บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

- ก่อนอ่าน น้ามขอเสกคาถาไล่ผีบล็อกหน่อยค่ะ - 

1008 Story

ถ้าถามคุณว่า...

เคยร้องไห้เพียงเพราะคำๆเดียวมั๊ย?

และถ้าคุณตอบว่า...

เคย

อยากรู้จัง ว่ามันจะใช่คำๆเดียวกันรึเปล่า?

“เราเลิกกันเถอะ”

เคยคิด..ว่าตัวเองเข้มแข็งพอที่จะไม่เสียน้ำตาให้กับคำๆนี้ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายเฮงซวยตรงหน้าคนนี้ แต่เอาเข้าจริงๆ ฮยอกแจก็ได้เรียนรู้ว่า..คนที่โง่ที่สุดก็คือคนที่โกหกตัวเองมาตลอด

เขาจำได้ว่าตอนนั้น น้ำตามันไหลลงมาเป็นสาย ไหลอาบแก้มโดยที่เจ้าของมันไม่คิดจะปาดทิ้ง

และ ณ วินาทีนั้นเอง ที่เขาสัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักใครอีก

แต่สุดท้าย เชวซีวอน ก็เข้ามาทำลายสัญญาฉบับนั้นลงจนไม่เหลือชิ้นดี!!

มือใหญ่ทั้งสองข้างแตะไหล่ของเขาเบาๆ ก่อนจะรั้งเอาร่างแบบบางนั้นเข้าไปกกกอด สัมผัสอบอุ่นนั้นลูบหลังแผ่วๆคล้ายจะปลอบประโลม

“โอ๋ๆ ไม่ร้องไห้นะ เดี๋ยวก็ไม่น่ารักกันพอดี” ดูทำเข้าสิ..เห็นเขาเป็นเด็กอนุบาลที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งรึงัยกัน?!

ฮยอกแจผลักอกผู้ชายตัวโตนั้นออกเร็วไว เขาช้อนดวงตาบวมเป่งกับใบหน้าเลอะคราบน้ำตาขึ้นจ้องคนแปลกหน้าอย่างตกใจ

“ทำอะไรของนาย!!?”

แต่เจ้าคนตัวโตคนนั้นกลับยังยิ้มหวานตอบแทนใบหน้าบูดเบี้ยวนั่นมาได้!

“เห็นมั๊ย หยุดร้องแล้ว”

เห?

ฮยอกแจก็เพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เขาชี้มือมาที่ดวงตาช้ำๆที่ดูเหมือนมันจะบอกลากับน้ำตาไปเรียบร้อยแล้ว  จริงๆเขาก็อยากจะหัวเราะตามพ่อคนมองโลกในแง่ดีอยู่หรอกนะ แต่เพราะตอนนั้นเขากำลังโกรธ บวกกับอารมณ์เสียใจที่เพิ่งถูกทิ้ง ก็เลยได้แต่ทุบอกคนฉวยโอกาสไปพลั่กใหญ่ๆก่อนจะตีฝีเท้าวิ่งหนีออกมาทันที

แต่นั่นล่ะ จุดจบความรักครั้งแรก ที่ทำให้เกิดความรักครั้งใหม่

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ฮยอกแจที่กำลังยิ้มเพ้ออยู่คนเดียวสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงดังๆของแม่ที่ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง

“เร็วเข้าฮยอกแจ ซีวอนมาแล้วนะ!”

“มาทำไมได้ทุกวี่ทุกวันนะ!” พูดจบก็อดที่จะแปะนิ้วตีริมฝีปากไม่ได้..เมื่อไหร่ปากมันจะตรงกับใจซักทีห้ะ ลีฮยอกแจ?...

แต่ถึงฮยอกแจจะชอบโกหกตัวเองอยู่เป็นนิจ แต่เขากลับโกหกบานกระจกไม่ได้เลยซักครั้ง ก็มันกำลังสะท้อนภาพรอยยิ้มของเขาอยู่โต้งๆน่ะสิ!

หลักฐานที่เถียงยังงัยก็ไม่มีวันเถียงขึ้น

เจ้าของร่างผอมๆกระโดดลงบันไดทีละสองขั้น พอเห็นหน้าหล่อๆของเจ้าเด็กมอปลายปีหนึ่งที่ยืนโชว์ลักยิ้มอยู่ก็เลยต้องปั้นหน้านิ่งแล้วเบนทิศไปคว้ารองเท้าจากชั้นวางแทน

“มัวทำอะไรอยู่ ซีวอนมารอนานแล้วนะ”

“รอไม่ได้ก็ไปก่อนสิ”

ฮยอกแจเคาะปลายเท้าให้รองเท้าเข้าที่เข้าทางก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วก็พลันต้องหน้าเอ๋อเพราะกระเป๋านักเรียนดันถูกชิ่งไปจากมือ

“ไปแล้วนะครับ คุณน้า” ซีวอนบอกลาแม่ของเขา และไม่ลืมที่จะคว้าเอามือนุ่มนิ่มของเขาไปครอบครองไว้ด้วยมือใหญ่ ฮยอกแจได้แต่รั้งมือกลับมาแต่อุ้งมือนั้นก็ยิ่งรัดแน่น

“จับมือเดินไปด้วยกันแบบเนี้ย อุ่นดีออก พี่ว่ามั๊ย?” คำถามท้ายประโยค ซีวอนจงใจยื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ๆ..ใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด

แล้วแก้มของฮยอกแจก็ร้อนผ่าว

“เดินเร็วๆสิ เดี๋ยวก็สายหรอก” เขาดุเข้าให้เพราะไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังงัยแล้ว แต่ซีวอนก็ยังคงคอนเซปเด็กขี้เล่นได้อย่างคงเส้นคงวา

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ก็มีผมสายเป็นเพื่อนนี่”

“ใครเค้าอยากจะไปสายกับนายเล่า!”

“สายด้วยกัน ไม่ดีเหรอ?”

...ก็ไม่อยากสายด้วยกันนี่!!

 แต่อยากไปโรงเรียนแต่เช้าด้วยกันต่างหาก... ฮยอกแจได้แต่ตอบคำถามนั้นไว้ในใจ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

อีกคาบเดียวก็จะพักเที่ยงแล้ว

ฮยอกแจก็แค่โกหกตัวเองว่าที่ไม่มีสมาธิเรียนเป็นเพราะหิว ไม่ได้เป็นเพราะเจ้าเด็กตัวโย่งกลางสนามบาสนั่นเลยแม้แต่นิด

แต่ตอนนี้สายตาทั้งสองของเขาทำไมถึงได้เอาแต่จับจ้องไปที่เด็กผู้ชายตัวสูงผมชุ่มเหงื่อคนนั้นนะ?

ฮยอกแจมองตามร่างของซีวอนที่เลี้ยงลูกบาสหลบหลีกคู่ต่อสู้อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ดั้งค์ลูกลงห่วงได้อย่างแม่นยำอีกต่างหาก

สุดยอดไปเล้ย!!

เขาเกือบจะกระโดดโลดเต้นขึ้นมากลางห้องซะแล้ว แต่โชคดีที่ระงับตัวเองไว้ทัน เลยต้องแปะก้นลงเก้าอี้ตามเดิม พอหันหน้าลงไปอีกทีก็เห็นซีวอนไปนั่งพักอยู่บนแสตนด์แล้ว เขากำลังดื่มน้ำจากขวดอย่างกระหาย และเพราะเขาเงยหน้าขึ้น ผมที่เปียกเหงื่อก็เลยลู่ลงตามลำคอ

ผมยาวแล้ว..ไม่ดูแลตัวเองซะมั่ง

ฮยอกแจเผลอมองคนตัวสูงอยู่นาน นานจนคนถูกมองมองกลับขึ้นมา ตาของซีวอนดูเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด มันโจ่งแจ้งซะจนฮยอกแจต้องรีบหันหน้าหนี

ให้รู้ไม่ได้หรอก..ว่าแอบมองอยู่

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ตอนเย็น ซีวอนก็ยังทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง เขาจะมารอรับฮยอกแจทุกวัน เจอหน้ากันทุกวันจนจะเก็บไปฝันได้อยู่แล้ว

“วันนี้เรียนเป็นงัยบ้าง?” ซีวอนถามเสียงนุ่ม พร้อมๆกับที่มือหนาก็เอื้อมมาคว้าเอากระเป๋านักเรียนใบหนักอึ้งนั้นไปถือด้วย ฮยอกแจได้แต่มองตาม แต่ก็รู้ว่าคงคัดค้านอะไรไม่ได้ เพราะถ้าขืนค้านไปทีไร ก็เห็นจะต้องจนมุมด้วยเหตุผลทุกที

เหตุผลที่ว่า..กลัวมือนุ่มๆของฮยอกแจจะด้าน

“ก็ดี”

ฮยอกแจก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมซีวอนถึงได้ถามแบบนี้ทุกวัน ทั้งที่คำตอบที่ได้ก็จะเป็นคำสั้นๆคำนี้ทุกวัน ...ก็ดี...

ดีที่ทุกนาที หน้านายมันจะลอยขึ้นมาก่อกวนสมาธิเวลาฉันเรียนน่ะสิ

“แล้วนายล่ะ?”

“วันนี้ของผม มันแย่มากๆเลยล่ะ ฮยอกแจฮยอง”

เห?

ปกติซีวอนมักจะมีเรื่องเล่าสนุกๆมาฝากเขานี่ แล้วทำไมวันนี้..น้ำเสียงมันถึงได้ดูเศร้าอย่างนั้นล่ะ?

“ก็ตอนที่ผมเล่นบาส พี่ดันหันหน้าหนีผม”

คนถูกกระทบกระเทียบอย่างจังถึงกับทำหน้าไม่ถูก

แต่แล้วซีวอนก็ฉีกยิ้มจนแก้มบุ๋มแล้วก็จับจูงมือของฮยอกแจให้เดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนทุกวัน

ขอบฟ้าเริ่มเป็นสีส้มจางๆ แต่เราก็ยังเดินเอื่อยเฉื่อยไม่ยอมถึงบ้านซักที ฮยอกแจเหลือบไปเห็นคนข้างๆเอากระเป๋านักเรียนของเขาวางไว้บนหัวเหมือนพวกนายแบบฝึกบุคลิกภาพแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“หัวเราะอะไร”

“เปล่านี่..”

“ก็ผมเห็นนี่นา ฮยอกแจฮยองแอบหัวเราะผม คงนินทาผมในใจแน่ๆเลยใช่ม๊า คงคิดว่าลิงอย่างผมทรงตัวนิ่งๆไม่ได้ล่ะสิ”

พูดเองเออเองทั้งนั้น แล้วมันก็ยังถูกเผงตามความคิดของฮยอกแจเปี๊ยบ

“อย่างงี้ต้องพิสูจน์” ซีวอนว่าแล้วก็วิ่งดุ่ยๆไปยังท่อนเหล็กกลมๆที่วางเป็นขอบกั้นสวนสาธารณะ เขาวางกระเป๋าไว้บนหัว แล้วก็เดินทรงตัวบนแท่งเหล็กเล็กๆนั่นไปด้วย

“หงายขึ้นมา ฉันไม่ช่วยนะ” ฮยอกแจพูดขำๆ แต่ก็แอบทึ่งที่ซีวอนเดินอยู่อย่างนั้นได้นานพอสมควร

“ผมเก่งป่ะล่ะ?”

คนเป็นพี่ส่ายหัวระอาจนซีวอนมุ่ยหน้า และแล้วเจ้าตัวก็เสียสมาธิ ตัวเอียงจะล้มอยู่ร่อแร่

อ้ะ!

ที่บอกว่าจะไม่ช่วย ฮยอกแจคงลืมไปสนิท เพราะพอเห็นซีวอนจะล้ม เขาก็ถลาไปรับไว้แทบไม่ทัน ไม่ได้ดูสังขารตัวเองด้วยซ้ำ ว่าขนาดตัวน่ะ..มันบางกว่าซีวอนตั้ง 3 เท่า!!

ก็เลยต้องมานอนแหมบให้ซีวอนล้มทับอยู่อย่างนี้งัยล่ะ!

ซีวอนอมยิ้มขำมองคนข้างใต้ด้วยสายตาเย้าแหย่ ส่วนฮยอกแจก็พยายามดันตัวหนักๆของซีวอนออก

“ลุกสิ ฉันหนักนะ”

“ใครบอกว่าจะไม่ช่วยกันน้า?”

“.....” ฮยอกแจเอาแต่ใช้มือเล็กๆของตัวเองผลักอกซีวอนออกโดยไม่พูดอะไร จริงๆเพราะเขินจนไม่รู้จะตอบอะไรต่างหาก

พอเป็นอิสระได้ ฮยอกแจก็รีบลุกขึ้นก้มหน้าก้มตาปัดฝุ่นออกจากกางเกงลูกเดียว ผิดกับซีวอนที่เอาแต่หัวเราะชอบใจ “ฮะๆ”

“หัวเราะอะไร?”

“หัวเราะคนปากไม่ตรงกับใจ”

ยิ่งพอได้ฟังคำตอบ แก้มก็ยิ่งเพิ่มอุณหภูมิ ฮยอกแจประกบมือเข้าที่แก้มทั้งสองก่อนจะออกแรงวิ่งกลับบ้านไปก่อนโดยไม่รอซีวอน

“อ้าว? นี่..ไม่รอกันเลย ฮยอกแจฮยอง รอผมด้วยสิ!!” ซีวอนก้มเก็บกระเป๋าของฮยอกแจก่อนจะวิ่งตามด้วยความเร็วสูง

...ฮยอกแจฮยองยังขี้อายเหมือนเดิม..เหมือนวันนั้น...ไม่เปลี่ยน...

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

เข้าสู่เดือนที่สามของปีแล้ว นั่นก็หมายความว่า ‘การสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย’ ของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

และมันก็ยังตีความหมายได้อีกว่า

เวลาของเขากับซีวอนมันก็กำลังลดน้อยลง

ฮยอกแจก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่มันไม่ได้เข้าสมองเลย แต่เขาก็ยังจมดิ่งอยู่กับตัวอักษรเต็มหน้ากระดาษพวกนั้น...ไม่รู้ทำไม?

“ฮยอกแจฮยอง....”

หรือมันอาจจะเป็นเพราะเจ้าของเสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วๆ..คนนี้

“ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่นะ อย่ากวนสิ” ฮยอกแจพูดไม่มองหน้า ซีวอนเลยได้แต่หน้าหงิก

ร่างสูงคลานสี่ขามาข้างๆเขา ก่อนจะพยายามแหย่หน้าเข้ามาดูหนังสือด้วย แต่ก็โดนศอกคนตัวเล็กกระทุ้งเข้าให้เต็มๆท้อง

“ฮยอกแจฮยอง.......”

แทนที่จะส่งเสียงร้องโอดโอยแบบที่ชอบทำเวลาจะเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่วันนี้ซีวอนกลับเรียกชื่อเขาเสียงอ่อย..มาไม้ไหนอีกล่ะ?

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ? ไม่ต้องเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้เหรอ?”

ฮยอกแจเงยหน้าขึ้น ก็ประสบพบเข้ากับดวงตากลมๆของชายหนุ่ม มันดูเศร้าจังเลยนะ..คงไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำมันขึ้นมาใช่มั๊ย?

“คนเราทุกคน ก็มีทางเดินของตัวเองนะ”

เขาเลือกที่จะบอกออกไปแบบนั้น เพราะเขารู้ดีว่าซีวอนเป็นพวกแพ้คนมีเหตุผล

“แต่ทางเดินของผมมันอยู่กับพี่ ผมอยากเดินข้างๆพี่ตลอดเวลา”

“ทำไม่ได้หรอก คนเราทุกคนไม่มีทางอยู่ด้วยกันไปจนวันตายหรอกนะ”

“แล้วถ้าพี่ไปอยู่ที่โซลคนเดียว ใครจะดูแลพี่ ใครจะคอยรับคอยส่งพี่ ใครจะคอยถือกระเป๋าให้พี่ ใครจะพาพี่ไปเที่ยว แล้วใครจะคิดถึงพี่เท่าผม....”

...เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว ลีฮยอกแจ

เชวซีวอนเค้ามีเวลา 24 ชั่วโมง แต่นายกลับทำให้ทุกนาทีของเขามีแต่นายคนเดียว เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว...มันไม่ยุติธรรมกับซีวอนเลยซักนิด...

“นายพูดเหมือนฉันเป็นเด็กอายุ 5 ขวบ ที่ต้องมีพี่เลี้ยงคอยป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างนั้นแหละ”

ซีวอนเงียบไป ก่อนที่จะยอมปิดปากเงียบแล้วเดินด้วยเข่ากลับไปยังอีกฝั่งของโต๊ะไม้ตัวเล็ก แต่ฮยอกแจเห็น...เสี้ยวหน้าก่อนที่ซีวอนจะหันกลับไป ตาของเขาแดงก่ำ

บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินแต่เสียงฮยอกแจเปิดหน้าหนังสือกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กตัวโต เขาพยายามกวาดสายตาไปตามตัวอักษรที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ พยายามทำความเข้าใจกับมันช้าๆ แต่ท้ายที่สุด เขาก็พ่ายแพ้แก่เสียงลมหายใจของคนตรงหน้า

ซีวอนนอนเอาแก้มแนบโต๊ะแถมยังหลับสนิท จนฮยอกแจยังนึกตำหนิในใจว่าไม่ยอมใช้แขนรอง ถ้าเกิดแก้มเป็นรอยแดงขึ้นมา เรทติ้งตกไม่รู้ด้วย..

เขาจ้องมองเรียวหน้าหล่อจัดอันนั้น มองตั้งแต่คิ้วหนา ไล่ไปยังเปลือกตาที่มีแพขนตายาวทิ่มอากาศ เรื่อยไปจนถึงสันจมูกโด่งได้รูป แล้วก็ยังลามปามไปถึงผิวแก้มใสๆแบบคนสุขภาพดีอีก เห็นแล้วก็นึกอิจฉา ...ผู้ชายอะไร หล่อเป็นบ้า...

ฮยอกแจหลุดหัวเราะกับเสียงแจ่บๆจากคนขี้เซา ซีวอนงึมงำในลำคอเบาๆเหมือนเด็กจนฮยอกแจเผลอหยุดสายตาไว้ที่ริมฝีปากหยักสวยนั้นอย่างไม่รู้ตัว

เหมือนภายในตัวซีวอนมีแรงดึงดูด ฮยอกแจรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับซีวอนมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุด ระยะห่างทั้งหมดก็ถูกทำลายด้วยริมฝีปากของคนทั้งคู่ มันปิดสนิท แนบแน่นแต่อบอุ่น

ฮยอกแจกลั้นหายใจอยู่นานกว่าจะถอนจุมพิตออกมา พลันผิวหน้าก็ร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

กว่าจะนึกออก ว่านี่เป็นจูบแรก แถมเป็นเขาที่เป็นฝ่ายจูบอีกต่างหาก ก็เล่นเอาหัวใจของฮยอกแจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปแล้ว

แต่ซีวอนนี่สิ..ทำไมถึงได้หลับลึกอย่างนี้นะ!?

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ซีวอนยอมทำตัวเป็นผู้เป็นคนอย่างคนอื่นได้ 1 อาทิตย์ก่อนสอบ แต่พอฮยอกแจสอบเสร็จเท่านั้นแหละ วิญญาณเด็กดื้อก็เข้าสิง

“ไปฉลองกัน!!”

“ไม่เอา ฉันเหนื่อยนะ”

“เหนื่อยเหรอ?”

“อือม์”

ซีวอนจ้องตาหวานใส่คนตัวเล็กกว่า ก่อนจะ.....

“เหนื่อยก็ต้องทำแบบนี้”

ฟอดดดด...

ฟอดดดด...

หอมแก้มซ้าย..บอกว่าคิดถึงใจจะขาด

หอมแก้มขวา..บอกว่าพี่น่ารักที่สุดในโลกเลย!!!

แต่พอจบกระบวนการอวัจนภาษา ซีวอนก็โดนกำปั้นตุ่บใหญ่เข้าให้เต็มๆอกเป็นการปิดท้ายอย่างสมบูรณ์แบบ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

บรรยากาศดูตื่นเต้นพิลึก

วันนี้เป็นวันประกาศผล ซึ่งแน่นอน เมื่อคืนฮยอกแจนอนไม่หลับทั้งคืน เขาเลยฆ่าเวลาด้วยการโทรศัพท์คุยกับซีวอนโต้รุ่ง ผลก็คือ..วันนี้มีหมีแพนด้าจูงมือกันมาดูผลสอบ 2 ตัว!

ฮยอกแจเบิ่งตาโพลงเมื่อเจอชื่อของตัวเอง เขาดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กระโดดกอดคนข้างๆอย่างซีวอน

“ติดแล้ว ซีวอน...ฉันเอนท์ติดล่ะ!!”

ฮยอกแจกระโดดเกาะคอซีวอนจนตัวลอย เขายิ้มกว้างให้ซีวอนที่ดูเหมือนจะฝืนยิ้มกลับมา

“ไม่ดีใจเหรอ?” ฮยอกแจอึดอัดจนเกินจะเก็บไว้ได้แล้วถึงได้ถามออกมา

“ไม่ดีใจหรอก” และซีวอนก็เป็นพวกคิดยังงัยก็พูดออกมาอย่างงั้นซะด้วย

“ก็จะให้ดีใจได้ยังงัย ในเมื่อพี่กำลังจะไปจากผม ไปอยู่คนเดียวในที่ที่ไม่มีผมอยู่ด้วย พี่ไม่ห่วงผมเลยรึงัย ถ้าผมเป็นบ้าเพราะคิดถึงพี่แล้วใครจะรับผิดชอบ”

“ไม่เอาสิ อย่ามาทำตัวงี่เง่าน่า..โซลก็ไม่ได้ไกลจากที่นี่เมื่อไหร่ คิดถึงตอนไหนก็นั่งรถไฟไปหาสิ โทรศัพท์ก็มีโทรไปหาก็ได้”

“ไม่เหมือนกันหรอก” ซีวอนเบะปากเหมือนเด็กถูกขัดใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฮยอกแจคงจะไม่มองหน้าเจ้าเด็กโข่งแอ๊บแบ๊วอยู่อย่างนี้หรอก แต่เพราะเป็นตอนนี้..ฮยอกแจถึงได้มองว่ามันน่าดูมากที่สุด

เขาชอบซีวอนที่เอาแต่ใจ..เอาแต่ใจที่จะรั้งเขาไว้แบบนี้

ฮยอกแจดึงมือใหญ่ของซีวอนให้เดินตามตัวเองมา พอถึงม้านั่งกลางสวนสาธารณะก็บอกให้ซีวอนนั่งลง ส่วนตัวเองก็นั่งลงข้างๆ

ก่อนจะทิ้งหัวลงซบกับตักของซีวอน

“อยากหยุดเวลาไม่ให้เดินไปไหนเนอะ?” คนตัวเล็กว่า เขารู้สึกตลกตัวเองที่แค่เริ่มน้ำตาก็ปริ่ม
“หยุดให้มันเป็นแบบนี้ เพราะฉันอยากอยู่กับนายแบบนี้ไปนานๆ

ซีวอนกุมมือเล็กนั้นจนแน่นแต่กลับอบอุ่น มันอุ่นจนไม่อยากปล่อย

“ใครว่าฉันไม่เป็นห่วงนาย แต่ฉันเป็นห่วงตัวเองมากกว่า นายแค่เป็นบ้าเพราะคิดถึงฉัน แต่ฉันอาจจะตายเพราะคิดถึงนาย...”

ซีวอนไม่พูดอะไร มีเพียงสัมผัสผ่านฝ่ามือที่มันสื่อทุกอย่างออกมาแทน

ซีวอนจะปกป้องเขาแบบนี้
ซีวอนจะดูแลเขาแบบนี้
ซีวอนจะอยู่กับเขาแบบนี้
ซีวอนจะรักเขาแบบนี้............ตลอดไป

ฮยอกแจพลิกตัวขึ้นเพื่อมองหน้าซีวอนให้ชัดเจนกว่าเดิม ..แต่เขากลับเห็นแววตาอบอุ่นนั้นชัดเจนยิ่งกว่า

“ผมรักพี่นะ รักจริงๆด้วย”

“ฉันก็รักนาย”

ท่อนแขนเล็กคล้องเข้ากับลำคอของซีวอนและออกแรงกดให้ริมฝีปากทาบทับกัน เขากดจูบให้กับซีวอนก่อน ก่อนจะยอมให้ซีวอนจูบเขาบ้าง...จูบที่แผ่วเบาแต่นุ่มลึก

ริมฝีปากของเราคลอเคลียกัน ลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดกันอย่างนุ่มนวล ทุกการสัมผัสกันของกลีบปาก ทุกการแตะต้องกันของเรียวลิ้น เราทั้งสองคนจะจดจำมันไว้..ในวันที่ต้องห่างไกล

ไม่ว่าวันนั้นเราจะอยู่ไกลกันแค่ไหนก็ตาม.....

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

“อยู่ที่นั่นต้องดูแลตัวเองดีๆนะ กินข้าวให้ตรงเวลาล่ะ แล้วก็ไปไหนมาไหนระวังตัวด้วย รู้มั๊ย?”

ตั้งแต่ลงจากห้องยันหน้าบ้าน แม่กำชับฮยอกแจด้วยประโยคซ้ำๆนี้ไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่วันนี้ฮยอกแจไม่รู้สึกรำคาญใจซักนิด อบอุ่นใจเสียด้วยซ้ำ

“ผมโตแล้วนะ”

“โตแต่ตัวน่ะ ถ้าไม่ได้ซีวอนดูแลก็แย่นั่นแหละ” แม่พูดพลางเหลือบสายตาไปทางด้านหลัง เขาเลยหันตามไปบ้าง

ซีวอนยิ้มแก้มบุ๋มเหมือนทุกๆครั้งที่เจอกัน ในมือมีผ้าพันคอสีขาว เขาเดินมาหาฮยอกแจที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและบรรจงผูกผ้าพันคอผืนนั้นให้อย่างทะนุถนอม

“อากาศหนาว แค่เสื้อกันหนาวเอาไม่อยู่หรอก”

“ฉันไปโซลนะ ที่นั่นร้อนกว่าที่นี่ตั้งเยอะ”

“ไว้ใจไม่ได้หรอก ยิ่งไปห่างผม ผมก็ยิ่งเป็นห่วง” ซีวอนถูมือตัวเองก่อนจะแปะลงบนแก้มของฮยอกแจให้รู้สึกอุ่นตามไปด้วย แล้วจึงเลื่อนมือลงมากุมมือเล็กที่เย็นเฉียบ

“ไปอยู่ที่นั่น..ก็คิดถึงผมให้มากๆนะ คิดถึงผมบ่อยๆไม่เปลืองตังค์หรอก แต่อาจจะเปลืองเวลานิดหน่อย” เขาพูดติดตลก จนฮยอกแจหัวเราะตาม

แต่เราทั้งสองคนรู้ดี ว่าเสียงหัวเราะพวกนั้น เราสร้างมันขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้าต่างหาก..

“รู้แล้ว ฉันจะคิดถึงนายทุกครั้งที่ฉันกินข้าว จะคิดถึงนายทุกครั้งเวลาอ่านหนังสือ จะคิดถึงนายทุกครั้งที่เข้าซูเปอร์มาร์เก็ต แค่นี้พอรึเปล่า?”

“อือ....ถึงจะน้อยกว่าผม แต่ก็จะหยวนๆให้นะ”

“คิดถึงฉันมาก ก็ต้องขยันๆเรียน จะได้ไปเรียนด้วยกัน รู้รึเปล่า?”

“อื้ม อีก 2 ปี ห้ามลืมกันนะ”

“อือม์”

ซีวอนฉีกยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่ฮยอกแจจะยกมือขึ้นโบกเบาๆ แล้วลากกระเป๋าเดินทางเดินห่างออกมาเรื่อยๆ

“โชคดีนะ!! อย่าลืมคิดถึงผมด้วย!”

ฮยอกแจอมยิ้มอยู่คนเดียว เขายกมือขึ้นแตะผ้าพันคอผืนหนาที่พันรอบลำคอ พลันหัวใจก็พองโต เขาหันหลังกลับไปมองทางเดิมอีกครั้ง ซีวอนกำลังจับแก้มตัวเองดึงจนย้วย

เวลาที่ซีวอนกลั้นน้ำตา เขามักจะทำแบบนั้น.....

ฮยอกแจวางกระเป๋าเดินทางลง แล้วทำตามบ้าง

...อา   ไม่เห็นจะได้ผลเลยแฮะ...

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
:::::::::::wonhyuk’s story:::::::::::
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ฮยอกแจนั่งมองใบไม้สีน้ำตาลส้มที่ร่วงหล่นจากต้นให้สายลมพัดปลิวไร้ทิศทาง

ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนอีกคราแล้ว..

แล้วเมื่อไหร่ฤดูหนาวจะผ่านพ้น

เมื่อไหร่ที่ฤดูใบไม้ผลิจะเข้ามาทักทาย

เมื่อไหร่ที่ซีวอนจะเรียนจบซักที??

//หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ครับ!//

“เลิกแกล้งได้แล้ว” ฮยอกแจทิ้งแผ่นหลังลงแนบกับเตียงนุ่มๆ หลับตาพริ้มรอฟังเสียงอบอุ่นของซีวอน

//คิดถึงผมล่ะซี่//

“หึ...พอดีโทรศัพท์มีตังค์ เลยโทรมา”

ฮยอกแจขำคิกพอได้ยินเสียงงอแงดังกลับมาตามสาย

“ล้อเล่นน่ะ”

//รู้อยู่แล้ว//

“ซีวอน...ไหนนายบอกว่าคิดถึงนายแล้วไม่เสียตังค์งัย นี่ฉันหมดตังค์ค่าขนมไปกับการโทรหานายตั้งเยอะแล้วนะ”

//ไม่เยอะเท่าผมหรอก พี่น่ะ ขี้งกกว่าผมอีก//

“เป็นงัยบ้าง ใกล้สอบแล้วนี่..อ่านหนังสือรึยัง?”

//คุยโทรศัพท์กับพี่ทุกวันแบบนี้ จะเอาเวลาตอนไหนไปอ่านล่ะ?//

ฮยอกแจถึงกับสะดุ้ง “นี่ฉันทำให้นายไม่มีสมาธิขนาดนั้นเลยเหรอ อา..ฉันขอโทษนะ งั้น..ช่วง 1 อาทิตย์ที่เหลือฉันจะไม่โทรกวนนายแล้วกัน ขยันๆอ่านหนังสือล่ะ”

//.......อือม์....//

“ฝันดี”

//ฝันถึงผมด้วยนะ//

ฮยอกแจกดวางสายหน้าเศร้าๆ วันนี้เป็นวันที่แปลกที่สุดในรอบเดือน เพราะมันเป็นวันที่เขากับซีวอนคุยกันได้สั้นที่สุด แต่วันพรุ่งนี้มันคงแปลกกว่านี้หลายเท่า เพราะเขากับซีวอนจะไม่ได้โทรคุยกัน

แค่คิดก็เหงาแล้ว..

TBC

กาเท่เร่ :: ต้องให้บอกว่ามั๊ยว่าแต่งให้ใคร 55+

ใครที่บ่นว่าอยากอ่านฟิคฮยอกแจล่ะ

ฟิคฉลองสอบโอเนตค๊าบ!!

- edit - ไปเลือกตั้ง สว.มา เป็นครั้งแรกที่ได้เลือกตั้งอ่ะ แอบดีใจนิดนึง

อ้อ..แล้วก้อ ถ้าใครคุ้นๆพล็อตเรื่องนี้ บอกไว้เลยนะ ว่าน้ามเคยอ่านฟิคเรื่องนึงเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว แต่อยู่ๆพล็อตมันโผล่มาตอนเมื่อคืนก่อน พอมาลองหาอ่าน หาไม่เจอ ก็เลยแต่งเองซะเลย หวังว่าคงจะถูกใจน้า!

ปล. ภาษางงๆเนอะ แบบว่าน้ามแต่งตอนเง็งๆอ่ะค่ะ

ปล2. น้ามทนไม่ไหวแล้วนะ น้ามเคยลองสังเกตใน status ตัวเอง เวลาผ่านไป 5 นาที มีผีมาวนเวียนบล็อกน้ามทั้ง 30 กว่าครั้งอ่ะ แต่เม้นไม่ขึ้น!! ขอร้องล่ะ เข้ามาอ่านก็เม้นๆหน่อยเหอะ มันรู้สึกแย่มากเลยนะ

ส่วนใครเม้นสม่ำเสมอก็ไม่ว่ากันค่ะ อยากขอบคุณซะอีก ติดตามกันต่อไปนะ อย่าทิ้งน้ามนะ อิอิ