บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

หมายเหตุ1 เป็นเรื่องเดียวกันกับ 2008 story แหละค่ะ แต่น้ามเปลี่ยนชื่อ

หมายเหตุ2 ใครหลงเข้ามาแล้วไม่ถนัดฟิก แนะนำเอนทรี่ที่ห้องนั่งเล่น เป็นการ์ตูนสไตล์เกาหลีที่เราวาดเอง Click* 

-2-

 

 

ทงเฮ เจ้ารูมเมทตัวแสบหลับปุ๋ยไปแล้ว ตอนนี้ภายในห้องจึงมีเพียงแสงไฟสีส้มจากโคมบนโต๊ะหนังสือของฮยอกแจ กับเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินต่อกแต่กอยู่เท่านั้น

ฮยอกแจถอดแว่นสายตาออก แล้วหลับตาลงพักใหญ่เป็นการผ่อนคลายความเมื่อยล้า ใช้นิ้วเรียวกดตรงหว่างคิ้วอีกแรง เพราะเส้นเลือดเส้นเล็กๆมันเต้นตุ่บ ผ่านไปประมาณสองนาที ตาเรียวสวยคู่นั้นถึงได้กลับมาเผชิญกับแสงไฟอีกครั้ง ฮยอกแจปิดหนังสือลงอย่างแผ่วเบา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือ

แล้วหน้าของซีวอนก็ลอยขึ้นในหัว

ฮยอกแจเกือบจะคว้ามันขึ้นมากดโทรหาอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน แต่แล้วก็ต้องชะงักมือไว้ในอากาศเมื่อนึกขึ้นได้

..ฮยอกแจ นายอยากให้ซีวอนมาอยู่ใกล้ๆไม่ใช่เหรอ?..

เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้น แล้วก็ปิดเครื่องมันซะ

ร่างบางมองดูหน้าปัดนาฬิกาอีกครั้ง แล้วก็พบว่ามันเป็นเวลาที่เขาสมควรจะนอนได้แล้ว จึงเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วถึงค่อยลากเท้ามายังเตียงนอนหลังเล็กๆ

 

คืนที่ 2 แล้ว...
ที่เขาต้องนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงทั้งที่ตาไม่ยอมหลับ
แค่ไม่ได้ยินเสียงซีวอน ก็ทำให้กระวนกระวายได้ขนาดนี้เลยเหรอ?
แล้วอีก 5 คืนที่เหลือล่ะ?........

ฮยอกแจไม่อยากแปลงร่างเป็นหมีแพนด้ากลายพันธุ์หรอกนะ!!

 

ว่าแล้วก็มีอันต้องพลิกร่างของตัวเองอีกครั้ง คราวนี้เขาเลือกที่จะกอดหมอนข้างไว้แน่นๆ แต่มันกลับอุ่นไม่เท่าซีวอนเลยซักนิด

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

ลมอุ่นๆในฤดูกาลใบไม้ร่วงพัดเรื่อยเปื่อยไปกับมวลอากาศ

ฮยอกแจยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม ตรงม้าหินอ่อนเลียบกับสระน้ำ ด้านข้างของมหาวิทยาลัย เขาชอบมานั่งอยู่ตรงนี้ เพราะมันเงียบดี เหมาะแก่การอ่านหนังสือเป็นที่สุด

ชีวิตแต่ละวันของฮยอกแจมันก็วนไปวนมาอยู่อย่างนี้

ไม่อ่านหนังสือ..ก็คิดถึงซีวอน

 

ฮยอกแจเปิดหน้าหนังสือไปเรื่อยๆ อ่านบ้าง มองผ่านๆบ้าง จนไปหยุดอยู่ที่หน้าๆหนึ่ง...รูปถ่ายของเขากับซีวอนคั่นหน้านั้นอยู่...

มือบางหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูช้าๆ มันเป็นภาพตอนที่ซีวอนพยายามลักหอมแก้มเขา แต่ดันโดนฝ่ามือเล็กๆนั่นยันเข้าให้จนหน้าหงาย รูปก็เลยออกมาตลกแบบนี้

ฮยอกแจเผลอยิ้มออกมาจนตาแทบปิด

แล้วจู่ๆ สายลมวูบหนึ่งก็พัดเข้ามา........................มันพัดเอารูปภาพอันนั้นให้ปลิวไปกับสายลม

 

อ้ะ!

 

ฝ่าเท้าของใครคนหนึ่งเหยียบทับรูปถ่ายของเรา

ฮยอกแจรีบลุกไปเก็บมันอย่างรวดเร็ว แต่พอเอื้อมมือไปก็มีมือหนาทาบทับลงมาในจังหวะเดียวกัน

“ขอโทษครับ”

“ม...ไม่เป็นไร” ฮยอกแจตอบเบาๆ พอหลุดจากมือหนานั้นได้ ก็รีบคว้าเอารูปถ่ายมาไว้ในมือ

ชายหนุ่มคนนั้นยังคงมีสีหน้าไม่สู้จะดีนัก ก็เพราะหน้าตาของฮยอกแจที่มันเหมือนจะบ่งบอกว่า เขาได้ทำความผิดร้ายแรงลงไปแล้ว เขาเอ่ยคำขอโทษอีกครั้ง โดยที่ฮยอกแจก็ยังย้ำคำเดิมที่ว่า ‘ไม่เป็นไร’

แล้วก็เอาแต่ใช้ฝ่ามือรีดรูปภาพที่ยับยู่ยี่ให้กลับมาเรียบกริบตามเดิม

แต่มันกลับไม่เหมือนเดิม...

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

ฮยอกแจเดินออกจากห้องเรียนด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เพราะทั้งชั่วโมง เขาไม่เป็นอันได้เรียนเลย เปิดไปเจอรูปภาพนั้นทีไร ใจมันก็กระตุกวูบจนน่ากลัว

เจ้าของร่างแบบบางเดินลากเท้าอันหนักอึ้งไปตามทางเดินกว้างที่คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาชายหญิงที่ส่วนใหญ่มักจะเดินกันเป็นคู่ หรือไม่ก็เป็นกลุ่ม

ไม่เห็นมีใครต้องมาเดินเหงาอยู่คนเดียวแบบเขาบ้างเลย...

“ฮยอกแจ!!”
“แฮ่ก..อยู่นี่นี่เอง” ทงเฮยืนหอบแฮ่กๆอยู่ตรงหน้า

“ก็เพิ่งจะเลิกเรียน มีอะไรเหรอ?” เขาถามออกไป เพราะเห็นท่าทางของรูมเมทตัวกะจ้อยดูร้อนรนผิดปกติ แต่ฮยอกแจกลับต้องพรูลมหายใจออกทันทีที่เห็นใบหน้าขาวๆของทงเฮยิ้มร่าหลังจากเงยหน้าขึ้นมา

“ฮยอกแจ..” ทงเฮเรียกชื่อเขาอีกครั้ง แต่ฮยอกแจไม่ได้สนใจเจ้าเพื่อนตัวเล็กนั่นแล้ว เพราะสายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่เดินตามหลังทงเฮมาด้วย

ทงเฮเลยกุลีกุจอที่จะให้ทั้งคู่รู้จักกัน

“อ้อ...นี่ ฉันกำลังจะแนะนำให้นายรู้จักอยู่พอดี นี่พี่ฮันเกิง เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีน ส่วนพี่ฮัน นี่ฮยอกแจ รูมเมทของผมเอง  น่ารักอย่างที่ผมบอกมั๊ยล่ะ?” ประโยคหลังฮยอกแจไม่ได้ยินหรอก เพราะทงเฮยืดปลายเท้าไปกระซิบอยู่ข้างหูคนตัวสูง

ฮันเกิงวาดรอยยิ้มอบอุ่นให้ แต่ฮยอกแจหน้าเหวอไปแล้ว

ก็พี่ฮันเกิงของทงเฮคนนี้ คือคนที่ทำให้รูปถ่ายของเขากับซีวอนต้องยับยู่ยี่จนดูไม่ได้ยังงัยล่ะ!!

ฮันเกิงยื่นมือออกมาข้างหน้าหวังจะทักทายตามมารยาท แต่ฮยอกแจกลับทำตัวไร้มารยาทด้วยการโค้งศีรษะกลับไป คนจีนคนนั้นไม่ได้ว่าอะไร เขาแค่เอียงคอแล้วก็ทำตาม

ฮยอกแจได้ยินเสียงทงเฮเอ็ดอยู่เบาๆ แต่ไม่คิดจะสนใจ

“บังเอิญจังเลยนะครับ”

ฮันเกิงเป็นฝ่ายเริ่มสนทนา แต่คนตัวบางยังทำตัวเป็นพวกประหยัดคำพูดด้วยการยิ้มบางๆเป็นคำตอบ ทงเฮเห็นแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้

“นี่รู้จักกันแล้วเหรอ?!”

“ยังหรอก..พอดี เมื่อกลางวันพี่ดันซุ่มซ่ามเดินไปเหยียบรูปถ่ายของฮยอกแจเข้า สงสัยคงจะเคืองพี่อยู่น่ะ ถึงไม่ยอมพูดยอมจาเลย”

ฮยอกแจถึงกับทำตาเลิ่กลั่ก อยากจะปฏิเสธกลับไปว่า ‘ไม่ได้โกรธซะหน่อย’ แต่ก็ช้ากว่าทงเฮ

“อะไรกัน รูปถ่ายอะไรน่ะ ฮยอกแจ พี่ฮันเค้าไม่ได้ตั้งใจ อย่าโกรธพี่เค้าเลยหน่า”

“ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไรทงเฮ”

“อ๋า ได้งัยกัน เล่นมีคดีความกันตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันแบบนี้ ผมยอมไม่ได้หรอกนะ ยังงัยวันนี้ฮยอกแจก็ต้องพูดกับพี่ฮันให้ได้ ฮยอกแจ!” ทงเฮคว้าเอาท่อนแขนเล็กของฮยอกแจแล้วส่งตาดุไปให้

“ฉันไม่ได้โกรธ!!”

ตัวต้นเหตุโพล่งออกไปหลังจากที่เงียบมานาน

“อืม ไม่ได้โกรธจริงๆ แค่ไม่รู้จะพูดอะไร”

 

ทงเฮย่นหน้าชี้นิ้วเพื่อความมั่นใจ พอเห็นฮยอกแจพยักหน้าหงอยๆถึงค่อยยิ้มออก

“งั้นเอางี้ ฮยอกแจ..เย็นนี้แกต้องไปดื่มกับฉันกับพี่ฮัน”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละ พี่ฮันก็ด้วย พวกเราจะได้รู้จักกันมากขึ้นด้วยงัย” ทงเฮรวบหัวรวบหางทั้งสองคนเสร็จแล้วก็นัดเวลาเสียเสร็จสรรพเรียบร้อย ฮันเกิงทำได้เพียงรับปากแล้วก็แนบรอยยิ้มส่งมาพร้อมกัน แต่ฮยอกแจกลับหน้าหงอยลงถนัดตา

“ถ้านายไม่ไป ฉันก็จะถือว่านายไม่ให้เกียรติรุ่นพี่ฮันนะ!” ทงเฮทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะตบไหล่แล้วลาก ‘ตาพี่ฮัน’ ของเขาให้เดินตามไปด้วย

ทิ้งให้ฮยอกแจยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ที่เดิม

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

ทงเฮเป็นตัวชูโรงในวงโซจูได้อย่างดี เพราะรายนั้นมักจะมีเรื่องเล่าสนุกปากคลอไปกับเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ไม่ขาด พลอยทำให้บรรยากาศเงียบๆที่สร้างโดยฮยอกแจกับฮันเกิงนั้นก็ถูกทำลายลงไปด้วย

“ดูเหมือนฮยอกแจจะไม่ค่อยสนุกเลยนะ มีอะไรรึเปล่า?” ฮันเกิงสังเกตเห็นอีกคนนั่งซึมๆตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ แถมยังไม่ยอมพูดยอมจาอะไรนอกเสียจากหัวเราะเบาๆแล้วก็ยกแก้วขึ้นจิบ

“รายนั้นก็อย่างเงี้ย มีโลกส่วนตัวสูง ถ้าไม่ใช่ไอ้แฟนเด็กนั่นล่ะก็ ไม่มีใครทำให้ฮยอกแจยิ้มได้หรอก”

ทงเฮแย่งซีนตอบ จนฮยอกแจต้องทำหน้าย่นใส่โทษฐานพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง

“พี่ฮันรู้ป่ะ ฮยอกแจน่ะเป็นพวกกินเด็ก ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นมันมีดียังงัย ถึงได้ทำให้คนหน้าเดียวอย่างฮยอกแจ หัวเราะแล้วก็ยิ้มกับโทรศัพท์ได้ อิอิ”

“พูดมากไปแล้ว” ฮยอกแจปรามลอดไรฟัน

“หรือว่าไม่จริงล่ะ?” แต่ก็โดนเพื่อนสนิทสวนกลับทันควันจนไปต่อไม่ถูก

“แฟนของฮยอกแจอายุน้อยกว่าเหรอ?”

ฮยอกแจหันหน้าเหวอๆไปทางคนจีนหนึ่งเดียวในโต๊ะ และแล้วคำถามที่ฮยอกแจไม่อยากตอบก็หลุดมาจนได้ ฮันเกิงถามพลางทำตาโตอย่างคนอยากรู้ใส่

“เอ่อ..อืม”

“ไม่ต้องทำเป็นอายหรอกน่า” ทงเฮตบไหล่เข้าให้ดังพลั่ก “นายกับหมอนั่นก็รักกันดีไม่ใช่เหรอ?”

 

...รักกันดี?...

ทำไมกันนะ ฮยอกแจถึงได้รู้สึกไม่มั่นใจเอาซะเลย

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

เวลาก็ล่วงมาจนเป็นอีกวันแล้ว แต่เจ้ารูมเมทตัวแสบก็ดื้อจะอยู่ต่อให้ได้ เจ้าตัวเล็กโวยวายลั่นร้าน จะดึงตัวออกมาก็ขืนตัวไว้เต็มที่ กว่าฮยอกแจกับฮันเกิงจะลากตัวทงเฮออกมาได้ ก็เสียเหงื่อกันเป็นกะละมังเลยทีเดียว

“ม่ายอาวอ่า.....ม่ายกลับ.....” ทงเฮที่ถูกหิ้วปีกดูท่าจะหมดฤทธิ์ยากจริงๆ เพราะนอกจากปากจะตะโกนโหวกเหวกแล้ว แขนขาก็ดิ้นอุตลุต

“ทงเฮ..อย่ามาทำตัวงี่เง่าน่า” ฮยอกแจปรามเพื่อนตัวเล็กที่เอาแต่งอแงไม่ยอมเกรงอกเกรงใจรุ่นพี่ฮันเค้าบ้าง

“งื้อออออออออ.........” แต่พอรู้ตัวว่าไม่มีทางหลุดพ้นจากไม้กางเขนมีชีวิตสองคน ทงเฮก็เลยได้แต่ส่งเสียงร้องขัดใจเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่น

“ไม่อาว ไม่เดินแล้ว!!”

“ทงเฮ....” ฮยอกแจอุทานรอดไรฟัน ...ไม่เดิน....ไม่เดินหมายความจะนอนมันตรงนี้รึยังงัย?!...

“ขี่หลัง^^” เจ้าคนเมาเงยหน้าส่งตาหวานเยิ้มไปให้คนตัวสูง ส่วนฮยอกแจเป็นต้องตาแทบถลนเพราะไอ้คำขอบ้าๆของทงเฮ

“ไอ้บ้าทงเฮ แกไม่ใช่เด็กแล้วนะ นี่ลุกขึ้นมาสิ!!” ฮยอกแจพยายามขุดเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดเพื่องัดรูมเมทตัวเล็กแต่กำลังอื้อซ่านั่นขึ้นมาจากผืนแผ่นดิน

แต่ดูยังงัยๆ มันก็เหมือนฮยอกแจกำลังคิดสั้นริจะยกกองหินสโตนเฮ้นจ์ขึ้นมานั่นแหละ!

“ไม่เป็นไร ให้ทงเฮขี่หลังพี่ก็ได้”

“........”

ฮยอกแจอ้าปากรับลมหนาวไปอึกใหญ่โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย เพราะพอคนจีนตัวสูงคนนั้นพูดจบ เขาก็ย่อตัวหันหลังให้ลีทงเฮที่ยืนโย้เย้อยู่ทันที ไอ้ทงเฮล่ะก็ไวเชียว..

ก็มันชอบแอ๊บคนหล่ออยู่แล้วนี่!!

 

 

 

การเดินทางกลับสู่ที่พักในค่ำคืนนี้ยืดยาดมากขึ้นเพราะเจ้าตัวแสบตัวโตๆที่เกาะอยู่บนหลังของฮันเกิง ฮยอกแจมักจะต้องเงยหน้าขึ้นเวลาที่ฮันเกิงส่งเสียงขาดลมหายใจเนื่องจากปลิงยักษ์ชอบรัดคอ แต่พอทงเฮคลายแขนออก ก็ต้องมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาตามหลังทุกที มันคงจะเป็นอย่างนี้ไปตลอดทาง ถ้าฮันเกิงไม่เริ่มชวนอีกฝ่ายคุย

“เงียบจัง”

“หืม?”

“ก็เราไม่ยอมชวนพี่คุยเลยน่ะสิ เงียบๆแบบนี้น่ากลัวออก”

“หมายถึงผมเหรอ...ที่ว่าน่ากลัวน่ะ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย พี่ว่าเราน่ะไม่ยอมชวนพี่คุยเลย”

“เอ่อ.....ก็ไม่รู้จะคุยอะไร” ฮยอกแจก้มหน้าตอบคำถามเลยไม่ทันเห็นรอยยิ้มทะเล้นๆที่หาดูได้ยากจากฮันเกิง ฝ่าเท้าต่างขนาดกันยังก้าวเดินไปเคียงกันเรื่อยๆตามทางเท้าเลียบสวนสาธารณะ

“หนักมั๊ย?”

“หืม?”

“หมายถึงทงเฮ....”

“นิดหน่อย” ฮันเกิงตอบเสียงนุ่ม

“ลำบากพี่จังเลยนะฮะ”

“แล้วนี่ถ้าเกิดว่าพี่ไม่ได้มาด้วยจะทำยังงัยกันล่ะ ฮยอกแจจะแบกเจ้าทงเฮกลับห้องเหรอ?” ฮันเกิงก็แค่ถามเล่นๆ แต่ฮยอกแจกลับคิดจริงจัง คิ้วคู่สวยร่นเข้าหากันอย่างใช้ความคิด

“ไม่รู้ อาจจะรอให้ทงเฮตื่นเอง หรือไม่ก็อาจจะต้องลากกลับทั้งอย่างนี้...”

ชายหนุ่มแอบหัวเราะอยู่เบาๆโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้น ฮยอกแจก็ต้องโทรหาพี่ พี่จะได้มาแบกทงเฮกลับให้”

คนตัวเล็กทำเพียงส่งตาแป๋วๆกลับไปให้คนตัวสูง ฮันเกิงวาดรอยยิ้มอบอุ่นอีกครั้งก่อนจะกระชับตัวเล็กๆของทงเฮที่ไหลลงจนถึงเอวแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพราะน้ำค้างตอนดึกเริ่มโรยตัวแล้ว

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

หลังจากที่พี่ฮันเกิงทนปวดหลังแบกเอาทงเฮมาถึงห้องวันนั้น

วันต่อๆมา ความสนิทสนมก็เข้ามาเชื่อมโยงคนทั้งสองเอาไว้ ด้วยเพราะฮันเกิงเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มาจากจีน ซึ่งมันดันประจวบเหมาะกับที่ฮยอกแจเรียนคณะอักษรศาสตร์เอกภาษาจีน เลยทำให้พวกเขาทั้งสองคนสนิทกันเร็วขึ้น ทุกเย็นที่ลานม้าหินอ่อนเลียบสระน้ำจะเป็นสถานที่อันเงียบสงบเป็นใจแก่การติวหนังสือ

จริงๆฮยอกแจก็ไม่ได้อ่อนภาษาจีนจนต้องมีการติวเข้มอย่างที่เป็นอยู่ ถ้าไม่ได้เจ้าทงเฮจอมเจ้ากี้เจ้าการอ้อนให้พี่ฮันติวให้ หนำซ้ำยังมาบังคับขู่เข็ญให้ฮยอกแจเรียนเป็นเพื่อน แต่สุดท้ายไอ้รูมเมทตัวเล็กสเน่ห์แรงมันก็ตะลอนหายไปกับหนุ่มๆทุกเย็น ทิ้งฮยอกแจไว้คนเดียวอีกตามเคย

“ฟังพี่อยู่รึเปล่า?”

ฮยอกแจยอมรับว่าตัวเองเหม่ออย่างหาข้อแก้ตัวไม่ได้...ก็มันตั้ง 5 วันมาแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงซีวอน ไม่ได้ดุซีวอนที่ชอบทำตัวเป็นเด็ก แล้วก็ไม่ได้บ่ายเบี่ยงข้อกล่าวหาที่ว่า ‘คิดถึงเจ้าเด็กนั่น’ มันช่างทำให้ฮยอกแจรู้สึกเหมือนทำของสำคัญหายจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“เอ่อ....วันนี้พอแค่นี้ก่อนได้มั๊ยฮะ คือ..ผมอยากกลับห้องเร็วๆน่ะ”

ฮันเกิงไม่ใช่คนที่ชอบขัดใครอยู่แล้ว ในเมื่อฮยอกแจว่าอย่างนั้น เขาก็คงจะต้องตามใจ แต่เขาก็ขอขัดใจเรื่องที่จะขอไปส่งที่หอหน่อยเถอะ เพราะคนตัวเล็กคนนี้ดูท่าจะปฏิเสธความหวังดีของเขาลูกเดียว

โชคดีของพ่อหนุ่มจีนที่ฮยอกแจคัดค้านใครไม่ค่อยเก่ง ฮันเกิงเลยได้เดินไปส่งจนถึงหอ ร่างบางเงียบไปจนตลอดทางอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ และท่าทางแบบนี้ฮันเกิงก็ชินกับมันตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกับ ‘ลีฮยอกแจ’ แล้ว จะว่าไป...มันก็เป็นสเน่ห์ที่น่าค้นหาของคนๆนี้อยู่เหมือนกัน

ความเงียบของฮยอกแจ มักจะดึงดูดให้คนรอบข้างอยากเข้าไปสัมผัสกับตัวตนที่แท้จริงอยู่เสมอ

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

“เข้ามาดื่มชาอุ่นๆซักถ้วยก่อนมั๊ยฮะ?” ฮยอกแจก็แค่ถามตามมารยาท ทั้งที่ความจริงเขาอยากจะขลุกตัวอยู่คนเดียวในห้องมากกว่า และดูเหมือนว่า..ฮันเกิงจะรู้

“ไม่เป็นไรครับ พี่กลับเลยดีกว่า”

ฮยอกแจใจชื้นขึ้นมาหน่อย เขาโบกมือเบาๆให้คนตัวสูงก่อนจะหันหลังกลับเข้าสู่โลกส่วนตัวเมื่อแผ่นหลังกว้างนั้นลับตาไปแล้ว

คนตัวเล็กเดินเข้าครัวอย่างเคยชิน หวังจะหาอะไรรองท้อง แต่กลับต้องดีดตัวเองออกมายืนอยู่กลางห้องตามเดิมเพราะในตู้เย็นนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรที่กินได้นอกจากขนมปังค้างตู้กับไข่ไก่แช่แข็ง

แผนการที่จะหมกตัวคิดถึงซีวอนอยู่ในห้องเลยต้องพังครืนไม่เป็นท่า

เจ้าของห้องคว้าเอากระเป๋าตังค์ติดมือมา แล้วซอยเท้าออกจากห้องเร็วไว จุดมุ่งหมายคือร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ

 

“อ้าว? ฮยอกแจ”

“พี่ฮัน! ยังไม่กลับอีกเหรอฮะ”

“อ้อ พอดีเจอรุ่นน้องน่ะ ก็เลยได้คุยยาว แล้วนี่เราจะไปไหน ไหนว่าอยากกลับห้องเร็วงัยล่ะ หืม?” ฮันเกิงเปลี่ยนประเด็น เขาถามด้วยสีหน้าจับผิดราวกับเป็นผู้ปกครองของฮยอกแจ คนตัวเล็กกว่าก็เลยต้องตอบความจริงไปเหมือนตอบคำถามคุณพ่อ

“ของกินในห้องหมดน่ะฮะ ก็เลยว่าจะเข้าซูเปอร์ฯ”

“งั้น..ให้พี่ไปช่วยถือของนะ”

“อ่า...ไม่เป็นไรดีกว่าฮะ”

“เป็นไรสิดีกว่า” ว่าแล้วข้อมือของฮยอกแจก็ตกอยู่ในกรรมสิทธิ์ของฮันเกิงอีกรอบ!

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

สินค้าที่วางเรียงรายเป็นจุดโฟกัสของลูกกะตาของฮยอกแจ เขาเดินเลือกของใช้ประจำวันลงรถเข็นที่มีฮันเกิงเป็นคนเข็นให้ ฮยอกแจหยิบนู่นหยิบนี่ที่คุ้นตาโดยไม่นึกอ่านฉลากให้เสียเวลา แต่กลับชะงักเมื่อเห็นครีมอาบน้ำกลิ่นที่ซีวอนชอบใช้ ใบหน้างองุ้มของซีวอนตอนที่บริษัทเค้าเลิกผลิตกลิ่นนี้เมื่อตอน 3 ปีก่อนผุดขึ้นให้ฮยอกแจนึกถึง พลันรอยยิ้มบางๆก็จุดขึ้นที่ริมฝีปากโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัว

...เจ้านั่นจะรู้รึยังน้า ว่าเค้าหันมาผลิตกลิ่นถูกใจนายอีกรอบแล้ว...

 

คนตัวเล็กคว้า ‘ครีมอาบน้ำขวดใหญ่กลิ่นที่ซีวอนชอบ’ มาหนึ่งขวด แล้วก็เดินต่อไปยังมุมขนมนมเนย

“”ฉันจะคิดถึงนายทุกครั้งที่เข้าซูเปอร์มาเก็ต แค่นี้พอรึเปล่า?””

ฮยอกแจไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ว่าเขาจะทำตามอย่างที่บอกกับซีวอนไว้ได้ ว่าไปแล้ว เขาคิดถึงซีวอนทุกครั้งเวลาหายใจเข้าเลยต่างหาก!

 

 

มือขาวๆเอื้อมไปหยิบคอร์นเฟล็กซ์รสช็อกโกแลต เขาจำได้ซีวอนชอบรสนี้เป็นชีวิตจิตใจ เข้าซูเปอร์มาเก็ตทีไรเป็นต้องซื้อติดมือ แล้วทุกครั้งที่ซีวอนไปซื้อของก็ต้องมีฮยอกแจไปด้วย ดังนั้น.มันก็ไม่แปลกเลยที่ฮยอกแจจะติดกินอะไรที่เหมือนกับซีวอน

“พี่ว่า...เอาแบบนี้ดีกว่านะ รสช็อกโกแลตหวานออก ไม่ดีต่อสุขภาพเลย” ฮันเกิงหยิบอาหารเช้าอีกรสชาติขึ้นมา แล้วก็แนะนำให้ฮยอกแจเลือกซื้อแบบนั้น

“เอ่อ...แต่รสนี้มันก็อร่อยดีนะฮะ”

“อร่อยกับมีประโยชน์มันไม่เหมือนกันหรอกนะ”
“หรือว่า ฮยอกแจชอบ ถ้าชอบพี่ก็ไม่ขัดใจหรอกนะ”

“เอ่อ.........” ฮยอกแจก้มมองดูกล่องคอร์นเฟล็กซ์ในมือ ตัวการ์ตูนสีสดใสหน้ากล่องเป็นตัวบั่นทอนความมั่นใจของฮยอกแจได้อย่างดี ยิ่งพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแววตาจริงใจของฮันเกิงอีก ปากของฮยอกแจก็เลยจำต้องบอกออกไปด้วยนึกเกรงใจ

“เปล่าฮะ เอาแบบนั้นก็ได้”

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

วันที่ 6 ที่ไม่ได้ยินเสียงซีวอนมันช่างทำให้หัวใจของฮยอกแจเหี่ยวแห้งเหมือนต้นไม้ไม่โดนน้ำ เขาเขี่ยปลายนิ้วกับกระดาษแผ่นบางเฉียบของหน้าหนังสือโดยไม่ยอมให้หน้าต่อไปเผยตัวแล้วก็ไม่ยอมให้หน้าเก่าโดนปิดเสียที

ฮยอกแจไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านหนังสือเลย ให้ตาย....

รูปถ่ายยับๆวางหมิ่นเหม่อยู่ตรงขอบโต๊ะจนฮยอกแจต้องหยิบติดมือขึ้นมาดู

“ซีวอน นายไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ? ทำไมถึงไม่โทรมาหา? หรือว่านายลืมฉันแล้ว? เมสเซสก็ไม่มีซักฉบับ ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันคิดถึงนายจะแย่อยู่แล้วนะ!!” ตอนนี้ฮยอกแจเหมือนคนบ้าไปแล้ว ก็เขากำลังพูดกับรูปภาพ กำลังตะคอกใส่รูปภาพอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่น่ะสิ!

“เด็กก็เบื่อง่ายอย่างงี้แหละ” เสียงเจื้อยแจ้วคุ้นลูกหูดังแว่วๆมาจากด้านหลัง ฮยอกแจที่ปกติจะเมินเฉยกับสิ่งมีชีวิตรอบข้าง วันนี้เขากลับหันหลังขวับ

“รึจะเถียงล่ะ? ปกติเห็นโทรคุยกันทุกวัน เมสเซสนี่ก็ดังตลอดจนฉันยังอิจฉาเลย” ทงเฮที่กำลังสางผมอยู่พูดแทงจึ้กเข้ามาถึงใจดำ

“ซ..ซีวอนเค้า ก..กำลังอ่านหนังสือสอบต่างหาก” พูดไปก็เหมือนจะหาข้อแก้ตัวให้กับเชวซีวอน ฮยอกแจพยายามโกหกตัวเองอีกแล้ว

ทงเฮสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะโน้มตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “โดนทิ้งแน่ๆ!!”

 

ไอ้เพื่อนเลว!!!

 

เสียงในใจมันกู่ก้องอย่างนั้น แต่ฮยอกแจไม่กล้าตะโกนมันออกไปจริงๆหรอก ในเมื่อสิ่งที่ทงเฮพูดก็เป็นสิ่งเดียวกับที่ในใจของเขานึกคิด และมันก็ยังเป็นสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดด้วย

 

“แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ โดนไอ้เด็กมัธยมนั่นทิ้ง นายก็มีพี่ฮันอยู่แล้ว กลัวรัย?” ทงเฮพูดเหมือนกับว่า ความรักเป็นเหมือนแปรงสีฟัน พออันเก่ามันบานแฉ่งก็เปลี่ยนไปใช้แปรงอันใหม่

แต่สำหรับฮยอกแจ ความรักของเขาเป็นเหมือนรถยนต์ ถ้าเสียต้องซ่อม ไม่งั้นเราก็จะไปไหนไม่ได้
เหมือนกับคนที่ความรักเสียหาย ก็จะไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขาเดิน...

“ฉันกับพี่ฮันเป็นแค่พี่น้องกัน”

“จริงอ่ะ?”

ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นจ้องตาเขม็งกับเพื่อน “จริง ฉันไม่มีทางคิดกับพี่ฮันมากกว่าคำว่าพี่ชายได้หรอก”

“แล้วถ้าพี่ฮันเค้าคิดกับนายมากกว่านั้นล่ะ?”

“.......”

“ไม่สังเกตสายตาพี่เค้าบ้างรึงัย สายตาที่พี่ฮันมองนาย มันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความห่วงใย ผิดกับที่มองฉัน พี่ฮันมองฉันเหมือนเด็กซนๆคนนึงเท่านั้นเอง”

ฮยอกแจนิ่งเงียบไปพักใหญ่ โดยมีทงเฮยืนกอดอกยื่นหน้ามองเพื่อนด้วยความแคลงใจ แล้วเจ้าตัวเล็กก็ต้องสะดุ้งถอยหลัง เมื่ออยู่ๆหน้าขาวๆของฮยอกแจก็เงยขึ้น

“อย่ามาพูดจาไร้สาระได้มั๊ย? ฉันจะอ่านหนังสือ” ว่าแล้วก็รีบพลิกตัวเองกลับมาจดจ้องหนังสือเล่มเดิม...ที่มีรูปใบเดิมคั่นเอาไว้

“โหย ไร้สาระตรงไหนวะ? นี่....ถ้าแกปฏิเสธพี่ฮันเมื่อไหร่ บอกด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเสียบแทน ฮิฮิ”

ฮยอกแจศอกแขนให้หน้ารูมเมทตัวแสบไปทีจนฝ่ายนั้นหงาย ทงเฮยืนเท้าเอวมองเอนตัวบางอย่างหัวเสียแล้วก็ลูบสันจมูกป้อยๆ

“ไอ้บ้า ถ้าดั้งหักขึ้นมาทำงัย?”

“...........”

“ฮึ่ย.. นี่ เดี๋ยวมานะ จะออกไปข้างนอก”

“...........”

“ไม่สงสัยเหรอ ว่าจะไปไหน?”

“...........”

“สนใจกันบ้างดิ่”

“...........”

“ไอ้บ้า!” เมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆจากอีกฝ่าย ทงเฮก็แหวใส่เพื่อนเสียงสูงแล้วก็กระแทกประตูหนีออกไป

ปล่อยให้ฮยอกแจกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง....เขาหรุบตามองรูปถ่ายในมืออีกครั้ง แล้วก็เลื่อนสายตาไปยังมือถือที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างๆ

เอื้อมมือไปหยิบ หวังจะโทรไปหา อย่างน้อยๆ..ให้เขาได้รู้ว่าซีวอนสบายดี ไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วย เท่านั้นก็ดีถมเถ เขาไม่ต้องการให้ซีวอนมาบอกคิดถึงเค้าหรอก จริงๆแค่รู้ว่าซีวอนตั้งใจอ่านหนังสือก็ดีใจแค่ไหนแล้ว

 

ก่อกๆ!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดเสียก่อน นิ้วโป้งที่กำลังจะกดปุ่มสีเขียวจำต้องหยุดชะงัก ฮยอกแจหันหน้าไปทางประตู คนแรกที่นึกถึงก็คือทงเฮ เพราะเวลาค่ำๆแบบนี้ใครจะมาล่ะ?

“ไอ้บ้า ห้องตัวเองทำไมต้องเคาะด้วยล่ะ?”

ฮยอกแจตะโกนออกไปก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับเจ้าเครื่องมือสื่อสารอีกครั้ง

ก่อกๆ!!

คิ้วคู่สวยของฮยอกแจขมวดเข้าหากัน ...ใครกัน?...

ฮยอกแจสั่งตัวเองให้วางเจ้ามือถือลงบนโต๊ะตามเดิม แล้วลุกไปเปิดประตู “ใครครับ?” เขาถามเพื่อความปลอดภัย หอพักที่นี่ไม่มีตาแมว

“.........”

แต่กลับไร้เสียงตอบรับ

ฮยอกแจชั่งใจว่าจะเปิดหรือไม่เปิดอยู่นาน แต่สุดท้ายก็เลิกข้อแรก อย่างน้อยๆหอพักของเขาก็คงไม่หละหลวมจะปล่อยให้คนไม่คุ้นเคยเข้ามาถึงข้างในหรอกนะ

 

“อ้ะ....”

 

เขาเผลอหลุดอุทานออกไปเบาๆ แต่กลับเรียกเอารอยยิ้มอบอุ่นจากอีกฝ่ายได้เต็มเปี่ยม

“พี่เอง..คิดว่าเป็นใครล่ะ?”

ฮยอกแจยิ้มเขินๆ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญแขกตัวสูงเข้ามาข้างใน และเขาก็ยังคงใช้ความเงียบเป็นตัวต้อนรับแขกได้เป็นอย่างดีเสียด้วย

“ไม่แปลกใจเหรอ ว่าทำไมพี่ถึงมาหาเราได้”

“เอ่อ...ก็นิดหน่อยนะฮะ”

“แล้วจะไม่ถามหน่อยเหรอ?” ฮันเกิงยังคงยืนอยู่จังกัง ถ้าเจ้าบ้านเขาไม่เชิญแล้วฮันเกิงจะเสียมารยาทหาที่นั่งเองได้ยังงัยล่ะ

“แล้วทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ล่ะฮะ?”

“ทงเฮโทรหา...”

“หา?!!”

“ก็ทงเฮบอกว่าวันนี้เค้ามีเลี้ยงนี่ กลัวว่าจะกลับดึกแล้วเราจะกลัว ก็เลยบอกให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อน” ฮันเกิงรีบไขข้อข้องใจโดยไว เพราะไม่งั้นแล้ว เขาคงจะต้องยืนจนเมื่อยขาอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแน่ๆ

“ทงเฮ? อ่ะ  เอ่อ...นั่งก่อนก็ได้นะฮะพี่ฮัน จะเอากาแฟมั๊ยฮะ?” และดูเหมือนฮยอกแจก็จะเพิ่งรู้สึกตัวจริงๆด้วย

“อืมม์” ฮันเกิงพยักหน้ารับยิ้มๆแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งกับเบาะนุ่มตัวเล็กๆ เขามองตามแผ่นหลังบางของคนตัวเล็กจนร่างนั้นหลุบหายเข้าไปในครัว

 

“ไอ้ทงเฮ แกจะเล่นอะไรของแกวะ?” ฮยอกแจนึกโกรธเจ้าของหน้าหวานๆกับลูกกะตาทะเล้นๆของลีทงเฮขึ้นมาทันที เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับตัวเอง แล้วก็กำหนดแผนการเอาคืนกับเจ้าตัวแสบในเร็ววันนี้ด้วย!

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

ให้เวลาฮันเกิงชมห้องได้ไม่นาน กลิ่นหอมๆของกาแฟก็ส่งมาขัดจังหวะพร้อมกับเจ้าของห้องตัวขาวที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“ห้องแคบไปนิดนะฮะ” ที่ฮยอกแจพูดอย่างนั้นก็เพราะเจ้าตัวต้องใช้เตียงนอนของทงเฮต่างเก้าอี้ ก็หอพักนักศึกษานี่นะ..โชคดีที่มีห้องครัวเล็กๆแยกออกไป แต่มันก็ยังเล็กเกินกว่าจะยัดเอาคนสามคนใส่เข้าไปพร้อมกันได้อยู่ดีนั่นแหละ

คนตัวสูงทำเพียงแค่ยิ้มแล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ “ฮ่า...ร้อน!”

ฮยอกแจหลุดหัวเราะกับท่าทางเปิ่นๆที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นจากคนตรงหน้า ฮันเกิงโบกมือไปมาพลางแลบลิ้นแหยๆ

“ก็ทำไมไม่ยอมเป่าก่อนล่ะฮะ”

“หัวเราะแล้ว”

“......”

คนตัวเล็กถึงกับตาโตค้าง ...หัวเราะแล้ว?...

“เวลาหัวเราะแบบนี้ น่ารักจะตายไป ชอบทำหน้านิ่งแล้วก็เงียบอยู่ได้ ต้องหัวเราะแบบนี้รู้มั๊ย ฮ้ะ?”

 

““แล้วถ้าพี่ฮันเค้าคิดกับนายมากกว่านั้นล่ะ?””

 

..ไม่หรอก!..

ฮยอกแจสั่นหัวแรงๆโดยไม่รู้ตัว มาสะดุ้งอีกทีก็ตอนที่เสียงทุ้มของฮันเกิงดังทักขึ้น

“เป็นอะไร?”

คนถูกถามส่ายหน้าเป็นคำตอบ และแล้วทั้งคู่ก็ปล่อยให้ความเงียบเป็นใหญ่ต่อจากนั้น....

จาก 1 วินาที เป็น 1 นาที 2 นาที 3 นาที ..............
เกือบ 10 นาทีที่ฮยอกแจปล่อยให้ฮันเกิงนั่งฟังเสียงลมหายใจของเขา

“ดูทีวีมั๊ยฮะ?”

“ก...ก็ดี” ฮันเกิงมีท่าทางตกใจอยู่นิดๆที่อยู่ๆคนตัวบางเจ้าของห้องเกิดอยากจะทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนบ้าง ฮยอกแจค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงนุ่มที่เจ้าตัวนั่งถ่ายทอดพลังงานให้มันจนอุ่นๆเป้าหมายคือทีวีที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่แล้วฮยอกแจกลับต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงไฟนีออนกระพริบถี่และดับพรึ่บจนห้องทั้งห้องมืดสนิท

อ้ะ!!

ด้วยยังไม่ทันตั้งตัวทำให้ฮยอกแจเผลอกระโจนเข้าใส่แขกตัวโตบนโซฟาทันที แขนเล็กตะปบป่ายไปทั่วไหล่กว้างเหมือนเด็กหาที่ซุก ฮันเกิงหัวใจหล่นวูบทันทีที่ได้รับสัมผัสนุ่มๆจากคนตัวนิ่ม เขาเหวอไปสักพักก่อนจะวาดมือโอบกลับไป

ไม่นานแสงสว่างก็กลับคืนสู่ห้องไม่เล็กไม่ใหญ่นี้อีกครั้ง

“กลัวอะไร หืม?”

!!

คนที่เพิ่งจะรู้สึกตัวดีดตัวเองออกอย่างกับมือมีสปริงติด แก้มของฮอยอกแจร้อนฉ่าเมื่อลูกกะตากลมๆเห็นคนตัวสูงอีกคนในระยะกระชั้นชิด หนำซ้ำไอ้ที่เขานั่งอยู่นี่ก็ไม่ใช่โซฟา

แต่ดันเป็นตักของพ่อคนจีน!!

ฮยอกแจพยายามออกแรงดันตัวเองออกมาแล้ว แต่กลับติดอยู่ที่สายตาของฮันเกิง

 

““ไม่สังเกตสายตาพี่เค้าบ้างรึงัย สายตาที่พี่ฮันมองนาย มันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความห่วงใย ผิดกับที่มองฉัน พี่ฮันมองฉันเหมือนเด็กซนๆคนนึงเท่านั้นเอง””

 

....สายตาพี่ฮันแฝงไว้ด้วยทุกอย่างที่ซีวอนมี

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายลมล่องหน หรือจะอะไรก็แล้วแต่.....แต่ในทันทีที่ดวงตากลมสวยสบเข้ากับดวงตาอบอุ่นคู่นั้น หัวใจของฮยอกแจก็ลอยหายไป

พร้อมๆกับลมหายใจที่หายไปด้วย...

จูบของพี่ฮันแผ่วเบา แต่กลับขโมยเอาลมหายใจของเขาไปได้จนหมด

 

ฮยอกแจเผลอวาดมือออกจากตัวจนไปปัดเอาถ้วยกาแฟตกแตกตอนที่พยายามถอนจูบนั้นออกมา เสียงเศษกระเบื้องกระทบพื้นเรียกให้ทั้งคู่หลุดจากห้วงจุมพิต

“ด...เดี๋ยวผม..ป..ไปเอาผ้ามาเช็ดนะฮะ”

ฮยอกแจไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีกฝ่ายกลับ ฮันเกิงเองก็ดูจะทำสีหน้าไม่ถูกเช่นกัน ร่างบางรีบลุกไปยังห้องครัวทั้งยังตัวเอนๆ

 

...ไม่ เมื่อกี๊มันก็แค่บรรยากาศพาไป ใช่มั๊ย?
แค่บรรยากาศ นายไม่ได้ชอบพี่ฮัน

ใช่มั๊ย ฮยอกแจ?

 

ฮยอกแจรู้สึกว่าออกซิเจนในร่างกายของเขามันน้อยเกินไป ร่างบางยืนปรับระดับลมหายใจให้เป็นปกติที่สุด ...ความรู้สึก รสชาติ กลิ่นอาย ทุกอย่างยังคงติดอยู่ตามปลายจมูกและริมฝีปากไม่ยอมเลือนหาย

 

ก่อกๆ!!

 

ฮยอกแจสะดุ้งอีกครั้งก็ตอนที่เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น

“ทงเฮ...”

“เดี๋ยวผมออกไปเปิดเองฮะ!!” เขาตะโกนออกไปก่อน ตาก็กวาดหาผ้าสำหรับเช็ดทำความสะอาดคราบกาแฟ ก่อนจะคว้ามันมาแล้วรีบสาวเท้าออกไปจากห้องครัว

ฮยอกแจรู้สึกเกรงใจที่ปล่อยให้แขกเป็นคนไปเปิดประตูแทนที่เจ้าของที่อย่างเขาจะเป็นคนทำ แต่ความรู้สึกเกรงใจนั้นก็หายไปเมื่อฮยอกแจสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

ถ้าเป็นทงเฮ ก็ต้องมีเสียงแจ๋นมาก่อนสิ
ถ้าเป็นทงเฮ แล้วพี่ฮันจะมองเขาด้วยสายไม่เข้าใจอย่างนั้นทำไม?

“ใครมาเหรอฮะ?”

คนตัวเล็กรีบเดินไปหน้าประตูเพื่อดูหน้าแขกยามวิกาลคนนั้นให้ชัดๆ

 

 

 

 

“ซ....ซีวอน...~”

 

 

 

 

TBC

กาเท่เร่ :: ลงฟิคคราวที่แล้วไม่ได้คุยอะไรกันเลย อืมม..งั้นก็คุยหน่อยละกัน

มาต่อให้แล้วนะคะสำหรับ 2008 story ที่น้ามเปลี่ยนใจเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 1008 story,, เหตุผล 10-ซีวอน และ 08-ฮยอกแจ ตอนแรกที่ตั้งชื่อเรื่องถามความเห็นใครไม่มีใครช่วยได้เลย ไม่รู้ว่าคิดไม่ออกหรือไม่ได้คิดกันแน่?

มันเลยดูคิดสั้นแบบนั้น -*-

เอนทรีนี้คงได้พักช่วงยาวแหละค่ะ แบตหมด ชาร์ตไม่ขึ้น แล้วเพื่อนมันก็ดันเอาฟิค-เคริว-มาให้อ่าน คงได้พักสมองไปช่วงยาวววๆแหละค่ะ บวกกับช่วงนี้ปิดเทอม โดนบ่นบ่อยๆสมองเลยไม่แล่น มันก็ดูเป็นเรื่องปกติเนอะที่แม่จะชอบหาเรื่องจับผิดลูกเอาอิตอนนี้ ก็ไม่ได้ไปเรียน เห็นหน้ามันทั้งวัน เบื่อๆไม่มีรัยทำก็หาเรื่องบ่น เปิดเทอม เสา-อาทิตย์ตื่นสายโด่งกว่านี้ก็ไม่เคยว่า พอปิดเทอมสายเออเฮอะ,, แล้วก็ไม่ใช่อะไรนะ ตื่นมาก็ไม่ใช่ว่าไม่ช่วยอะไร อยู่หน้าคอมก็จริง แต่ใครล่ะที่มันจะหัวหมุนตาย ลูกค้ามาทีไม่มีใครช่วย พอบ่นว่าลูกค้าเยอะ ก็หาว่าเป็นตัวเรียกลูกค้า ดวงค้าขาย อือ..น้ามจะเรียน biotech ค่ะ ไม่ใช่ business เข้าใจหน่อยเถอะ เซ็งๆค่ะ อย่าคิดไรมาก เอาแน่เอานอนกับน้ามไม่ได้หรอก วันดีคืนดีสมองโปร่ง ลุกมาพิมพ์ฟิคเอาลงให้จบเลยก็ได้

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ ^^