ ^^