บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

ลมทะเลในฤดูหนาวพัดกระทบแก้มใสของทงเฮจนรู้สึกเหมือนเหน็บกินหน้า

ทงเฮสะดุ้งสุดตัวพอมือหนาของกยูฮยอนโอบเข้าที่เอวแล้วก็ออกแรงรัดจนแน่น

“อะไร?”

“รักนี่ กอดไม่ได้เหรอ?”

..หน้าด้าน!..

ถ้าทำได้ทงเฮจะตอกไปอย่างนั้นจริงๆ แต่ทงเฮทำไม่ได้ยังงัยล่ะ เลยต้องยืนนิ่งให้เจ้าตัวสูงมันโอบมือขึ้นสูงกว่าเดิม แล้วก็ปล่อยให้คางของกยูฮยอนวางลงบนไหล่ แล้วก็ยอมให้จมูกโด่งคุกคามข้างหูด้วย!!

เอาเปรียบกันจริงๆเลย….

“ชอบที่นี่มั๊ย?”

“ไม่ชอบก็กระโดดหนีกลางทางแล้วล่ะ” ทงเฮตกใจนิดหน่อย ที่กลับมาเล่นลิ้นได้เหมือนทงเฮคนเก่า ความเศร้ามันอันตรธานหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?

ความรู้สึกลอยได้เป็นยังงัย ทงเฮไม่รู้หรอก แต่ถ้าทงเฮลอยได้จริงๆ ทงเฮก็คงจะลอยได้เพราะแรงฉุดของกยูฮยอน เพราะอยู่ๆหมอนั่นก็ออกแรงลากให้เขาวิ่งตามไป

ไปไหน? ไม่รู้......รู้แค่ว่าการที่ได้วิ่งเล่นกับกยูฮยอนท่ามกลางผืนทรายละเอียดกับลมเย็นๆ มันมีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะ!!

เส้นสีทองขีดเฉียงอยู่ที่ปลายขอบฟ้าสะท้อนลงบนผืนน้ำที่เคลื่อนไหวด้วยเกลียวคลื่น เงามือของทั้งคู่ที่จับจูงกันไว้ทอดเป็นสีเข้มลงบนหาดทรายสีขาว

จะเรียกว่าเป็นเดทครั้งแรกได้รึเปล่านะ?

“พี่ทงเฮ” เสียงนุ่มทุ้มเป็นเอกลักษณ์ของกยูฮยอนดังเบาๆที่ข้างหู เรียกให้ทงเฮหันไปสบตา แต่กลับถูกท่อนแขนยาวรวบเอวเข้ามาจนชิด เรียวหน้าหล่อจัดเลื่อนมาประชิดตรงปลายจมูกเหมือนลมพัด

“หือม์?”

“ผมได้แต่หวังลึกๆ ว่าวันนี้จะไม่ใช่วันสุดท้ายของเรา” เทียบกับเสียงซ่าของเกลียวคลื่น น้ำเสียงของกยูฮยอนคล้ายกับเสียงกระซิบแผ่วๆ

ท่อนแขนบอบบางกอดรับและซุกหน้าจมลงสู่อกกว้าง ทงเฮแนบแก้มเนียนกับเสื้อเชิ้ตของกยูฮยอนจนรู้สึกถึงแรงเต้นตุ่บๆจากก้อนเนื้อเท่ากำปั้นที่เต้นรัวจนฟังไม่ทันก้อนนั้น

“พี่ทงเฮ.......”

เขาผละออกมาแล้วก็ส่ายหัวแรงๆเป็นคำตอบ

“จริงเหรอ?”

“อื้มมมมมมมมม!!” ทงเฮผงกหัวจนคอแทบหลุด แต่สิ่งที่กยูฮยอนอยากจะได้ ไม่ใช่ท่าทางแต่เป็นคำพูดต่างหาก

คำพูดจากทงเฮที่บอกว่า ‘วันนี้จะไม่ใช่วันสุดท้าย’

“ถาม........”

“อือ”

“ให้ตอบ”

“อื้อ!~”

“ว่ายังงัย?”

“.....” ทงเฮส่งสายตาวิ้งๆ จนกยูฮยอนต้องกดจมูกแนบกับปลายจมูกเล็กของทงเฮแล้วสั่นหัวคล้ายขยี้เบาๆ

เสียงหัวเราะร่าเริงดังอยู่ตรงหน้า กยูฮยอนเลื่อนมือขึ้นมาอังแก้มเย็นเฉียบเพราะต้องลมของทงเฮ วันนี้ทงเฮยิ้มมากเป็นพิเศษ จริงๆกยูฮยอนก็ชอบ ยิ่งทงเฮยิ้มเยอะเท่าไหร่เขาก็จะยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น แต่มายิ้มผิดที่ผิดเวลาแบบนี้ โจวกยูฮยอนไม่ปลื้ม!

“วันนี้ไม่ใช่วันสุดท้ายของเรา......แต่เป็นวันแรก วันแรกระหว่างเรานะกยูฮยอน”

เขารู้สึกถึงความนุ่มจากริมฝีปากของทงเฮตอนที่ตะวันลาลับขอบฟ้า

ทงเฮเป็นฝ่ายจูบเค้า!

..

มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายนักสำหรับการกลับเข้ามาในบ้านพักอีกครั้ง ความเย็นเยียบฉาบร่างของทงเฮไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ผ่านพ้นกรอบประตูเข้ามา

“ทงเฮ แกหายไปไหนมา” ทงเฮยังคงนิ่งเงียบราวกับเสียงทุ้มของลีดเดอร์เป็นเพียงมวลอากาศ เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ใจจริงอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เลยด้วยซ้ำ

“ไม่รู้รึงัย ว่าคิบอมมันเป็นอะไร มันจำอะไรไม่ได้ แล้วแกก็เป็นคนสำคัญของมัน แต่แกกลับหายตัวไปตั้งแต่วันแรก ลีทงเฮ!!!” จองซูแผดเสียงเมื่อทงเฮยังคงทำเป็นไม่ได้ยินและตั้งท่าจะเดินหนีเสียให้ได้

ทงเฮไม่ได้หนีปัญญา
เค้าแค่ไม่อยากจะรับรู้

“ผมไม่มีค่าสำหรับคิบอมมากมายขนาดนั้นหรอก ให้เค้าลืมผมไปแหละดีแล้ว!!!”

เพราะทุกอย่างมันหมักหมมจนเป็นเศษสวะกองโต ทงเฮถึงได้ลั่นมันออกไปอย่างสุดจะทน

ให้มันตายไปเลยจะดีกว่าต้องมาทรมาน!!

บุคคลที่สามปรากฏขึ้นตรงทางเชื่อมระหว่างห้องครัว คิมคิบอมมองทงเฮด้วยสายตาตัดพ้ออยู่กลายๆ ทงเฮชะงักงันไปเพราะก้อนสะอื้นที่แล่นมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ขาของทงเฮก็นำพาร่างบางพุ่งตรงไปที่ห้องนอนก่อนจะกระแทกประตูดังโครม

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มแล้วซุกเข้ากับหมอนให้มันเช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นเขื่อนแตก เขาใช้หลังมือปาดหยดน้ำทิ้งไปอีกแรง พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องไห้

เขาต้องยอมรับความจริง

เตียงนอนนุ่มที่ยวบลงทำให้ทงเฮรีบดีดตัวขึ้นแล้วหันหาผู้บุกรุกทันที ทงเฮลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร

“ทงเฮ” เสียงทุ้มของคิบอมเรียกชื่อเขา แต่ทงเฮกลับหันหน้าหนี เจ้าตัวสูดจมูกและเก็บเสียงสะอื้น
“พวกพี่ๆเค้าบอกผมว่า คุณคือคนรักของผม” คิบอมเว้นช่วงไประยะหนึ่ง ก่อนถามซ้ำ “ใช่มั๊ย?”

“..........”

“เล่าให้ผมฟังได้มั๊ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ผมสับสนไปหมดแล้ว”

ทงเฮหลับตาและกลั้นหายใจอยู่ชั่วครู่ เขาก็สับสนเหมือนกับคิบอม ไม่สิ..ก็แค่ ‘เคย’ สับสน

“ฉันขอโทษคิบอม” คำขอโทษของทงเฮมันช่างไร้น้ำหนักเสียเหลือเกิน แต่ทงเฮก็ตั้งใจที่จะพูดมัน

คิบอมขมวดคิ้ว “ทำไม”

“เพราะฉันเป็นคนทำให้นายต้องเป็นแบบนี้ ฉันทำให้ทุกอย่างมันเลวร้าย แล้วฉันก็เป็นคนทำลายความรักที่เคยมีของเรายังงัยล่ะ” ทงเฮแค่นยิ้มให้กับตัวเอง มือบางยกขึ้นปาดปัดขอบตาเมื่อหยดน้ำเริ่มก่อตัว ลีทงเฮเริ่มเข้มแข็งแล้วสินะ

“ขอโทษนะ ที่ฉันรักษาความรักของนายไว้ไม่ได้ ทั้งที่นายกำลังเยียวยาให้กับมัน” ใช่....ความรักระหว่างทงเฮกับคิบอมมันเริ่มมีรอยร้าวตั้งแต่ตอนที่เขาหนีออกมาจากบ้านครั้งนั้น

ทงเฮสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเปิดช่องทางให้กับลำคอที่เริ่มตีบตันเข้าไปทุกทีๆ

“เรื่องของเรา.......................ให้มันจบตั้งแต่ตอนนี้จะได้มั๊ย คิบอม.....................”

คิบอมรู้สึกหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนหัวใจมันหยุดเต้นไปเสียเฉยๆ คิบอมเจ็บจนปวดไปทั้งหัวใจ

“ผมโชคดีจัง ที่มาได้ยินคำบอกเลิกตอนที่จำอะไรไม่ได้แบบนี้ ไม่อย่างนั้น........ผมอาจจะเจ็บจนตายไปเลยก็ได้”

“..........” ว่าคิบอมเจ็บแล้ว แต่ทงเฮเจ็บมากกว่าเป็นล้านเท่า!!

ธารน้ำตาร้อนผ่าวไหลผ่านแก้มใสเหมือนลาวาที่ไหลผ่านแนวภูเขาไฟ ทงเฮพูดขอโทษไปอีกไม่รู้กี่ครั้ง จนกระทั่งถูกแผ่นอกกว้างปิดปากเพราะถูกรั้งเข้าไปกกกอด

“ไม่เอา ไม่ร้องไห้สิ......ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ทงเฮ”

“ขอโทษ......”

“พอแล้ว ทงเฮไม่ผิด............ทงเฮ หยุดร้องเถอะนะ” มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมนุ่มที่ยาวเคียงบ่าหวังจะปลอบให้สบายใจ

“ฉันผิด......”

“ผมต่างหากที่ผิด ปล่อยให้ทงเฮต้องเหงา ทำให้ทงเฮโกรธผมจนต้องหนีผมไป ปล่อยให้ทงเฮไปอยู่กับคนอื่นที่ดีกว่าผม”

“แต่ถ้าเป็นกยูฮยอน....ผมก็วางใจ”

ทงเฮผลักอกกว้างเพราะรู้สึกไม่เข้าใจ นัยน์ตาสีน้ำชาสบเข้ากับดวงตาสีรัตติกาลของร่างสูง

“หมายความว่ายังงัย?”

“ผมไม่เคยลืมทงเฮหรอกนะ”

“คิบอม......”

นิ้วมือหยาบที่ทงเฮเคยคุ้นชินแตะเบาๆที่หางตาเพื่อซับคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนออกจากเรียวหน้าใส

“อื้ม ผมไม่ได้เป็นอะไร หมอก็บอกแล้วว่าผมแค่ความจำเสื่อมระยะสั้น อาจจะจำบางเหตุการณ์ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะจำไม่ได้ว่าใครเป็นใครนี่นา....”

“ทำแบบนี้ทำไม”

“..........ไม่อยากให้ทงเฮเสียใจ”

“แต่ฉันเสียใจมาก เสียใจมากที่สุดรู้มั๊ย?” ทงเฮสวนกลับก่อนที่คิบอมจะพูดจบดี

“ทงเฮจะทั้งเสียใจ แล้วก็ไม่สบายใจ ถ้าเรื่องราวมันยังยืดเยื้อ ในเมื่อทงเฮหมดรักผมแล้ว ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องฝืน ทงเฮไม่ได้ใจร้ายที่เป็นฝ่ายบอกเลิกผม แต่มันสมควรแล้ว....คนอย่างคิมคิบอมไม่ดีพอที่จะดูแลทงเฮ ซักวันทงเฮก็ต้องร้องไห้เพราะผม ..........ผมไม่อยากเห็นน้ำตาของทงเฮอีกแล้ว”

คิบอมยิ้มอบอุ่นจนหัวใจของทงเฮเริ่มฟื้นไข้

“จริงอยู่ ที่วันนี้ผมเจ็บ เจ็บจนอาจจะตายไปเลยก็ได้ แต่ผมก็ไม่เป็นอะไร ผมยังอยู่ได้ ยังเป็นคิมคิบอมผู้แสนจะเย็นชาคนเดิม” มืออุ่นของคิบอมกุมมือเล็กเท่ามือเด็กของทงเฮเอาไว้

คิบอมกอดทงเฮอีกครั้ง อ้อมกอดครั้งสุดท้ายของทงเฮกับคิบอม....

..

คิบอมปิดประตูอย่างแผ่วเบา เขากะจะทิ้งรอยยิ้มไว้ให้ทุกคนที่นั่งรอฟังข่าวเก็บไปเดากันเล่นๆ แต่ก็ไม่ได้ทิ้งดั่งใจเพราะจองซูดันเรียกเอาไว้

“คิบอม มีอะไรรึเปล่า?”

คิบอมยิ้มในแบบที่ทุกคนไม่เคยเห็น และไม่คิดว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง

“ไม่มีอะไรนี่ครับ ผมกับเค้า......เราก็แค่ ‘เลิกกัน’ ”

แน่นอน แม้คิบอมจะไม่ได้ทิ้งปัญหาให้เพื่อนๆเดา แต่คิบอมก็ทิ้งปมก้อนใหญ่ให้เพื่อนๆแก้ได้เหมือนกัน!!

..

อ้ะ!

ซองมินตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นจั๊กจี้พอโดนคางของคิบอมฝังลงกับไหล่อวบ

“จะอ้อนเอาอะไร?”

“เปล๊า!!~”

“โกหก วันนี้จะเอาอะไรอีกล่ะ?” ซองมินอ้าปากค้างตอนที่โดนคิบอมขโมยหอมไปฟอดใหญ่

“.........รู้ทัน.....” ปากมู่ๆของชายหนุ่มมู่มากขึ้นพอโดนจับไต๋ได้

“โด่ จะไม่รู้ได้ยังงัย ปกติเคยมั๊ยล่ะ...ไอ้อ้อนๆซุกๆแบบเนี้ย” ซองมินดันศอกพ่อคนตัวสูงออกแล้วหันมาเผชิญหน้า “ว่ามา อย่าอ้อมค้อม ให้ได้จะให้ ให้ไม่ได้ ไม่ให้!!”

“โหดดดดด!~” คิบอมลากเสียงยาว

“อย่ายืดเรื่อง”

“ซองมินอา........ฉัน.......เอ่อ......คืนนี้มีฉลอง...”

“ไม่ให้ไป!!”

“ซองมินอ่า!! ผมไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนเป็นเดือนแล้วนะ อยู่บ้านจนประสาทจะกินอยู่แล้ว ไม่เห็นใจกันมั่งรึงัย เฮอะ แต่ถ้าซองมินไม่ให้ไป....ผมจะแก่เป็นตาเฒ่าหัวหงอกให้ดูเป็นบุญตา คอยดูละกัน!!”

ช่างขู่ได้น่ากลัวซะเหลือเกินนนน!!

“ก็ลองดูสิ”

“คิดว่าไม่กล้ารึงัย?”

“ไม่เคยคิดอย่างนั้น”

คิบอมคอตก แล้วรีบโอบเอวนิ่มเอาไว้ก่อนที่เจ้าร่างนุ่มจะปัดก้นหนีไปซะก่อน “ซองมิน.....น้า นะ...วันเดียว แล้วหลังจากนั้น จะไม่ออกไปไหน 3 เดือนเลยเอ้า! จะอยู่เป็นกบจำศีลกินฟักทองอยู่บ้านทู๊กกกกกวัน!”

“ให้มันจริง”

คิบอมพยักหน้าจนผมยุ่ง ซองมินที่ก็ใจดีจนติดเป็นนิสัยเห็นหน้าตาออดอ้อนแบบนั้นก็ใจอ่อนไปซะทุกที..ให้ตายสิ

ฟอดดดดดดดดดดด!!!

“รักซองมินที่สุด!!”

เจ้าคนตัวสูงผิวคล้ำหน้าเข้มหอมเข้าให้ฟอดใหญ่ซะจนแก้มใสๆของซองมินขึ้นสีแดงช้ำ ซองมินกล้าสาบานว่า สีแดงนั่นมันเป็นเพราะคิบอมหอมแรงเกินไป

ไม่ได้เป็นเพราะว่าซองมินเขิน

ถ้าไม่เชื่อ ขอให้ ‘ซูเปอร์จูเนียร์’ ตกหลุมรักเลยเอ้า!!

ซองมินแทบไม่เชื่อว่านี่คือความจริง วันนี้ ซองมินกับคิบอมเป็นแฟนกัน!!

จริงๆมันมีความเป็นมานะ............
..................................
...........................
.....................
.............
.......
...
.

ซึงเฮก็แทบไม่เชื่อหูตัวเองเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากสีอ่อนของเขาก็คลี่ยิ้มกว้างให้กับคนตรงหน้า

“คุณรักคิบอม จริงๆน่ะเหรอ?” เขาเห็นซองมินพยักหน้าอย่างแน่วแน่และจริงจัง

มันเป็นไปได้ยากอยู่แล้ว ที่คนธรรมดาอย่างลีซึงเฮ จะไปลงเอยกับซุเปอร์สตาร์อย่างคิมคิบอม
แต่กับคนๆนี้ ลีซองมิน หนึ่งในสมาชิกซุเปอร์จูเนียร์ด้วยกัน.....

ความสุข ที่มาจากความรัก
ไม่ใช่การที่มีความสุขเพราะเห็นคนที่เรารักมีความสุขหรอกหรือ?

ถ้าอย่างนั้น ซึงเฮขอมีความสุขที่เกิดจากความรักซึ่งเรียกว่า ‘ความเสียสละ’ ได้มั๊ย?

.

.

.

ซึงเฮผลักประตูห้องฉุกเฉินซึ่งมีร่างของคิบอมนอนอยู่บนเตียงอย่างเบามือที่สุด เขาจ้องมองใบหน้าหล่อคมภายใต้เครื่องช่วยหายใจแล้วก็ยิ้มเบาบางท่ามกลางความมืด

เขาโค้งตัวลงต่ำจนริมฝีปากอยู่ในระดับเดียวกับใบหูของคิบอม

“คิบอม.......ซองมินเค้ารักนายมากนะ และเค้าก็เป็นคนดี.......เค้าเป็นคนดีมากจริงๆ”

.

.

.

คิบอมก็เชื่อคำนั้นด้วยหัวใจ และเขาก็พิสูจน์มันด้วยหัวใจของเขาเช่นกัน

The end (??)

เหรอ??

1 Become 2

“คิมคิบอม นายมันเลว นายมันเลวที่สุด!!! ปล่อยนะ!!” ซองมินพยายามดิ้นให้หลุดจากกำมือของอีกคนที่กำลังพยายามทำในสิ่งที่ตรงข้ามกัน

“ซองมิน ฟังฉันอธิบายก่อนได้มั๊ย?”

“ไม่มีอะไรจะต้องอธิบายแล้ว ไม่มี...ถึงมีก็ไม่อยากฟัง!!!!”
“ปล่อย!!!!”

ซองมินหลุดออกมาได้แล้ว เขาจ้องคิบอมด้วยสายตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ จนคิบอมรู้สึกปวดมวลขึ้นมาในช่องท้องอย่างประหลาด!

เหมือนประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย!

ปึง!!

ใช่แล้ว ลางสังหรณ์ของคิบอมถูกเผง แล้วเขาก็ทำอะไรไม่ได้ซักนิด แม้แต่จะรั้งแขนเล็กๆนั่นเอาไว้เหมือนทุกครั้ง เขาปล่อยให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักวิ่งหนีไป โดยที่ทำได้แค่เพียง......ยืนมองแผ่นหลังที่ลับหายไปเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที

..

“ทำบ้าอะไรของมันเนี่ย!!!” ทงเฮปัดผมที่อ่อนจนยุ่งเหยิง เขาปัดมันแรงเข้าๆเมื่อมองไปเห็นภาพตรงหน้า

“ซ..ซ...ซ...ซองมิน......นั่นมัน ซองมินนี่!!!!” คังอินอ้าปากค้าง ถ้าไม่ได้ลีทึกตะครุบปากเอาไว้ก่อน สงสัยน้ำลายคงได้ไหล

“เล่นบ้าอะไรของมันเนี่ย!!!” จองซูอุทานลั่น

เสียงเพลงคึกคักดูจะเงียบเป็นเป่าสาก เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า ภาพของร่างอันอวบอั๋นที่กำลังยักย้ายส่ายสะโพกในท่าเย้ายวนตรงหน้านั้นมัน!!!

“ซองมินหนีมาเป็นโคโยตี้อย่างงั้นเหรอ?!!!!!!”

The end!

บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Pages

Categories

Latest Comments

Links

Fic-1become2

[FIC] 1 become 2 :P.12: END

บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Pages

Recommend

Categories

Latest Comments

Links

Fic-1become2

[FIC] 1 become 2 :P.12: END