บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Handsome Santa

 

 

 

‘คนโสด’

ไม่ใช่คนเก่ง ที่บอกว่าอยู่ตัวคนเดียวได้
ไม่ใช่คนเข้มแข็ง ที่บอกว่าดูแลตัวเองได้
ไม่ใช่พวกบ้างาน ที่บอกว่าชีวิตนี้มีแต่งาน งาน งาน แล้วก็งาน
ไม่ใช่คนที่อ้างว่า มีความรักไปทำไม..เสียเวลาหาเงินเปล่า

จริงๆมันมีเหตุผลง่ายๆ ที่พวกคนโสดชอบเฉไฉ.........

‘หาแฟนไม่ได้’ ยังงัยล่ะ!!

 

 

 

((โทษทีน้า...ซองมินอา))

“ขอโทษงั้นเหรอ? แทนที่แกจะโทรบอกฉันให้เร็วกว่านี้ แต่ดันปล่อยให้ฉันเดินฝ่าหิมะมาเพื่อมารับโทรศัพท์ฟังคำขอโทษของแก ที่ตรงหน้าบ้านแกเนี่ยนะ!! ลีดงเฮ??” ซองมินโกรธจนแทบจะงับเอาโทรศัพท์เครื่องจิ๋วของตัวเองเข้าปากเคี้ยวกรุบๆอย่างคับแค้นเมื่อจินตนาการว่ามันคือหัวทุยๆของลีดงเฮ เพื่อนจอมแสบที่ชิ่งไปเที่ยวกับแฟน แล้วก็โทรมายกเลิกนัดที่นัดไว้ตั้งแต่ 2 วันก่อนกับเพื่อนรักคนนี้

แต่ซองมินไม่ใช่พวกที่ชอบออกรายการพิสดารตามโทรทัศน์ถึงจะทำอย่างงั้นได้
ทำได้ก็แค่รอวันที่ได้เจอหน้าหวานๆที่ชอบยิ้มตาปิด..แล้วก็เบิ๊ดกะโหลกไปซัก 1 ที

หรืออย่างมากก็งอนให้มันง้อด้วยการซื้อของให้ แค่นั้นก็ได้กำไรจนคุ้มแล้ว

 

บอกตัวเอง..แล้วก็หายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความโกรธเอาไว้
‘โกรธมากๆ แก่เร็วนะ’
ประโยคที่ดงเฮชอบพูดบ่อยๆ เห็นจะได้ใช้ประโยชน์กาลนี้เสมอเลย

ซองมินพาร่างอวบๆในเสื้อโค้ทบุขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ให้เดินกลับตามทางเดิม ใช้เท้าเล็กๆบดขยี้เกล็ดหิมะไปตลอดทาง

“มีแฟนแล้วก็ลืมเพื่อนตลอดเลย”
“ลีดงเฮบ้า..ทำอย่างงี้กับฉันได้งัย?”
“ลีดงเฮติ๊งต๊อง ชอบอยู่กับคิมคิบอมนักรึงัย?”
“ไม่ให้ฉันมีบ้างล่ะกัน แฟนน่ะ อ้ะ!”

ร่างเล็กเซจนเกือบล้ม ดีที่มีมือหนาๆรั้งท่อนแขนเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นซองมินอาจจะต้องหน้าชาเพราะความเย็นจากหิมะที่กองหนาเตอะอยู่ที่พื้นแน่ๆ เขาพยุงร่างของตัวเองให้เข้าสู่ระดับสมดุล พอที่จะยืนตัวตรงไม่ให้เซไปชนใครอีกรอบ แล้วก็เงยหน้ามองผู้ต้องหาที่ยืนขวางทางจนทำให้เขาเดินเข้าไปชนเต็มๆหลัง

“ยืนประสาอะไรห้ะ!?”

 

หนวดเคราสีขาวสะอาดตา หมวกฮูทสีแดงสดที่ถูกสวมไว้บนหัวดูตัดกันดี กับชุดเสื้อโค้ทสีแดงแบบเดียวกันที่ซ่อนพุงโลๆเอาไว้ภายใน โดยมีเข้มขัดเส้นโตคาดเอาไว้แบ่งพุงให้เป็นรูปครึ่งวงกลม 2 ก้อน

‘ซานต้าคลอส’!!

 

“นั่นดิ่ ไอ้กยู..นายยืนนิ่งๆประสาอะไรวะ ถึงให้คนที่เค้าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือชนเข้าให้ซะหน้าหงายขนาดนั้น”

ชายหนุ่มตัวผอมกว่าที่อยู่ในชุดกวางเรนเดียร์ มีแง่งเขาเด่นอยู่บนหัว ช่วยดุเพื่อนแทนร่างเล็ก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ซองมินรู้สึกว่าอะไรๆมันดีขึ้นเลย..ไม่สิ จะดีก็ตรงที่ ชื่อของซานต้าคนนี้เป็นชื่อเกาหลี

เค้าเป็นคนเกาหลี

ท่ามกลางมหานครนิวยอร์ก บังเอิญจังนะ..ที่ได้เจอเพื่อนร่วมเชื้อชาติ
บังเอิญจริงๆ

 

“ไม่ขอโทษ ก็ไม่เห็นจะต้องประชดกันเลยนี่นา” ซองมินว่าแก้มป่อง ก่อนจะเดินปัดก้นออกมา ซองมินอดที่จะหันกลับไปมองซานต้ากับกวางเรนเดียร์ 2 คนนั้นไม่ได้

ทั้งคู่กำลังแจกลูกโป่งสีสันสดใสให้กับเด็กๆที่เดินผ่านไปผ่านมา เคียงข้างต้นคริสมาสต์สีเขียวสดที่ประดับประดาไปด้วยดวงไฟหลากสี แข่งกันกระพริบล้อเลียนแสงจันทร์และหมู่ดาวอันเบาบาง แซมไปกับกล่องของขวัญกล่องเล็ก ผูกริบบิ้นลายน่ารักคละไปกับระฆังสีเงินที่ช่วยสะท้อนแสงให้เข้าตาจนต้องแยงตามอง

“วันนี้ วันคริสมาสต์เหรอ? ลืมไปเลยแฮะ”

 

 

 

..

 

 

 

หลังจากที่เหนื่อยและเพลียจากการเดินเที่ยวชมเมืองในคืนวันคริสมาสต์ และหลังจากที่อาบน้ำจนเรียบร้อยเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทรา..ซองมินก็จำเป็นจะต้องผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง และหันหน้าออกไปมองท้องฟ้าสีเข้มข้างนอกหน้าต่าง หิมะยังคงตกไม่หยุดหย่อน

“แล้วซานต้าจะออกมาแจกของขวัญให้กับเด็กๆได้เหรอเนี่ย? หนาวขนาดนี้..”

พึมพำเบาๆ ก่อนจะคลานกุลุกๆไปที่ปลายเตียง เอื้อมมือไปแก้มัด ‘ถุงเท้า’ สีชมพูอ่อนแถบขาวที่เจ้าตัวเป็นคนผูกมันไว้เอง ซองมินก็หลุดขำให้กับความคิดเพี้ยนๆ แกมปัญญาอ่อนของตัวเองออกมา

คิดได้ยังงัยนะ ว่าในศตวรรษที่ 20 ยังจะมีซานต้าคลอส
แล้วยังจะ เจ้ากวางเรนเดียร์นั่นอีก จะเหาะข้ามขอบฟ้าได้งัยกัน?
ซานต้าคลอสจะให้ของขวัญวันคริสมาสต์กับเด็กดีที่ผูกถุงเท้าไว้ที่ปลายเตียงงั้นหรือ?
คิดเป็นเด็กไปได้!

ลีซองมิน..

 

แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากที่ซองมินทิ้งตัวลงแผ่กับเตียง ยกแขนก่ายหน้าผาก พลิกตัวตะแคงหลายตลบ ซองมินก็ยังครุ่นคิด
ไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ?

ซองมินคลานกลับไปที่ปลายเตียงหลังใหญ่อีกครั้ง แล้วก็จัดแจงมัดเอาถุงเท้าเข้ากับท่อนไม้โอ๊คที่ประกอบกันเป็นเตียงขึ้นมา ยิ้มให้กับผลงานตัวเองกว้างๆ พลิกตัวกลับแล้วก็กระเด้งตัวลงนอน ไม่ลืมที่จะคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมโปงพร้อมกัน

ขอให้ซองมินได้รับของขวัญวันคริสมาสต์ด้วยเถิด

.

.

.

นิทราแห่งราตรีคริสมาสต์กำลังคืบคลานเข้ามาเอื่อยๆ ตรงข้ามกับพายุที่พัดหวิดหวิวอยู่ภายนอก ร่างบางหลับตาพริ้ม อมยิ้มบางๆเหมือนเด็กฝันดี

 

การเคลื่อนไหวเพียงเบาๆภายในห้องก็ยังไม่ทำให้ความฝันนั้นขาดห้วง...

ซานต้าคลอสค่อยๆย่องไปหยอดของขวัญลงในถุงเท้าสีหวานข้างนั้น เห็นว่าร่างอวบๆยังหลับคุดคู้อยู่ในผ้าห่มหนาก็สาวเท้าถอยหลัง ยืนยิ้มให้กับก้อนกลมๆแป๊บนึงก็ผละออกมา

 

ซองมินขยับตัวเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆข้างเตียง เปลือกตากระพริบปริบๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นกับความมืดสลัว และก็ไปเจอเข้ากับเงาดำตะคุ่มๆที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งย่องหนีออกไป..ในฝันเป็นซานต้า แต่ในความเป็นจริงล่ะ..

โจรแน่ๆ!!

คนตัวเล็กกระโดดโหยงลงจากเตียง ก่อนจะออกสตาร์ทวิ่งไปตะครุบคอเสื้อของร่างสูง ท่อนแขนเล็กตามไปล็อกหนึบที่คอยาวๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้ขี้ขโมย!”

“โอ๊ย!” ร่างสูงร้องเพราะตกใจ พยายามแกะมือกาวที่เกาะหนึบและไม่ลืมที่จะกระชับถุงผ้าสีน้ำตาลเข้มไม่ให้หลุดมือ

“นี่แน่ะๆ” ซองมินไม่ได้แค่ล็อกคอเท่านั้น เขายังกระโดดเอาขาเกาะร่างสูง จนเซถลาไปทั้งคู่ โชคดีที่ห้องนอนของซองมินปูพื้นด้วยพรมหนานุ่ม ความเจ็บก็เลยบรรเทาไปบ้างตอนที่ก้นกระแทก คนที่ถูกกล่าวว่าเป็นโจรล้มหน้าทิ่มพยายามพยุงตัวเองขึ้น แต่ร่างอวบดันคว้าเอาข้อเท้าไว้ทัน เลยคว่ำกันไปอีกรอบ แล้วก็กลายเป็นว่าทั้งคู่ต้องมาเล่นตะลุมบอนทั้งที่ก็มีกันแค่สองคน!

ซองมินรัดคนตัวโตเอาไว้แน่น น่าแปลก กลับแทนที่เขาจะเงยหน้าเพื่อมองขโมยให้เห็นแจ่มแจ้งแดงแจ๋ว่าหน้าตาของเจ้าหัวขโมยมันเป็นยังงัย แต่เขากลับเลือกที่จะก้มหน้าก้มตากอดรัดร่างสูง ไม่ให้หนีไปไหนได้

“เฮ้ย! โคมไฟกำลังจะหล่น!!”

“หา?” ซองมินอ้าปากค้าง รีบแหง็กคอขึ้นไปมองสิ่งที่อยู่บนหัว

ร่างสูงใช้ช่วงเผลอนั้นเองผลักร่างนุ่มนิ่มจนกระเด็น ตกลงไปกลิ้งบนพื้นพรม คนตัวโตได้โอกาสก็รีบคว้าเอาถุงใบโตและสาวเท้าหนีทันที ดีที่หน้าต่างตอนขาเข้ายังเปิดแง้มเอาไว้ ร่างสูงติดเกียร์หมาพุ่งเข้าใส่ช่องสี่เหลี่ยมของหน้าต่าง ก่อนจะตวัดขาขึ้นพาด แต่ก็ทำได้แค่นั้นแหละ เขาก็รู้ว่า..มันช้าเกินไป

ซองมินทุ่มน้ำหนักทั้งตัวเข้าใส่แผ่นหลังกว้างของเจ้าขโมยอีกครั้ง มือเล็กๆพยายามคลำใบหน้าเพื่อถอดหมวดฮูทนั้นออก ร่างสูงเขวี้ยงถุงผ้าออกไปนอนกองที่สนามหญ้า ก่อนจะกลับมาเช็คบิลกับเจ้าบ้านจอมโหด เขาหันกลับมาทั้งตัวทั้งที่มันก็เป็นเรื่องที่ลำบากพอดู เพราะมีปลิงยักษ์เกาะอยู่ที่หลังและรัดคอในเวลาเดียวกัน

“ไอ้บ้า คิดจะหนีงั้นเหรอ?! มาให้ฉันเห็นหน้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“โว๊ย!!~ ตามจังเลยเนี่ย!”

“ก็นายเป็นขโมยนี่!”

 

ปึก!

“โอ๊ย!!”

“เจ็บอ่ะ..เฮ้ย!” ซองมินเกือบเจ็บจนลืมว่าจริงๆแล้วเขาเจ็บเพราะอะไร ก่อนหน้านี้ซองมินเคยลืมที่จะดูหน้าเจ้าหัวขโมย แต่คราวนี้ไม่มีทางแน่ๆ ซองมินเงยหน้าขึ้นโดยที่ตัวเองยังคงทับอยู่บนร่างสูง ก่อนจะใช้มือแหวกหมวกที่บังใบหน้าไปเกือบครึ่ง และมันก็ทำให้เขาถึงกับอ้าปากค้าง

 

ซองมินเห็นซานต้าคลอส
ซองมินกำลังกอดอยู่กับซานต้าคลอส

แต่ว่า..ไอ้ซานต้าคนนี้มัน.....

คนเดียวกับที่เห็นเมื่อตอนเย็นนี่นา!!

 

 

 

ก่อนที่ซองมินจะได้ทำอะไรกับซานต้าตลอสที่บุกรุกบ้านของเค้า ร่างของซองมินก็ถูกผลักกระเด็นซะก่อน แล้วซานต้าพุงแฟ่บก็กระโดดข้ามขอบหน้าต่างออกไปทันที

“เดี๋ยว! ซานต้า อย่าเพิ่งไปดิ่!”
“กลับมาก่อน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!”

 

แม้จะหัวเสียอยู่บ้าง แต่ก็ยังแอบยิ้มดีใจ ซองมินเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบวิ่งไปปลายเตียงนอน และก็เป็นอย่างที่หวัง ในถุงเท้ามีกล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีชมพูอย่างกับรู้ใจ ซองมินหยิบเอากล่องนั้นออกมาและรีบเปิดมันออกทันใด

คิ้วคู่สวยขมวดติดกันแน่น เมื่อพบว่าภายในกล่องมัน...

 

ว่างเปล่า!!

 

“ไอ้ซานต้าคลอสบ้า!”

 

 

 

..

 

 

 

“จริงๆนะ เมื่อคืนฉันเห็นซานต้าคลอส”

“ไร้สาระน่า ซองมิน แกอาจจะฝันแล้วก็คิดเองเป็นตุเป็นตะ”

“ไม่จริงอ่ะ..ตอนที่ฉันล๊อกคอซานต้าจนก้นกระแทกฉันยังรู้สึกเจ็บอยู่เลย”

“แล้วหน้าตาซานต้าคลอสเป็นงัยอ่ะ แก่งั่กเลยป่ะ?”

ซองมินแทบจะพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าสวยๆของเพื่อน มาหาว่าซานต้าของเค้าแก่หงำเหงือกได้ยังงัยกัน!?
“หล่อต่างหากเล่า!”

“หา? ซานต้าเนี่ยนะ หล่อ?”
“ซองมิน ฉันแนะนำให้แกไปหาหมอ น่าจะดีกว่ามาเล่าให้ฉันฟัง”

“ลีดงเฮ!!”

“ตัวร้อนด้วยเนี่ย...” ดงเฮยื่นหลังมือมาอังหน้าผากเนียน หยิบแซนด์วิชยัดเข้าปากแล้วก็ลุกหนี

..มาหาว่าเค้าป่วยมันก็พอดู นี่ยังจะต้องให้เขาจ่ายตังค์ให้ด้วยเหรอเนี่ย!!..

“ไอ้ดงเฮขี้งก!!”

 

..

 

 

คนตัวเล็กก้มลงดูกระดาษแผ่นเล็กในมืออีกครั้ง สลับกับแหงนหน้ามองดูป้ายร้านที่เกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งซอย ซองมินเก็บนามบัตรใบนี้ได้ที่ข้างเตียง และเขาก็มั่นใจด้วยว่า ซานต้าคลอสเมื่อคืนจะต้องเป็นคนๆเดียวกับเจ้าของนามบัตรอันนี้

‘Mr. Joe’

 

((ปิ๊งป่อง~))

เมโลดี้เสียงใสส่งเสียงทักเขาทันทีที่ก้าวขาผ่านวงกบประตูกระจก ซองมินกวาดสายตาไปจนทั่วร้านคอฟฟิชอปเล็กๆแห่งนี้ แต่ก็ไม่มีวี่แววของบุคคลที่อยากจะเจอ เลยเลือกมุมน่ารักๆที่รายล้อมไปด้วยกระถางต้นไม้เล็กที่ห้อยอยู่เหนือหัวเป็นที่สิงสถิต

เพราะซองมินมัวแต่เพลิดเพลินกับแมกไม้ย่อมๆเลยไม่รู้ตัวว่าบริกรมาถึงโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่

“สั่งอะไรดีครับ”

“ฮะ?” หน้าหวานๆออกอาการเหวอเพียงเล็กน้อย แต่เขาสามารถใช้เวลาเพียง 1 วินาทีหลังจากนั้นทำให้มันเหวอได้แบบอหังการ
“นาย!!”

เมนูขนาดพอดีเล่มนั้นถูกยกขึ้นปิดบังใบหน้าจนมิด ซองมินจะเอียงคอเพื่อมองลอดไปทางไหนก็ยังมองไม่เห็นหน้าชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน ร่างสูงขดตัวงอแล้วก็เอามือกุมท้องไว้

“โอ๊ย!! ผมปวดท้องอ่ะ พี่ๆ ดูแลโต๊ะ 5 แทนผมได้มั๊ย?”

ว่าแล้วก็พุ่งพรวดไปหลังร้านในทันทีทันใด ซองมินเองยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ พอลุกขึ้นจะวิ่งตาม บริกรหน้าใหม่ก็แหย่หน้ามาถามซะก่อน

“ตกลง จะรับอะไรดีคะ?”

ซองมินทำเพียงส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนจะชะเง้อชะแง้คอมองตามทางที่ร่างสูงหายลับไป

“คนเมื่อกี๊ ชื่อโจรึเปล่า?”

“ใช่ค่ะ โจกยูฮยอน มีอะไรรึเปล่าคะ?”

“......” ซองมินส่ายหัวอีกรอบ ทั้งที่ยังไม่ละสายตาแม้จะมองไม่เห็นอะไร

“โจกยูฮยอน..??”

 

 

..

 

 

 

กยูฮยอนที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดถ้วยกาแฟ เดินไปเดินมาทั้งซ้ายทั้งขวาให้วุ่น เล่นเอาฮยอกแจตาลาย ยิ่งกว่าไปดูการแข่งขันเทนนิสเสียอีก

“โอ๊ย หยุดเดินแล้วคุยกะฉันดีๆหน่อยเถอะ”

“มีอะไร?”

“จะมาเอารายงาน”

“รายงานอะไรวะ....พี่ ถ้วยนี้ไว้ไหนอ่ะ?” ชูถ้วยกาแฟในมือก่อนจะตะโกนถามพนักงานในร้านอีกคน

“รายงานอะไร ถามมาได้นะเฮ้ย!”

“แม่ง..ถามไม่ตอบ วางมั่วแล้วอย่ามาด่าละกัน” กยูฮยอนบ่นงึมงำอยู่ในลำคอไม่ได้จริงจังอะไร แต่ฮยอกแจเนี่ยสิ โกรธจนหน้าแดงหูแดง ถ้าขืนปล่อยให้โกรธนานกว่านี้ ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าอะไรมันจะแดงขึ้นมาอีก

“เฮ้ย!! ตกลงฟังกูอยู่ป่ะเนี่ย!!”

“ก็ฟังอยู่ แล้วจะขึ้นเสียงทำไมวะ?” แต่เพราะความหน้าตายของกยูฮยอนมันมักจะเป็นฝ่ายชนะความหน้าร้อนฉ่าของฮยอกแจเสมอๆ คนตัวผอมก็เลยต้องอดทนอดกลั้นแล้วพูดต่อเสียงนิ่งๆ

“รายงานผลสำรวจความเชื่อเรื่องซานต้าคลอส”

ร่างสูงหันหน้ามามองเพื่อนสนิทช้าๆ ..ในที่สุดมันก็ยอมนั่งคุยเป็นเรื่องเป็นราวซักที..

“ยังไม่เสร็จเลยว่ะ” ตอบเสียงเครียด จนฮยอกแจที่ปกติต้องโวยวายลั่นเรื่องที่กยูฮยอนไม่มีความรับผิดชอบยังต้องเงียบเพื่อฟังต่อไป

“กลัวว่ะ..นายรู้ป่ะ ฮยอกแจ ว่าคนที่จะเป็นซานต้าคลอสได้น่ะ ต้องอยู่ในมูลนิธิเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะเว้ย จะเป็นซานต้าคลอสส่งเดชน่ะ มันทำไม่ได้”

“ก็ฉันเป็นคนบอกนายเอง จะไม่รู้ได้งัยวะ?”

“เออ จริงด้วย”

“แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ ก่อนหน้านี้บอกว่าไม่ต้องห่วงไม่ใช่เหรอ?”

“อือม์....ก็เมื่อคืนมีคนเห็นหน้าฉันอ่ะดิ่ เมื่อวานก็ตามมาที่ร้าน น่ากลัวชิบ”

“แล้วทำไมเค้าถึงตามมาล่ะ นายไปขโมยของบ้านเค้าเหรอ?”

“ฮื่อ” ส่ายหัวร่วน “หรือถ้าคิดในแง่ดี บางที เจ้าของบ้านคนนั้นก็อาจจะติดใจที่เห็นซานต้าหล่ออย่างฉัน เลยตามมาน่ะ”

“ไอ้เวรตะไล..คิดเข้าข้างตัวเองได้ตลอดศก”

“ก็มันจริงนี่หว่า~”

ฮยอกแจลุกขึ้นพลางกวาดเอาข้าวของลงกระเป๋า “เออ เดี๋ยวค่อยมาใหม่ หวังว่างานจะเสร็จนะเว้ย”

“เออๆ” กยูฮยอนตอบรับไปส่งๆ แล้วก็หันมาสาละวนกับงานบนเค้าน์เตอร์ต่อ

 

วันนี้เขาลาครึ่งวัน เพราะรู้ดีกว่าคนที่ตามหาเค้าจะต้องมาในตอนบ่าย และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อสอบถามจากลีน่ารุ่นพี่ ในเช้าวันต่อมา..

 

 

แต่เพราะว่างานเด็กเสิร์ฟของเขามันลามากๆไม่ได้ กยูฮยอนเลยตัดสินใจแลกงานกับเพื่อนในร้านจากเด็กเสิร์ฟมาเป็นเด็กขัดกระจก อย่างน้อยๆมันก็น่าจะลดเปอร์เซ็นต์ที่ลูกค้าจะมองเห็น อีกทั้งยังชิ่งหนีได้ง่ายอีกด้วย

กยูฮยอนลงมือพ่นสเปรซ์ทำความสะอาด และตามด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์กำใหญ่

ปึก!

“เฮ้ย!!!”

หันไปแล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเพราะหน้าหวานๆที่แนบสนิทกับกระจกจากด้านนอกที่อยู่ๆก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ก็คือเจ้าของใบหน้านั้น...

คนที่กยูฮยอนอยากจะหาทางหนีมากที่สุด!

กยูฮยอนคว้าเอาปึกหนังสือพิมพ์เก่าๆที่วางกองอยู่ข้างตัวขึ้นมา ตั้งท่าจะชิ่ง แต่ก็ช้ากว่าซองมินที่วิ่งมาคว้าหมับเอาข้อมือไว้ได้

“ฉันอุตส่าห์หวังดีจะช่วย..ยังจะทำท่ารังเกียจกันอีก”

คิ้วหนาย่นเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้ และมันก็อดที่จะไม่เข้าใจไม่ได้เหมือนกัน
“ช่วยฉัน งั้นเหรอ?”
“เหตุผล?”

“อยากช่วย” ตอบอ้อมแอ้มไม่มองตา

กยูฮยอนยืดตัวเอามือกอดอก ยกนิ้วขึ้นเขี่ยปลายคางพลางทำตากรุ้มกริ่ม “หรือว่านาย..สนใจฉัน?”

“เฮ้ย!” ซองมินทิ้งแขนกยูฮยอนทันที แล้วก็รู้สึกด้วยว่าแก้มยุ้ยมันร้อนระอุทั้งที่อากาศออกจะหนาวเหน็บ

“เอ้าๆ ดูทำหน้าเข้า แดงแปร๊ดเลยนะนั่น”

“หา!” มือขาวๆยกขึ้นแนบแก้ม “ไอ้บ้า..ไม่ช่วยก็ได้”

“ล้อเล่นๆ” กยูฮยอนเป็นฝ่ายคว้าเอาข้อมือเล็กๆนั่นไว้บ้าง อย่างน้อยคนตัวเล็กคนนี้ก็ไม่ได้ตามมาเอาเรื่องอย่างที่เค้าคิด ก็น่าจะสานสัมพันธ์...มิตรภาพน่ะ

“โอเคๆ ช่วยก็ช่วย แต่ไม่แบ่งค่าแรงนะ”

“ชิ..” ซองมินพ่นลมรอดไรฟัน แบมือไปข้างหน้าซึ่งร่างสูงก็วางมือกลับมาด้วยสีหน้างงๆ “ไม่ช่าย~...ฉันจะขอกระดาษ”

กยูฮยอนไม่ได้หน้าแตกยับเยิน แต่กลับยิ้มแยกเขี้ยวเจ้าเล่ห์ใส่ ก่อนจะเดินออกไปนอกร้านเพื่อทำความสะอาดกระจกอีกด้าน

แล้วทั้งคู่ก็เล่นกันใหญ่ ไม่ได้สนใจสายตานับสิบคู่ที่จ้องมาจากข้างในร้านเลยซักนิด

 

‘성민’

‘규현’

และสองคำนี้ก็ถูกเขียนผ่านฟองสบู่ แทนคำพูดแนะนำตัว

 

..

 

 

 

“เหนื่อยป่ะ?”
“นิดหน่อย”
“โกหก!”
“เอ๊า~”

“ตกลงนายเนี่ย..ชอบฉันใช่ป่ะ?” ยิงคำถามแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ว ซองมินที่โดนจู่โจมถึงกับผงะ “ไม่ชอบแล้วจะตามมาทำไมล่ะ ฮึ?”

“เปล่านะ..ก็แค่ อยากรู้จัก...เอ่อ..อยากรู้จักซานต้าคลอสตัวจริง”

“ที่ไหนกัน? ฉันน่ะ ซานต้าตัวปลอม”

“งั้นนายก็เป็นขโมยน่ะสิ!!”

“ไม่ใช่” กยูฮยอนล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทและออกเดินไปก่อน “แล้วถ้าไม่ได้ชอบฉัน แล้วทำไมต้องตามหาฉัน” ไม่เลิกที่จะถามคำถามไม่ชวนตอบ

“ก็บอกว่าอยากรู้จักซานต้า....!” ซองมินวิ่งตามร่างสูงที่แค่เดินเร็วกว่านิดหน่อย แต่ทำไมซองมินถึงได้รู้สึกว่าคนตัวสูงคนนี้กำลังวิ่งให้เขาไล่จับ

“ก็บอกว่าฉันไม่ใช่ซานต้า” จนแล้วจนรอดกยูฮยอนก็ยังยืนยันคำเดิม และคำกล่าวหาเดิมๆ “นายน่ะชอบฉัน”

“บอกว่าไม่งัยเล่า!”

“ไม่ปฏิเสธ”

“ไอ้บ้า”

“บ้าก็หล่ออ่ะ..ไม่งั้นคนแถวนี้จะติดใจเหรอเนี่ย?”

“ทุเรศ หลงตัวเอง” ร่างอวบกระโดดไปดักหน้าแล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตา จนกยูฮยอนหัวเราะ

“ไม่ได้หลงตัวเอง นายนั่นแหละ กำลังหลงฉันหัวปักหัวปำ”

“น่าเกลียดชะมัด ไม่เถียงด้วยแล้ว อยากคิดยังงัยก็เชิญ” งานนี้ซองมินมีงอน เจ้าตัวสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วเป็นฝ่ายเดินเชิดหน้านำไปบ้าง

“งั้น ก็จะคิดว่านายชอบฉันละกัน”

“ชิ..” พ่นลมทิ้ง แล้วก็เปลี่ยนประเด็น เถียงกะไอ้คนๆนี้มันเหนื่อยแถมเสียพลังงานไปหลายกิโลแคลลอรี่ซะเปล่าๆ “ว่าแต่..ทำไมนายต้องหนีฉันด้วยล่ะ กลัวอะไรเหรอ?”

“กลัวนายจะมาเอาเรื่องงัย”

“เอาเรื่อง?”

“ก็ฉันเป็นซานต้าตัวปลอม”

“หืม? แล้วทำไมถึงอยากเป็นซานต้าล่ะ..”

“ไม่คิดว่าฉันเป็นขโมยแล้วเหรอ?”

“อย่ามายั่วโมโหน่า..”

“ที่จริงฉันเป็นขโมยนะ” ร่างสูงยักคิ้วก่อกวน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆให้ซองมินระแวง

“แต่ของที่บ้านฉันก็ไม่หายนี่นา”

“หาย!”

“หืม? ไม่มีหนิ่....”

“หาย”

“เห?”

 

“หัวใจนายงัย!”

 

“กลับบ้านเองได้ใช่มั๊ย? บาย..ฝันดี มิสยู จุ๊บๆ” กยูฮยอนวิ่งหนีไปโดยทิ้งประโยคบ้าๆปัญญาอ่อนไว้ให้หัวใจพองๆยุบๆเล่น

 

 

..

 

 

 

‘CLOSE’

“วันนี้ วันสิ้นปี ก็เลยปิดให้ไปฉลองน่ะ..คุณมาหาโจมันใช่มั๊ย ...กยูฮยอนนั่นแหละ?” หญิงสาวที่ซองมินจำได้ว่าเป็นคนๆเดียวกับที่กยูฮยอนเคยใช้ให้รับหน้าเขาแล้วตัวเองก็วิ่งแจ้นไปหลังร้าน บอกคำตอบให้กับเขาแถมยังยิงคำถามใส่อีก

ซองมินก็เลยพยักหน้ารับไป

“เอ๊? ปกติ มันก็ไม่ค่อยไปไหนนะ แต่วันนี้มันสิ้นปีนี่เนอะ ...คุณลองไปหาที่บ้านมันดูสิ มันชอบหมกตัวอยู่ที่นั่นน่ะ”

“บ้าน?” เขาพึมพำในลำคอ ไม่อยากจะบอกเลย ว่าไม่รู้จัก

“ถัดจากนี่ไป 3 ซอย หลังสุดท้าย ขวามือ แต่ไม่ใช่ข้างล่างนะ ข้างบน...” เสียงริงโทนขัดจังหวะการอธิบายถึงที่ซุกหัวนอนของโจกยูฮยอน และท่าทางจะเป็นหวานใจซะด้วย ถึงได้คุยจนลืมใครบางคนที่ยืนหัวโด่เด่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตรงนี้

 

 

ซองมินเดินไปตามที่หล่อนบอก เดินไปเรื่อยๆทั้งที่ก็ไม่คุ้นทางเลยซักนิด หวังว่าคงจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกินขึ้นกับคนดีๆ หน้าตาน่ารักๆอย่างเขาหรอกนะ

จนกระทั่งสุดซอย ซองมินก็ยังงงตึ่บ

‘ไม่ใช่ข้างล่างนะ ข้างบน’

ใช่แล้ว!

ซองมินเห็นบันไดที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้า แต่ว่า..ทำไมขามันถึงไม่ขยับเขยื้อนเลยล่ะ?
อยากมาไม่ใช่เหรอ?
อยากเห็นหน้าเค้าไม่ใช่เหรอ?
แล้วทำไมไม่ขึ้นไปล่ะ?

“คิดถึงฉันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

“ห่ะ..ฮะ?” คนตัวเล็กถึงกับหน้าชา พอหันหลังกลับไปแล้วเจอเข้ากับหน้าหล่อๆของคนหล่อๆที่ยืนทำหล่ออยู่ไม่ห่าง ยิ่งกับคำพูดล้อของอีกฝ่าย ซองมินก็แทบจะคว้าเอาเสียมมาขุดหลุมหนีให้รู้แล้วรู้รอด

จี้จุดกันอยู่ได้!

“ก็...”

“เลิกๆ เลิกแก้ตัวเลย ..บอกว่าคิดถึงก็สิ้นเรื่อง” ไม่รอให้ลมหนาวพัดเอาความชื้นออกจากมือแบบบาง มือหนาก็เกาะกุมและลากร่างกายอันสั่นเทาของซองมินให้เดินตาม

“แต่ฉันไม่ได้คิดถึงนายจริงๆนะ~” ถึงกระนั้น ซองมินก็ยังรั้นจะแก้ตัวให้จงได้ กยูฮยอนหัวเราะหึให้กับความน่ารักของคนน่ารัก ที่ไม่วายจะเก่งแก้ตัว

“เชื่อแล้วๆ ไม่คิดถึงก็ไม่คิดถึง”
“งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันมา”

ซองมินหันไปมองตามแผ่นหลังที่ลับหายเข้าไปทางประตูไม้เล็กๆที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เลื้อย ก่อนจะเบนสายตาออกมากวาดรอบๆระเบียงกว้าง

ที่ตรงมุมมีต้นคริสมาสต์ต้นไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่ตกแต่งได้อย่างสวยงามตั้งอยู่ อีกทั้งยังกระถางต้นไม้เล็กๆบรรจุพันธุ์ไม้แปลกๆที่ซองมินจำได้ ว่าเขาเคยเห็นที่ร้านคอฟฟิชอปที่กยูฮยอนทำงานอยู่ เงยหน้าขึ้นอีกนิดก็จะเห็นสายไฟระโยงรยางค์ที่ขึงอยู่เหนือหัว ซองมินหายใจดังเฮือกเมื่ออยู่ๆ แสงไฟก็ส่องสว่างขึ้นมา

“เร็ว! มากินกัน” ร่างบางหันขวับตามคำชวนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แล้วก็เดินตรงไปทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ตัวจิ๋วที่เป็นตอไม้ จ้องอาหารบนโต๊ะไม่วางตา ทั้งสเต็ก ทั้งมันบด ทั้งชีสย่าง ทั้งแชมเปญ..อีกยังมีเตาบาร์บีคิวที่วางอยู่ข้างๆอีก กินกัน 2 คนจะไหวเหรอ?

“เก่งจังเลยอ่ะ ใช้ตากินอาหารได้ด้วย”

“นายก็เก่งประชดเหมือนกันแหละ”

“ฮะๆ..กินดิ่ ไม่กินฉันกวาดเรียบนะเนี่ย” พูดจบก็ยัดสเต็กเต็มปากเคี้ยวหยับๆ ซองมินหยิบชีสมากินบ้างแต่ตอนที่กำลังเอื้อมมือไปดันถูกกยูฮยอนตีมือให้ซะนี่

“โอ๊ย!เป็นอะไร?”

“กินชีส เดี๋ยวก็อ้วนหรอก มานี่ ฉันกินเอง หงับ!”

“ไม่อยากให้กินก็บอกมาเถอะ” ซองมินค้อนทางสายตา แต่ที่ได้รับคือ ภาพของกยูฮยอนแก้มป่องจอมตะกละ

 

 

 

ซองมินทอดสายตามองบ้านเมืองจากมุมสูง มหานครนิวยอร์กไม่เคยหลับใหลจริงๆนั่นแหละ ซองมินเพลินกับการชมวิวจนกระทั่งหิมะเริ่มโรยตัว

“ชอบเหรอ?”

“อื้ม...ฉันไม่ค่อยมีโอกาสได้ขึ้นมาที่สูงๆเพื่อมองนิวยอร์กจากข้างบนอย่างนี้เลยนะ”

“เปล่า ฉันหมายถึงว่า นายชอบฉันรึเปล่า?” แอบยิ้มตอนพูดจบ ไม่สะทกสะท้านกับสายตาโหดๆจากคนตัวเล็กข้างๆ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไปเฉยๆ
“หิมะตกแล้ว...”

“อือม์” ครางตอบไป ไม่ได้มีความเห็นมากกว่านั้น

“เวลาหนาวๆอย่างงี้ มีแต่คนชอบมากอดฉันเลยหง่ะ พวกเค้าบอกว่ามันอุ่น”

ซองมินยังเงียบและเก็บเกี่ยวกับบรรยากาศต่อไป ปล่อยให้เสียงทุ้มๆข้างหูเป็นได้แค่เสียงนกเสียงกา

“มีแต่คนบอกว่ากอดฉันอุ่นเลย”

“มาบอกฉันทำไม?”

“ก็.........ไม่อยากพิสูจน์เหรอ?”

 

 

“หึ คิดว่าฉันอยากกอดนายรึงัยเล่า”

“อื้ม” ตอบหน้าตาเฉย ซองมินล่ะอยากจะเอาพื้นรองเท้าสตั๊ดมาขูดหน้าตาคนนี้เสียจริงๆ อยากจะรู้นัก ว่าจะเป็นพื้นรองเท้า หรือ หน้ากยูฮยอน ที่มันจะถลอก!

“หลงตัวเองชะมัด”

“ก็คิดอย่างนั้นจริงๆนี่นา..........ไม่อยากลองกอดดูจริงอ่ะ?”

ถึงตรงนี้ ซองมินก็ต้องยอมรับแล้วล่ะว่าตัวเองเริ่มจะหวั่นไหวไปกับคนตัวโตเข้าทุกทีๆ ..ก็อยาก..
แต่จะให้ทำยังงัยล่ะ!!

“ว้า..สงสัย นายคงไม่อยากกอด.........” ร่างสูงทำท่าจะผละออกไป จะติดก็ตรงที่ เสียงหวานๆดันดังขึ้นขัดว่า

“เดี๋ยว!”

 

รอยยิ้มผุดพรายจมเต็มพื้นที่ริมฝีปากหยักสวย เขาปั้นหน้าจนนิ่งขรึมและหันกลับไปเผชิญหน้าแดง แด๊ง แดงของอีกฝ่าย

..ยืนนิ่งอยู่ได้ นี่ทำถึงขนาดนี้แล้วนะ...

“เอ๊า อยากกอดก็มากอดดิ่”

“หา? เชอะ!!” กอดอก เชิดหน้า ทำตารี ทำปากเบะ อย่างงี้เค้าเรียกว่า งอนเต็มสตรีมแล้วนะ โจกยูฮยอน!!

“ล้อเล่น~ อา....กอดก็ได้.....”

“ไม่ต้อง!”

“ก็กอดไปแล้ว” วางคางบนไหล่ลาด จงใจเฉียดปลายจมูกกับผิวแก้มใสให้ขนลุกเกรียว เรียกเอาสีเลือดฝาดมาหล่อเลี้ยงใบหน้าขาวได้เกินขีดจำกัดจริงๆ นอกจากข้างบนจะแกล้งโดยการพ่นลมหายใจใส่แล้วข้างล่าง..กยูฮยอนก็ยังรัดท่อนแขนให้แน่นอีก แน่นจนแนบชิด แทบจะหลอมรวม

กอดของกยูฮยอน อุ่นจริงๆนั่นแหละ ซองมินไม่ขอเถียงให้เปลืองน้ำลาย

“หนาวป่ะ?” พูดกับต้นคอ ให้ลมอุ่นๆซึมซับไปกับผิวนุ่ม “แต่ฉันหนาวจัง....ขอผ้าพันคอหน่อยดิ่” คลายอ้อมกอดเพื่อถือวิสาสะแงะเอาผ้าผันคอสีขาวไปจากคอของซองมิน แต่ก่อนที่ซองมินจะได้โวยวายอะไร กยูฮยอนก็ผูกผ้าพันคอให้ลำคอของตัวเอง รวมไว้กับลำคอของซองมิน

“โอเค เท่าเทียม”

ซองมินอมยิ้มอยู่คนเดียว และคงไม่รู้ว่ากยูฮยอนก็แอบเห็นรอยยิ้มนั้นถึงยิ่งได้ใจ ซุกหน้าเข้าไปหาใกล้ๆ พร้อมกับกระชับอ้อมกอด

“ถึงนายไม่ชอบฉัน แต่ฉันก็ตกหลุมรักนายไปแล้วล่ะ ซองมิน”

ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นแรง จะปิดก็ปิดไม่มิดแล้วล่ะ เล่นบอกรักกันสายฟ้าแล่บขนาดนั้น!

“ถึงนายไม่อยากเป็นแฟนฉัน แต่ฉันก็จะเป็นแฟนนาย!”

ซองมินเขินหน้าแดงแปร๊ด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ นอกจากจะเขินให้กยูฮยอนดูอย่างที่ทำอยู่

“เค้าน์ดาวน์ได้แล้ว.....................9......” คิดว่าการเปลี่ยนเรื่องคุย เป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ซองมินอาจจะคิดผิดอยู่ก็ได้

“………8...” กยูฮยอนนับเบาๆที่ข้างหู

“..7......” ซองมินยังจับเสียงตัวเองได้เลยว่ามันสั่น

“…..6…………….” ริมฝีปากบางแนบลงกับผิวแก้ม

“..........5....” ซองมินกุมมือหนาที่โอบกระชับอยู่ที่เอว

“...4.......” จากผิวแก้ม ไล่ระลงปลายคาง

“......3..........” ร่างบางค่อยๆหันกลับไปอย่างเอื่อยเฉื่อย

“..2......” เอวเล็กถูกรั้งเข้าหาตัวจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเรือนกายแบบบาง

“1”

ซองมินรับรู้ได้ถึงความอุ่นนุ่มที่โถมทับริมฝีปากของตนอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าดูดดื่ม กยูฮยอนละมือออกจากเอวบางเพื่อกดท้ายทอยให้ริมฝีปากทั้งคู่แนบสนิท ปรับเปลี่ยนมุมให้รับรสจูบได้อย่างถนัดถนี่ ซองมินที่เพิ่งเคยได้รับความรู้สึกนี้เป็นครั้งแรก แทบจะทรงตัวไม่อยู่ ถ้าไม่มีมือบางที่คล้องอยู่กับคอของกยูฮยอน

ปลายลิ้นและเล็มความหวานจากภายนอกก่อนจะส่งเข้าโพรงปากอีกฝ่ายที่เปิดรับอย่างรู้ใจ ให้เขาได้กักเก็บความหอมอีกระลอกใหญ่ ทั้งคู่แลกลิ้นกันไม่รู้เบื่อ จากอ่อนโยนเป็นเร่าร้อน

เนื้อกายนุ่มนิ่มที่กยูฮยอนสัมผัสได้จากใต้อาภรณ์เนื้อหนา มีแต่จะทำให้อารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้อยู่แล้วเตลิดเปิดเปิง กว่าจะผละออกมาได้ก็เล่นเอาแทบขาดใจ

“Happy new year”

กยูฮยอนบอกชิดริมฝีปาก

“เช่นกัน.....” ซองมินที่ยังมีอาการหอบ พยายามหายใจให้เบาที่สุด

“ได้คำตอบรึยัง?”

“ได้แล้ว”

ซองมินก้มหน้างุด คงจะติดนิสัยหน้าทนมาจากกยูฮยอนเสียแล้วล่ะ

“ว่ายังงัย?”

 

 

 

“อยากเค้าน์ดาวน์อีกรอบ”

 

 

ไม่รู้ว่าซองมินจะรู้รึยัง?
ว่าซานต้าคลอสน่ะ..มีจริง

แล้วซานต้าก็ให้ของขวัญวันคริสมาสต์ชิ้นโตกับซองมินด้วย

ของขวัญที่ชื่อ ‘โจกยูฮยอน’ งัยล่ะ!

 

 

 

The end

 

กาเท่เร่'s talk :: Merriiz Christmas!! Yaahoo!!~

มาแล้ว ฟิคสั้นวันคริสมาสต์ มาเวอร์ชั่น กยูมิน คู่ที่น้ามห่างหายไปนาน

แต่งเรื่องสั้นมา 10 กว่าเรื่อง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 2 ที่เป็น กยูมิน !!

แล้วก็เข็นมันมารับ เอ็กมาสต์อีฟ ด้วย

ส่วนตัวช๊อบ ชอบกยูคาแรกเตอร์แบบเน้..ดูหลงตัวเอง เพราะมันก็น่าหลงอยู่หรอก*

จริงๆ น้ามคงถนัดแต่งให้กยูมันเป็นแบบนี้มากกว่า ถ้าใครมาเจอฟิคกยูของกาเท่เร่เข้า รับรองว่าจะต้องกวน

ยกเว้น วันบีคัมทู นะ,,

เอาล่ะ มีความสุขในเทศกาลคริสมาสต์น้า!!~

ส่วนน้าม มีความสุขไปกับการสอบมิดเทอม 3 วิชาที่โรงเรียนไปเรียบร้อยแล้วล่ะ ฮ่าๆ