บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

His name is ‘Kim sum sung’

Part 1

“เจ้าของร้านสุดสวย~”

จะให้เตือนตัวเองซักกี่หน ว่า ‘ลูกค้าคือพระเจ้า’ ก็เห็นทีจะอดรนทนต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ วันนี้ ลีทงเฮ คนนี้ขออนุญาตซัดพระเจ้าทีเถอะ!!

ควันไฟที่ร้อนระอุลอยคลุ้งเหนือเตาย่างพุลโกกินั่นว่าร้อนแล้ว แต่หน้าใสๆดวงนี้มันร้อนกว่าร้อยเท่าพันเท่า

“ฉันเป็นผู้ชายเว้ย!!” ตะเบงออกไปเต็มเส้นเสียงห้าว

“อ้ะๆ พูดกับลูกค้าให้มันดีๆหน่อยสิครับ เดี๋ยวก็จูบสั่งสอนซะนี่” พอไอ้คนหัวโจกพูดจบ พวกลูกคู่ก็หัวเราะครืนรับทันที

“จะเอาอะไรก็ว่ามา” ฟันซี่สวยขบแน่นจนขึ้นเป็นสันที่กราม...ถ้าตอบไม่ดีล่ะก็...ได้สวยแน่!!

“ขอเนื้อย่างเพิ่มอีกชุด เหล้าอีกขวด แล้วก็.........เจ้าของร้านด้วย 1 คน ฮิๆ”

...จะเอาอย่างนั้นใช่มั๊ย?...

“ด้ายยย~” แขนเรียวยกขึ้นเป็นท่าเท้าสะเอว

“ขาวๆ หมวยๆอย่างเงี้ย เหมา 1 คืน คิดเท่าไหร่อ่ะคร้าบ??!!”

“ก็ไม่มากหรอกนะ” คนสวยในร่างชายยิ้มกระหยิ่มอยู่ที่มุมปาก

โครมมม!!!

“แค่เขียงอันเดียวน่ะ ไหวม้ะ!!!” มือเล็กคว้าเขียงที่ใกล้มือที่สุดขึ้นมาได้ก็เขวี้ยงมันลงกลางโต๊ะที่ลูกค้าเฮงซวยพวกนั้นนั่งอยู่โครมใหญ่ กลุ่มทั้งกลุ่มแตกกระเจิงไม่เป็นท่า “แถมไอ้นี่ด้วยละกัน สนใจรึเปล่า" ยกอีโต้เล่มเบ้อเร่อโชว์หรา ยักคิ้วหลิ่วตากวนบาทาพอเป็นพิธี...ตามสไตล์ ตัวเล็กพริกขี้หนู คนนี้ล่ะ...

“ไอ้พวกขยะสังคม ไปเลยนะ แล้วไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไอ้พวกตัวบรรลัย!!!!”

แฮ่กๆ..............

หอบหายใจถี่ๆสูดเอาอากาศเข้าไปกักเก็บในปอดไว้เฮือกใหญ่...โมโหเสียจนหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

“อ่ะ...เอ่อ...พ่อหนุ่ม...”

“อะไร!!!  อ้ะ...ครับ”

ลืมตัวตะคอกกลับไป ทำเอาสีหน้าของหญิงวัยค่อนกลางคนถึงกับเหวอทำหน้าไม่ถูกไปพักใหญ่

“จะสั่งอะไรเพิ่มเหรอครับ”

“มะ...คงไม่แล้วล่ะจ่ะ...นี่..ทะ..เท่าไหร่ล่ะจ๊ะ...ทั้งหมดนี่น่ะ”

“เอ่อ...ไม่กินต่อเหรอครับ”

ลูกค้าเริ่มทยอยลุกขึ้นกันเป็นโต๊ะๆและแล้วก็หายเกลี้ยง...เหลือไว้แต่เพียงซากหมู กับแก้วเปล่าจานเปล่าไว้ให้ดูต่างหน้า เจ้าของใบหน้าเรียวได้รูป หวานกว่าผู้หญิงพ่นลมหายใจทิ้งเฮือกใหญ่อย่างท้อแท้ใจ

“เป็นเพราะไอ้พวกลูกค้าเวรนั่นแท้ๆ เป็นงัยล่ะ หาความซวยมาให้จริงๆเลย”

...แต่ถ้าไม่ดุ ก็ตกเป็นเมียพวกนั้นพอดีน่ะสิ...

ทงเฮกัดฟันกรอด...เอาวะ ถือว่าเป็นคราวซวยละกัน...

โครมมม!!!

ขณะที่นั่งทอดอารมณ์อย่างหมดอาลัยตายอยาก พลัน..สวรรค์ก็มอบอันยิ่งกว่า ‘โคตรซวย’ มาให้ถึงมือ ผ้าใบที่ใช้กั้นร้านถูกแรงกระชากจนหลุดลุ่ยมากองอยู่กับพื้น ตามด้วยโต๊ะเก้าอี้ที่กระเด็นระเนระนาด พังไม่มีชิ้นดี สุดท้าย ก็ลงเอยที่ร่างของใครคนหนึ่งที่ลอยละลิ่วมากระแทกปึงเข้ากับรถอาหาร จนแก้วจานแตกกระจายกลายเป็นผุยผง อารามตกใจ ร่างบางถึงกับมุดหัวลงใต้โต๊ะเพราะกลัวลูกหลง แต่เมื่อสติสตังค์เริ่มจะเข้าที่เข้าทาง เจ้าตัวก็พุ่งพรวดออกมาประจันหน้ากับเจ้าพวกที่ก่อเรื่อง

“ไอ้พวกบ้า ทำอะไรกับร้านฉันวะ ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจแน่!!”

“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ!!”

มือข้างหนึ่งยกมีดอีโต้คู่ใจไว้ขู่ อีกข้างก็ควานหามือถือขึ้นมาจากผ้ากันเปื้อนสีสวยที่สวมอยู่เตรียมจะกดเบอร์ได้ทุกเวลา หากพวกนั้นไม่เชื่อฟัง และเพียงแค่เห็นท่าทางเอาเรื่องของทงเฮ พวกนักเลงตัวใหญ่ใจเสาะก็วิ่งเผ่นแน่บทันที

“ไอ้พวกสวะเอ๊ย!!”

ทำใจหันกลับมาพิจารณาสภาพ ‘ไม่เป็นร้าน’ ของเครื่องมือทำมาหากินชิ้นเดียวในชีวิต แล้วเข่ามันก็ทรุดฮวบ

“ไอ้พวกบรรลัย พวกแกจะตามรังควานฉันไปถึงไหนวะ?!!”

โอ๊ย!!

“ฮะ??” นึกถึงร่างสูงที่ถูกเหวี่ยงเข้ามาในร้าน ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี่ขึ้นมาได้ ก็รีบตรงดิ่งไปยังร่างบาดเจ็บนั้น “นี่!!นาย!!” เข้าไปพยุงให้ลุกขึ้น แต่ดูท่าจะไม่ได้ผล เพราะคนตรงหน้าบาดเจ็บสาหัส

“ฉันจะแจ้งตำรวจ” ขาเล็กตั้งท่าจะก้าวไปหยิบเอามือถือมาจากบนโต๊ะ แต่ถูกมือหนาคว้าจับที่ข้อมือไว้เสียก่อน

“ไม่...อย่าแจ้ง....”

“นายจะบ้าไปแล้วรึงัย? บาดเจ็บออกขนาดนี้ แล้วไอ้พวกนั้นก็หนีไปแล้วด้วย แล้วนายจะไม่แจ้งตำรวจให้เอาเรื่องพวกมันเนี่ยนะ!!! ห้ะ!!!”

“อย่า....ขอร้อง.....” เสียงแหบพร่าร้องขอเอาไว้ จนคนใจร้อนอย่างทงเฮถึงกับสงสาร แต่ก็ไม่เข้าใจในเจตนาของเขาคนนี้อยู่ดี

“ถ้าคุณแจ้ง.......ผม....จะอันตราย....กว่านี้”

คนตัวเล็กชั่งใจอยู่นานกว่าจะตัดสินใจ ก่อนจะออกแรงลากร่างสูงให้ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ที่ยังพอมีสภาพทนใช้อยู่บ้าง

“นายพอทนได้ใช่มั๊ย? งั้นรอฉันแป๊บนึงนะ”

ทงเฮปล่อยร่างสูงที่ไร้เรียวแรงไว้อย่างนั้น ก่อนจะลงมือทำความสะอาด เก็บซากร้านพังๆของตน

กลับมาอีกที ก็พบว่าเขาฟุบไปเสียแล้ว ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น..

“ฉันไม่ส่งนายเข้าโรง’บาลนะ แพงจะตาย ฉันไม่มีตังค์หรอก” บ่นคนเดียวไปตลอดทางที่แบกร่างขนาดมหึมาเมื่อเทียบกับขนาดของทงเฮเพื่อจะพากลับไปพักที่บ้านเล็กๆที่ตนใช้อยู่อาศัยซักวันสองวัน พอให้ฟื้นไข้

“หนักชะมัด คนหรือควายเนี่ย??...โอ๊ย!!”

เพราะน้ำหนักที่ต้านไม่ไหวนั่นล่ะ ร่างเล็กเท่าเด็กของทงเฮถึงกับล้มไปกองที่พื้นอย่างไม่เป็นท่า พร้อมๆกับร่างสูง

“ไอ้บ้า!!! นายนี่มัน ตัวซวยจริงๆ!!!”

“อ๊า...เสื้อเปื้อนเลือดหมดเลย” ก้มลงดูเสื้อยืดตัวเก่งที่เปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีแดงไปเสียเกือบครึ่งตัว ก่อนจะเขวี้ยงร่างทึนทึกลงบนฟูกที่นอนใกล้ๆ ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำและออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็ก และผ้าสะอาดหนึ่งผืน ค่อยๆบิดน้ำออกพอหมาดๆและซับคราบเลือดให้กับชายแปลกหน้า

...หน้าเรียวรูปไข่ จมูกที่โด่งเป็นสัน กับผิวสีขาวจัด รวมไปถึงแก้มที่เนียนเกินคนทั่วๆไป บวกกับดวงตาที่แม้จะปิดสนิท แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม...ผู้ชายคนนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

มหาเศรษฐี!   ??

ทายาทพันล้าน! ??

หรือว่า....จะเป็น....มาเฟียข้ามชาติ!!!

เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้!!!!

ที่แน่ๆ หมอนี่ต้องมีอะไรซักอย่างที่ทำให้เขาแจ้งความไม่ได้....ถูกลอบทำร้ายงั้นเหรอ?...

ทงเฮจัดการเช็ดคราบเลือดจนสะอาดพร้อมๆกับที่พินิจพิจารณาร่างสูงนั่นแหละ แต่ก่อนที่จะปล่อยให้เขาได้พักผ่อนเอาแรง สายตาก็พลันไปเจอเข้ากับ แผลบนศีรษะ....แผลใหญ่เชียวล่ะ

“หัวแตกเลยเหรอเนี่ย?” ว่าแล้วก็ตรงไปหยิบเอากล่องยาสามัญประจำบ้านมา ไม่ได้ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น

ตัวคนเดียวอย่างเขาน่ะ อะไรที่ไม่ได้หนักหนาสาหัส ทำเองได้ ไม่ต้องพึ่งหมอ ไม่ต้องเสียเงิน และไม่เกินความสามารถ  ก็น่าจะทำเองซะดีกว่า...

ทงเฮม้วนผ้าขนหนูแล้วยัดเข้าปากร่างสูงไว้

“ทนหน่อยนะ”

มือบางบรรจงเย็บรอยแผลสดๆอย่างเบามือ เพราะรู้ดีว่ามันเจ็บแค่ไหน

“อื้อ!!”

“เรียบร้อย” มือบางเลื่อนไปหยิบเอาผ้าขนหนูที่คาปากร่างสูงออก เสร็จแล้วก็ค่อยๆปิดผ้าก๊อซทับไปให้อีกชั้น

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเก่าๆที่ขาดเป็นรูอยู่ประปรายเข้าแยงตาร่างเล็กที่หลับสลบไสลบนเตียงนุ่ม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาผู้นี้หลุดออกจากห้วงนิทราได้เลย จนกระทั่ง...

โอ๊ยยย!!

“อื้อ...ตื่นแล้วเหรอ?.....ฮ้าววววว~” หาวหวอดอย่างไม่กลัวว่ายุงจะบินเข้าปาก นิ้วเรียวขยี้ตาเบาๆก็ตื่นเต็มตาแล้ว ร่างบางตรงไปที่ฟูกนอนผืนเล็กที่มีร่างสูงนอนอยู่

“ปวดหัว”

“งั้นเหรอ เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้นะ” ...เมื่อคืนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เลยลืมให้ยาแก้อักเสบกับคนป่วย...นี่ก็ สงสัยแผลจะอักเสบ

อึก...ชายหนุ่มทานยาอย่างว่าง่าย

“เป็นงัย ดีขึ้นมั๊ย”

ชายในร่างสูงยกมือขึ้นบีบขมับตนเองแรงๆ 2 ที และสลัดหัวไล่ความมึนงงออกไป ก่อนจะปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างเพื่อหันมามองคนถาม

“อื้ม...”

คนตัวเล็กถึงกับยิ้มหน้าบาน “งั้นดีเลย พอนายหายปวดดีๆแล้ว ก็ไปอาบน้ำซะ จะได้ลุกมากินข้าว แล้วก็กลับบ้าน” จบประโยคก็ทำท่าจะลุกออกไปจากห้อง

“เดี๋ยว...”

“ฮึ?”

“แล้ว...ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังงัยเหรอ”

ได้ฟังคำถามนั้น ก็ขมวดคิ้วหนึบ “จำไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ?” ถามย้ำอีกคน และคำตอบที่ได้ก็คือ การผงกหัวรับ บอกว่า ‘ไม่รู้จริงๆ’

“ก็..........นาย....โดนพวกนักเลงที่ไหนก็ไม่รู้รุมซ้อม...” เว้นวรรค เผื่อคนตรงหน้าจะพอนึกขึ้นมาได้บ้าง และเมื่อไม่ได้รับคำพูดใดๆทงเฮก็จำเป็นจะต้องเล่าต่อจนจบ “แล้วโชคก็ไม่เข้าข้างฉัน...เพราะพวกนายดันลามจนถึงร้านของฉัน เล่นเอาซะพังไม่เหลือซาก แล้วนายก็บาดเจ็บ สลบไปจนต้องมานอนแหง่กให้ฉันดูแลอยู่นี่งัย สรุปแล้ว....นายมันตัวซวย!!”

หนุ่มหน้าหล่อเจ้าของร่างสูงหน้าเหวอเพราะคำสุดท้ายในประโยคของหนุ่มหน้าหวานแต่ปากร้าย

“ทีนี้จำได้รึยัง? นายคงไม่ได้ความจำเสื่อมอย่างในละครน้ำเน่าหลังข่าวหรอกนะ!!”

...และแล้วภาพที่ทงเฮไม่อยากเห็นมากที่สุดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า...เขาส่ายหัว

“ผม..จำอะไรไม่ได้เลย”

...ว่า...งัย....นะ!!!....

ทงเฮเม้นริมฝีปากแน่น ก่อนจะถามออกไปเพื่อความกระจ่าง “นายชื่ออะไรน่ะ”

“อ้อ!!” ท่าทางชี้นิ้วขึ้นฟ้าแบบนั้น...จำได้ใช่มั๊ย?.... “ผมเหรอ....ผมก็ชื่อ......??......”

“ชื่อ?” ช่วยถามอีกแรง

“ผม..จำไม่ได้...”

หัวใจดวงน้อยๆของหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเป็นไก่ต้ม หล่นตุบไปอยู่ตาตุ่ม

“ผม....โอ๊ย! ผมปวดหัวอ่ะ....ปวด!!”

“นี่...นาย....ไม่ต้องคิดแล้ว ไม่ต้อง!”  กดไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ล้มตัวลงนอน พลางห่มผ้าห่มให้และบอกว่าไม่ต้องคิดมาก “นอนเถอะ บางที...นายตื่นมา นายอาจจะจำได้ก็ได้นะ” แล้วก็หันหลังเดินคอตกออกจากห้องไป

...เวรของลี ทงเฮ แท้ๆ...

...เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ เชว ซีวอน...

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!! โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!! ฉันอยากจะบ้าตาย ตัวซวยมันกำลังกินหัวฉันอยู่รึงัยวะ ถึงได้ซวยแล้วซวยอีก ซวยไม่เลือกที่ ซวยไม่เลือกเวลา ซวยเดลิเวอรี่ส่งถึงบ้านได้ขนาดนี้!!!!!! พังร้านยังไม่พอ นี่ยังจะมาสมองเสื่อมอีก โอ๊ย!!! อยากจะร้องออกมาเป็น อ อ่าง สระ โอ๊ยเลยจริง ให้ตายสิ!!!”

“แก..ใจเย็นสิวะ”

“เย็นไม่ไหวแล้วโว๊ย!!!!”

เห็นท่าทางวีนแตกของเพื่อนอย่างนั้น ซองมินก็ถึงกับต้องทำตาดุแบบที่นานๆทีถึงจะยอมทำ เพราะไม่อยากเสียภาพพจน์กระต่ายน้อยแสนอ่อนโยนซักเท่าไหร่ แต่คราวนี้มันอดที่จะกลายร่างเป็นกระต่ายโหดไม่ได้จริงๆ

“เป็นแก แกจะทำยังงัยวะ” ยอมผ่อนเสียงลงตามคำสั่งทางสายตานั่น..กลัวกระต่ายมันจะเลิกกินแครอทแล้วหันมากินหัวเขาแทนจริงๆ

“เค้าบอกว่า ห้ามแจ้งความไม่ใช่เหรอ?”

“เออ...” ผงกหัวหงึกหงัก “เอ๋................ตอนบอกฉันว่า ห้ามแจ้งความ เค้ายังดูปกติอยู่เลยอ่ะ บอกให้ฉันห้ามแจ้งความได้ งั้นเค้าก็ต้องรู้สิ ว่าตัวเค้าน่ะเป็นใคร...”

“ตอนที่แกปล่อยเค้าทิ้งไว้น่ะสิ มันถึงได้เข้าขั้นโคม่า แทนที่จะรีบๆเอาไปรักษา”

...หรือว่า จะเป็นเพราะ แผลบนหัว อันนั้น...??

“แกไม่ได้ส่งเค้าเข้าโรง’บาลใช่มั๊ย??? ไอ้งกเอ๊ย!!!!”

วันนี้ทั้งวันที่ทงเฮต้องร่อนหาทำเลร้านใหม่ เดินจนขาลาก ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย แต่พอได้กลับมาเห็นบ้านหลังเล็กๆอบอุ่นหลังนี้...

“โอ้!! สวรรค์ของลีทงเฮ”

ปึง!

“อุ...แค่กๆๆๆ....แค่กๆๆๆๆค่อกๆๆ”

ควันคลุ้งปะทะเข้าเต็มใบหน้าใสจนสำลักหน้าแดงก่ำ “แค่กๆ!! นี่! นายทำอะไรของนายน่ะ”

“คุณ ช่วยผมด้วย”

ตรงเข้าไปยังห้องครัวที่เกิดเหตุ ถอดเสื้อแจ็กเก็ตชั้นนอกของตนออกแล้วใช้ดับไฟที่ลุกโชนบนเตาย่างเนื้อ....จนกระทั่งไฟดับ

ตัวต้นเหตุยืนหน้าจ๋อย หน้าด่างเพราะเขม่าอยู่ไม่ห่าง

“นายจะเผาบ้านฉันรึงัย หา!!!”

“ผมขอโทษ คือผม...”

“อะไร!!”

“ผมแค่เห็นคุณออกไปข้างนอกทั้งวัน คงเหนื่อย เลยอยากจะเตรียมอาหารเย็นไว้ คุณจะได้ไม่ต้องทำ...แต่ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้”

“ฉันกินข้าวกล่อง” ทงเฮชุถุงพลาสติกที่บรรจุข้าวกล่องไว้ 2 กล่อง พร้อมกับทำหน้าเบื่อหน่ายกับคนจุ้นไม่เข้าเรื่อง ก่อนจะจัดแจงเทข้าวกล่องพวกนั้นใส่จาน ปล่อยให้ซีวอนยืนหัวโด่อย่างคนทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่เดิม

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นได้ม้ะ ฉันเห็นแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางมารร้ายยังงัยยังงั้น”

“ก็คุณ...”

“ฉันไม่โทษนายก็ได้ ฉันจะโทษตัวเอง ที่ดันดวงไม่ดี ได้เจอกับนาย”

“นี่ นาย...??...” เรียวหน้าสวยเงยขึ้นเผยให้เห็นเพียงช่วงบนเพราะข้าวยังเต็มปากและกระพุ้งแก้มป่องๆ
“จริงสิ ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลย” กลืนข้าวลงคอคำโตแล้วจึงพูดต่อ “ถึงนายจะจำชื่อนายเองไม่ได้อ่ะนะ แต่ว่า...ฉันตั้งให้ใหม่ก็ได้”

ซีวอนยิ้ม

“นายน่ะ พอก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน ฉันก็ซวย   งั้น,, นายชื่อตัวซวยละกัน” พูดเอง เออเอง ง่ายดี

แต่อีกคนน่ะไม่ชอบใจเอาเสียเลย “ชื่อดีๆกว่านี้มีตั้งเยอะ ไม่มีใครอยากชื่อว่าตัวซวยหรอกนะครับ”

ทงเฮเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ แต่สายตาเหล่มองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจดปลายเท้า (ใต้โต๊ะ)

“รู้และ...วันนั้น ฉันแบกนายมา หลังเกือบเดาะแน่ะ...” เกริ่นออกมาได้ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ซักนิด
“ชื่อตัวโตเป็นงัย??”

แขนแกร่งยกขึ้นเกาหัวแกร่กแล้วส่ายหัวดิก

“ไม่ชอบเหรอ?  อืม.....หน้าตานายก็ใช้ได้นี่นา ชื่อ....” แขนเล็กถูกเท้าขึ้นมารองรับคางมนได้รูป ดวงตากลมจับจ้องมาที่หน้าของอีกคน “ไอ้หล่อ!”

ริมฝีปากแดงบนใบหน้าหล่ออย่างชื่อที่ตั้งให้ยกยิ้มอย่างชื่นชอบ “คุณเห็นว่าผมหล่อเหรอเนี่ย?”

“เฮ้ย!!! ไม่เอาและ เปลี่ยนใจ” ทงเฮคีบตะเกียบบขึ้นปัดไปมาตรงหน้า พลางครุ่นคิดอีกรอบ...??...

“ชื่อนี้เจ๋งสุดๆ ไม่มีใครซ้ำ ‘สมชาย’ !!”

“สมชาย??? คุณจะบ้ารึงัย”

“หรือจะเอา คิมซัมซุงล่ะ ห้ะ??!! เรื่องมากจริงๆ” ร่างบางทำท่าฟึดฟัดเหมือนรำคาญแล้วก็เลิกใส่ใจกับการตั้งชื่อ หันมาจัดการข้าวเย็นต่อ

“อืมม์???...................คิมซัมซุง”

พรวดดดดดดดดดดด!!!

To be continue

กาเท่เร่ :: ฟิคขัดดอก (55+) เปล่าหรอก จริงๆตอนนี้อยากแต่ง วอนเฮ โคตร เห็นวอนล่ำๆแล้วมันอดใจไม่ไหวเว่~

เห็นแล้วงับซักทีสองที ไอ้.....เสื้อตราห่านแหวกอกหนังดำน่ะ กร๊าดดดดด ทำอิน้ามกรี๊ดไปสามบ้านแปดบ้าน

อ่า...ฟิคเรื่องนี้แต่งจบเมื่อชาติที่แล้ว แลจำนวนคอมเม้นถูกใจๆแล้วจะมาต่อนะค๊าบ

เรื่องเก่า อดใจรอกันนิดนุง กำลังเข็น (-*-)

แถม