บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

//กด F5 (อย่าถือสา คนมันว่าง) 

กาเท่เร่ :: ฟิคขัดดอก! เอามาลงขัดดอกจริงๆ

ก็เข้าใจอ่านะ ว่าช่วงนี้เพื่อนๆสอบกัน แต่ก็อยากลงอ่ะ คนมันว่าง คันไม้คันมือชะมัด!

มาว่ากันเรื่องฟิค เรื่องนี้เป็นคยูเฮเรื่องแรกที่น้ามเขียน เขียนเมื่อวันเกิด ด๊อง ที่ผ่านมา เป็นเรื่องแรกที่เขียนคู่แปลก

แล้วหลังจากนั้นก็ได้รับการตอบรับค่อนข้างดี ก็เลยกลายมาเป็นคู่เมนของน้ามไปโดยปริยาย =)

หวังว่าจะชอบกันนะจ้ะ น้ามรีไรท์นิดหน่อยด้วย ให้มันน่าอ่านกว่าเดิม (นิดนึง)

สนุกกับการอ่านนะจ้ะ

:: ใครอยากมีฟิคกาเท่เร่เก็บไว้ จิ้ม* ค่ะ ::

RoBot  :KyuHae:

“ตึกนิติเวช”

ผมมองผ่านตัวอักษรหินอ่อนสีดำขลับหน้าตึก ก่อนจะก้าวเข้าไปในสถานที่นั้น

มีเพียงความเงียบกับเสียงส้นเท้ากระทบพื้นดังอยู่เป็นจังหวะให้ได้ยิน ผมเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินแคบๆที่พื้นเปอะเปื้อนไปด้วยคราบดินสีคล้ำ

ตึก..ตึก..

เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมกับที่ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคน

“คุณโจคยูฮยอนรึเปล่า” ชายผิวคล้ำท่าทางอายุมากกว่าผมทักขึ้น

“ครับ...งั้นคุณก็คง ศาสตราจารย์ชางสินะครับ”

“อืม..”

ผมโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพตามมารยาท

“ผมเห็นโปรเจ็กของคุณแล้วล่ะ น่าสนใจดีนะ แต่...บอกตามตรงเลยนะ ผมว่าเรื่องที่คุณกำลังทำน่ะ มัน..เป็นไปได้ค่อนข้างยาก ไม่สิ..บางที โอกาสอาจจะเป็นศูนย์เลยก็ว่าได้”

ผมนิ่งเงียบไปพัก ผมรู้ตัวเอง..ว่าผมกำลังจะทำอะไร แล้วก็รู้ว่าตอนนี้ ผมก็เหมือนกับกำอากาศอยู่ในมือ จะกำหรือจะคลายก็มีค่าเท่ากัน หากแต่...

ผมเลิกล้มความตั้งใจที่จะทำไม่ได้ก็เท่านั้น

“ผมรู้ครับ” ผมหยุดหายใจเพียงนิด เพื่อตอบออกไป

“เอาล่ะ ถึงยังงัย ผมก็ยินดีให้ความช่วยเหลือคุณเสมอนะ ..อืม เข้ามาสิ” ศาสตราจารย์ชางผายมือเป็นการเชื้อเชิญ

และทันทีที่ประตูไม้ถูกเปิดออก กลิ่นแรกที่สัมผัสได้นั้นก็คือ ‘ฟอร์มาลีน’ ฉุน...แสบจมูกไปหมด

เมื่อไอเย็นสีขาวได้จางหายไป ผมก็พบกับร่างของใครคนหนึ่งนอนอยู่บนแท่นไม้กลางห้อง ผิวสีซีดบอกได้ชัดเจนว่าเขาหมดลมหายใจไปแล้ว

“นี่เป็นร่างของคนไข้ที่บริจาคร่างกายให้กับทางโรงพยาบาล เห็นคุณบอกว่า คุณไม่อยากได้ศพที่ป่วยด้วยโรค... ผู้บริจาครายนี้ประสบอุบัติเหตุน่ะ ส่วนสมองได้รับการกระทบกระเทือนค่อนข้างมากทีเดียว ตรงสเปกรึเปล่า?”

“ครับ ผมอยากได้ร่างที่มีปัญหาเกี่ยวกับสมองพอดี” ผมทอดสายตากลับไปยังร่างสงบนิ่งนั้นอีกครั้ง ดวงตาที่ปิดสนิท กับร่างเพรียวบางที่นอนทอดยาว และสีผิวซีดเผือดจนเห็นเป็นเส้นเลือด,,

“ส่วนนี่ก็ ประวัติผู้บริจาค ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมบอกผมได้นะ” ศาสตราจารย์ชางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ ซึ่งผมก็รีบมันมาพร้อมกับโค้งศีรษะอีกครั้งเพื่อบอกลา

“ขอบคุณศาสตราจารย์มากๆนะครับ”

.

.

.

“ลีทงเฮ..” ผมอ่านชื่อนี้วนไปวนมากี่รอบแล้วก็ไม่รู้ รู้เพียงว่า ผมรู้สึกถูกชะตากับชื่อๆนี้อย่างประหลาด

ผมถอนหายใจเฮือกยาว ก่อนจะวางเอกสารลงกับโต๊ะและหันกลับไปยังร่างของ ‘ทงเฮ’ อีกครั้ง

“ฉันจะทำให้นาย...มีชีวิตอีกครั้ง”

:::::::::::RoBot:::::::::::

เรื่องบางเรื่อง อาจจะเคยมีคนไม่เชื่อ แต่กลับกลายเป็นเรื่องที่มีคนงมงายมากที่สุดในวันใดวันหนึ่ง
และเรื่องบางเรื่อง ที่เคย ‘เป็นไปไม่ได้’ กลับ ‘เป็นไปแล้ว’ ในโลกของความเป็นจริง

“แดนกิมจิฮือ,, เดนตายคนแรกของโลก”

“กำเนิดชีวิตใหม่ เนื้อเยื่อมหัศจรรย์กับผลงานวิจัยของนักศึกษาหนุ่มปี 3”

“งานวิจัย 3 ปีของนักศึกษาหนุ่มที่ทุกคนต่างเคยสบประมาทเอาไว้ว่า ไม่มีทางเป็นไปได้ บัดนี้กลับกลายเป็นงานวิจัยที่ได้รับรางวัลระดับโลกไปแล้วค่ะ เดี๋ยวช่วงหน้าเราจะไปสัมภาษณ์เค้ากันนะคะ”

“ใครจะเชื่อกันว่า นักศึกษาปี 3 จะสามารถชนะการแข่งขันงานวิจัยจนได้รับรางวัลระดับโลก กับผลงาน ‘Robot’ ของเค้า วันนี้เราจะไปสัมภาษณ์เค้าคนนี้กันเลยค่ะ คุณโจคยูฮยอนค่ะ!!!”

“ตอนนี้ระบบเนื้อเยื่อทำงานได้ 100% แล้วครับ แต่หุ่นยนต์ของผมยังไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปได้ เพราะหน่วยความจำของเขายังเล็กเกินไป,,”

เข็มยาวเคลื่อนมาทับกับเข็มสั้นที่เลข 12 บอกเวลาเที่ยงคืน
เสียงปลายนิ้วดีดแป้นพิมพ์ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

“memory R……”

ริมฝีปากหยักได้รูปพึมพำข้อความที่ตัวเองพิมพ์ออกมาเพียงเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ
ก่อนที่เสียงมอเตอร์จะดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงพูดตะกุกตะกัก... “ทง-เฮ”

ติ๊ดๆๆๆๆ!!!

.

.

.

ดวงตารีถึงกับเบิกกว้าง แม้ว่าก่อนหน้านี้มันเคยหนักอึ้งเพราะอดนอนติดต่อกันหลายคืนมาก่อน

“ทงเฮ นายฟื้นแล้ว!!” ร่างสูงพุ่งไปที่เตียงกลางห้องซึ่งมีร่างของทงเฮนั่งอยู่ในท่าครึ่งท่อน มือหนาจับไหล่ทั้งสองของเขา และเผลอบีบมันอย่างลืมตัว

แต่ร่างนั้นยังคงนิ่งเงียบ ดวงตากลมกลอกไปมาในองศาที่ไม่ปกติ

“ทงเฮ” ผมเขย่าร่างเค้าอีกครั้ง

กึก! นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหยุดเคลื่อนไหว โฟกัสมาที่ใบหน้าผม,,

“ฉัน-ชื่อ-ทง-เฮ”

เพราะดีใจ หรืออะไรซักอย่าง ผมคว้าร่างเค้ามากอดไว้แน่น แน่นจน..ถ้าแหลกคามือได้คงจะเป็นไปแล้ว

เสียงเครื่องจักรเล็กๆในตัวทงเฮดังขึ้นเบาๆให้ได้รู้ว่ามันกำลังทำงาน ก่อนที่มือเล็กจะตะปบเข้าที่แผ่นหลังของผม แล้วรัดตัวผมเอาไว้แน่น

ปฏิกิริยาตอบโต้งั้นเหรอ..??

ผมนึกอมยิ้มดีใจกับคำสั่งที่ผมสร้างให้เค้า

แต่ทว่า,, ไอ้กอดของทงเฮน่ะ มันแน่นเสียยิ่งกว่าของผมอีกแน่ะ

“อ่ะ..โอ๊ย!!! ทงเฮ โอ๊ย!!!เจ็บ!”

“เจ็บ?” ทงเฮทวนคำๆนั้น แล้วเสียงทำงานของมอเตอร์ในตัวเขาก็ดังอีกครั้ง

อ่อก..

“แฮ่ก..” เขาปล่อยผมแล้ว,, หลังแทบหักแน่ะ - -^

“ขอ-โทษ-นะ”

ผมเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ทงเฮรู้..

รู้ถึงความรู้สึกของอีกคน

ผมอดที่จะยิ้มออกมาอีกทีไม่ได้ ก็หุ่นยนต์ของผมนี่ครับ ^^

“นาย-ชื่อ-อะ-ไร-เหรอ?”

“คยูฮยอน” ตอบออกไปอย่างง่ายดาย ..ตาผมคงไม่ฝาดแน่ๆ ผมเห็นทงเฮกำลังยิ้ม

“พลัง-งาน-นาย-ใกล้-หมด-แล้ว”

“อะ..เอ่อ..” โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็พรวดพราดลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งเข้ามากดไหล่ผม

เขากำลังจะให้ผมนอน...นอนกับพื้น

“นาย-ต้อง-นอน”

“ไม่ๆ ทงเฮ คือ...”

“นาย-ต้อง-นอน-เพราะ-พลัง-งาน-นาย-ใกล้-หมด-แล้ว”

กลางห้องทำงานเนี่ยนะ ,, ถ้าจะโทษ ผมก็ควรที่จะโทษตัวเองถูกมั๊ยครับ?
ที่ดันไม่รอบคอบ ใส่คำสั่งให้เค้าแบบนั้น

สุดท้าย ผมก็สู้แรงหุ่นยนต์อย่างเขาไม่ไหว เลยจำต้องทำตาม แล้วก็นอนมองหุ่นยนต์ของผมเดินสำรวจรอบห้อง

“นี่-คือ-อะ-ไร” ทงเฮเดินไปเจอเข้ากับขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผม เขาหยิบมันขึ้นมาพิจารณา

“น้ำ” ผมบอก ทั้งที่เค้าไม่ได้ถามผม ..ผมคิดว่าเค้าคงพูดกับตัวเองน่ะ

“นาย-ยัง-ไม่-นอน” เปลี่ยนคำสั่งแล้วก็ตรงมาที่ผม

“นอน! นอนแล้วๆ!!” ไอ้หุ่นยนต์จะทำอะไรผมน่ะ อย่าเข้ามานะเฟร้ย!!

“แล้ว-เอา-ไว้-ทำ-อะ-ไร-เหรอ”

ให้ตาย,, ผมกลัวหุ่นยนต์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาหรอกเหรอเนี่ย???

ทงเฮยื่นขวดน้ำมาตรงหน้า ผมจ้องหน้าทงเฮอีกครั้ง ไม่มั่นใจเลยแฮะ,, เค้าว่ากันว่า ดูหน้าไม่รู้ใจ  ท่าจะจริงล่ะครับ ถ้าได้มาดูหน้าเจ้าหุ่นยนต์นี่

ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น เค้าจะเปลี่ยนคำสั่งแล้วจับผมนอนอีกมั๊ยนะ??

พอเริ่มจะวางใจได้ ก็รับขวดน้ำนั้นมา “มันเอาไว้ดื่มน่ะ แบบนี้”

อึก..อึก..

ผมดื่มรวดเดียวหมด

ทงเฮคว้าขวดเปล่าไป แล้วก็พยายามเลียนแบบท่าทางของผมเพื่อจะกรอกน้ำเข้าปากบ้าง ,,แต่โชคดีที่ไม่เหลือน้ำให้เขาได้ดื่ม..โชคดี เพราะถ้าเกิดเขาดื่มมันไปล่ะก็

ช็อตแหงๆ ><

“ทงเฮ นายดื่มมันไม่ได้หรอกนะ”

 “ทำ-ไม”

“เอาเป็นว่า เวลานายจะกินอะไร ถามฉันก่อนนะ อย่ากินอะไรเอง”

“ทำ-ไม”

“ก็...มันจะเป็นอันตรายสำหรับตัวนาย” ผมเลือกคำตอบที่หุ่นยนต์อย่างเขาน่าจะเข้าใจง่ายที่สุด

“ทำ-ไม”

อ่าว? เจ้านี่ ..จะเอาคำตอบอะไรอีกล่ะ?

“ทำ-ไม”

“ทำ-ไม”

“ทำ-ไม”

เครื่องค้าง!!!  o_O

ผมใส่ข้อมูลให้กับเขาใหม่อีกครั้ง แล้วก็ลบบางอันที่ไม่จำเป็นออกไปด้วย บางทีถ้าเขารู้น้อยๆหน่อยน่าจะดีกว่า แต่ถ้าอยากรู้อะไรอีกล่ะก็..ค่อยถามผมเอาล่ะกัน อ้อ!ที่สำคัญ ผมถอดแบตเค้าออกก้อนนึงด้วยล่ะ ไม่อย่างงั้น ผมคงไม่ได้นอนล่ะคืนนี้

“ทงเฮ..” ปลุกเบาๆ โดยการก้มลงไปเรียกใกล้ๆ

ฮ๊า! ผิวเค้าสวยเหมือนของจริงเลยล่ะ ใครสร้างเค้าขึ้นมานะ??

“ทงเฮ”

แต่ว่า เค้ายังเงียบ,, พลังงานน้อยไปงั้นเหรอ?

“ทงเฮ”

เสียงมอเตอร์ทำงานดังขึ้นอีกครั้ง นั่นหล่ะ,, ผมถึงยิ้มได้

อุ๊บ!

เฮ้ย!!!ไอ้หุ่นยนต์บ้านี่ อยู่ๆก็จูบผมซะงั้น o_O

“เฮ้ย!!!!” ผมดันตัวเองออกมา ตัวถึงกับเซไปกองอยู่ที่พื้น มือหนายกขึ้นกุมขมับ “นายทำอะไรของนาย”

“จูบ”

“นายจะบ้ารึงัยเล่า!!!” จูบเนี่ยนะ??ตอบง่ายชะมัด

“ฉัน-ต้อง-จูบ-เว-ลา-ปาก-อีก-คน-มา-ใกล้”

เวร..เวรของกรรม กรรมของเวร,, ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ผมด่าตัวเองอยู่ครับ

ความจริง ตอนที่ผมป้อนข้อมูลให้เค้าอยู่ ผมก็ลังเลกะไอ้ข้อนี้ล่ะ,, แต่ว่าก็ไม่ได้ลบมันออก ก็ผมคิดว่า หุ่นยนต์อย่างเค้าคงไม่กล้าถามเรื่องนี้กับผมแน่ๆ ก็เลยใส่ลงไปน่ะ..

แล้วก็ลืมเสียสนิท

อ๊ากกกกกก!!! เพิ่งนึกขึ้นได้

เมื่อกี๊ผมจูบกับหุ่นยนต์นี่ครับ!!!

:::::::::::RoBot:::::::::::

สายฝนยังโหมลงมาไม่ขาดสาย มันตกแบบนี้ติดต่อกันมาเกือบอาทิตย์แล้ว..บางวันก็ตกปรอยๆพลอยแต่จะให้รำคาญใจเล่นๆ บางวันก็ตกหนักอย่างวันนี้,,

น่าเสียดายนะครับ หุ่นยนต์ของผมเลยไม่ได้ออกไปไหนซักที

“นาย-ทำ-อะ-ไร-อยู่-น่ะ?”

“กินบะหมี่ กินด้วยกันม้ะ?” ผมยื่นถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปข้างหน้า ทงเฮทรุดตัวนั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพยักหน้าหงึกหงัก

“เฮ้ย..ไม่ได้สิ นายกินไม่ได้”

“ทำ-ไม”

ผมล่ะกลัวจริงๆ เวลาเค้าถามคำถามนี้,, กลัวเครื่องค้าง!

“เอางี้ นายมาเล่นเกมกะฉันดีกว่า” ผมเปลี่ยนเรื่องโดยการรี่ไปที่หน้าทีวี แล้วก็ต่อสายเกมเพลย์ในทันที

“ฉัน-ไม่-เข้า-ใจ ทำ-ไม-ฉัน-ถึง-ทำ-อะ-ไร-อย่าง-ที่-นาย-ทำ-ไม่-ได้” ทงเฮเอียงหัวถามคำถามนั้นออกมา “ทำ-ไม-ฉัน-ไม่-ต้อง-กิน-อะ-ไร ทำ-ไม-ฉัน-ไม่-ต้อง-อาบ-น้ำ ทำ-ไม-ฉัน..”

“ก็...ก็....” ผมสบตาเข้ากับดวงตาใสปิ๊ง,, มันไร้เดียงสา จนผมเลือกคำตอบมาตอบไม่ถูก “ก็นาย..ไม่ใช่ฉันนี่นา”

“งั้น-เหรอ?”

“อืม”

:::::::::::RoBot:::::::::::

แสงแดดอ่อนๆยามบ่ายตกกระทบผืนน้ำเป็นประกาย คลื่นน้ำไหลวนเป็นเกลียวเล็กกระทบฝั่งแล้วก็กลืนหายไปกับท้องทะเลกว้าง ผมปล่อยอารมณ์ไปกับสายลมแผ่วเบา ทอดสายตาออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา

“คยู-ฮยอน ฉัน-ไป-เจอ-นี่-มา-ด้วย โอ๊ะ!!” ทงเฮวิ่งโร่หน้าตั้งมาแต่ไกล แล้วก็มาสะดุดปิดท้ายหน้าคว่ำอยู่ตรงหน้าผม เปลือกหอยหลากสีในมือกระเด็นกระดอนไม่เป็นทิศไม่เป็นทาง

“ฮ่าๆ”

“หัว-เราะ-ทำ-ไม” ทงเฮหน้ามู่ไปนิด ก่อนจะก้มเก็บเปลือกหอยพวกนั้น

ผมไม่ได้ตอบ แต่กลับหัวเราะต่อไป

ทงเฮเงยหน้ามองผมอีกครั้ง เขาเอียงคอด้วย ดวงตาใสๆกำลังจ้องเข้ามาในตาของผม เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มใบหน้า

“นายเก็บเปลือกหอยพวกนี้มาทำไม”

“เปลือก-หอย”

เสียงมอเตอร์ทำงานอีกครั้ง เขากำลังเมมโมรี่มัน,,

“ดูนี่นะ” ผมบอกเค้าพลางเอื้อมมือไปหยิบเปลือกหอยมา แล้วเรียงมันลงบนพื้นทราย เรียงเป็นตัวอักษร

"อะ-ไร”

“ชื่อนาย ทงเฮ”

동해

ทงเฮสั่งการเมมโมรี่มันอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ “แล้ว-ชื่อ-นาย-ล่ะ”

ผมยิ้มบางๆ แล้วก็เรียงเปลือกหอยเป็นชื่อผมบ้าง

규현

ทงเฮทำอย่างเดิม,,

ติ๊ดๆ!!!

เสียงสัญญาณบางอย่างดังออกมาจากตัวของทงเฮ

แต่ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติอะไร ผมเลยไม่ได้ใส่ใจนัก,,

ทงเฮยื่นมือมาหยิบเปลือกหอยที่ผมเป็นคนเรียงไว้ออก แล้วเรียงด้วยตัวเองบ้าง

동해        

규현

ผมยิ้มให้กับเค้า ชั่งจำจังเลยนะ..

:::::::::::RoBot:::::::::::

ยอมรับ ว่าลมทะเลน่ะ เย็นสบายก็จริง แต่ก็ทำให้รู้สึกเหนียวตัวเหมือนกัน

กริ๊งๆ!!

“ไอติมล่ะ” เพยิดหน้าให้กับทงเฮแล้วก็วิ่งไปยังรถไอศกรีมคันที่ว่า

“เอาอันนี้ครับ” ผมหยิบมันขึ้นมา ฮ๊า!ไอเย็นปะทะหน้าเข้าอย่างจัง

“ผม-เอา-อัน-น..”

“เฮ้ย! ไม่ได้ๆนายกินไม่ได้นะ” ยื่นธนบัตรให้ลุงคนขาย ก่อนจะออกแรงลากทงเฮออกมา

“ทำ-ไม-ล่ะ” ตอนนี้หน้าทงเฮงอยิ่งกว่าตะขออีกล่ะ

“ก็ฉันบอกแล้วงัยว่ามันจะเป็นอันตรายต่อตัวนาย” จบประโยคผมก็กัดไอติมเข้าให้คำโต,, “ฮ๊า!~ เย็นชะมัด”

“คน-ใจ-ร้าย”

“ไม่ได้ใจร้ายนะ”

“ขอ-ฉัน-กิน-มั่ง-เซ่”

อย่าหาว่าผมใจจืดใจดำเลยได้ม๊า? ทงเฮน่ะ ถึงจะส่งทั้งแววตาขี้อ้อน น่าสงสาร น่ารักแค่ไหน ผมก็ใจอ่อนไม่ได้ทั้งนั้นล่ะ.. ได้โปรด อย่าทำตาโตใสปิ๊ง บ๊องแบ๊วนั่น อย่าทำหน้าตาน่ารัก แก้มป่อง อย่าเอาลิ้นเลียริมฝีปากอย่างนั้น,,

“มองอะไร?” ในที่สุดผมก็โพล่งออกไป เสียงนี่เข้มสุดๆ

“...”

ไม่ตอบ นั่นก็ยิ่งหมายความว่า เค้ากำลังทำลายความอดทนอดกลั้นของผมมากขึ้นไปอีก

“บอกว่ากินไม่ได้ก็ไม่ได้สิ” ผมหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองเจ้าหุ่นยนต์หน้าตาน่ารักน่าชังตรงหน้า

“คยู-ฮยอน”

“นี่แน่ะ!!!”

โป๊ก!!

“โอ๊ย!! เจ็บ นาย-เขก-หัว-ฉัน-ทำ-ไม” เจ้าหุ่นยนต์หน้าแป้นลูบหัวตัวเองป้อยๆ

“อยากดื้อเองนี่!!” ผมรีบจัดการไอติมแท่งในมือ ด้วยอาการที่เรียกว่า ‘มูมมาก’ จนเลอะเทอะไปหมด

โป๊ก!!

“โอ๊ย! เจ็บนะ” ทงเฮเขกหัวผมบ้าง แต่รับรอง,, เจ็บกว่ามะเหงกของผมหลายเท่า

“เจ็บ-เหรอ? งั้น-ขอ-โทษ-นะ”

เพราะคำตอบนั้น คิ้วผมถึงผูกกันแน่น “ทำไมต้องขอโทษล่ะ ทีฉันยังไม่ขอโทษนายเลย”

“เว-ลา-ฉัน-ทำ-ให้-ใคร-เจ็บ-ฉัน-ต้อง-ขอ-โทษ”

ที่จริง,, ที่ผมเคยคิดว่าทงเฮรู้ความรู้สึกของอีกคนน่ะ ผมคิดผิด ทงเฮขอโทษเพราะคำสั่งที่ผมป้อนให้เท่านั้น

หุ่นยนต์ทำได้แค่เพียง จดจำ ทำตามคำสั่ง ไม่สามารถคิดอะไรเองได้หรอก จริงๆผมน่าจะเข้าใจมันดี กว่านี้...

แผล็บ..

“อร่อย-จัง”

โดยที่ยังไม่ได้ตั้งตัว ทงเฮก็เขย่งเท้ามาเลียคราบไอติมที่เปื้อนอยู่ตามริมฝีปากของผม
ไอร้อนพลุ่งพล่านเต็มใบหน้า เหมือนจะปะทุออกมาให้ได้
แต่ทว่า ภายนอก

ร่างทั้งร่างของผม เหมือนโดนฉาบไปด้วยน้ำแข็งแล้ว..

:::::::::::RoBot:::::::::::

“ทงเฮ... ทงเฮ...”

“ทงเฮ......”

เพราะความดื้อของเขาแท้ๆเชียว ผมถึงกับต้องเช็กเอาท์ออกจากที่พักกะทันหันเพื่อกลับโซล

เพราะหลังจากที่กินไอติมเข้าไป ทงเฮก็หยุดทำงานไปเสียดื้อๆ

“ทง...” ผมกำลังปลุกเค้า,, แต่อยู่ๆเสียงมันก็เลือนหายลงไปในลำคอ ผมค่อยๆเช็ดคราบของหยดน้ำตาที่เปื้อนแก้มของทงเฮออก..หยดน้ำตาของผมเอง

“ตื่นเซ่!!! นายจะดื้อไปถึงไหนห๊า??!!”

ทั้งๆที่ผมจัดการกับมอเตอร์ที่ทำงานในร่างกายของเค้าจนเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย

“ทงเฮ อย่าเล่นแบบนี้สิ ลีทงเฮ ตื่นขึ้นมาเซ่!!”

“คยู..”

“คยู-ฮยอน”

ผมใช้ฝ่ามือหนาปาดน้ำตาทีเดียวจนหมด ก่อนจะพยุงร่างอ่อนปวกเปียกให้ลุกขึ้นนั่ง “ฟื้นแล้วเหรอ?”

“ทำ-ไม-หน้า-นาย-เปียก” ไม่พูดเปล่า มือก็เอื้อมมาแตะที่แก้มของผม

“คิดว่านายจะไม่ฟื้นซะแล้ว” ผมขยี้กลุ่มผมนุ่มให้ 1 ทีแรงๆแล้วก็ลุกออกมา...ทำไมกันนะ ผมถึงต้องเสียน้ำตาให้กับเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้ ที่ไม่มีความรู้สึก ไม่มีแม้กระทั่งหัวใจ

:::::::::::RoBot:::::::::::

“ดู-อะ-ไร-อยู่-เหรอ?”

“อย่างที่เห็น” ผมตอบห้วนๆ พลางแทะฝักข้าวโพดในมือต่อ ตาก็จดจ้องอยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า

“กิน-อะ-ไร-เหรอ?” นั่งลงข้างๆผม แล้วก็มองของกินในมือตาแป๋ว

“เลิกอยากกินเหอะน่า ยังไม่เข็ดรึงัย”

“ฉัน-เป็น-อะ-ไร-ไป นาย-ก็-ซ่อม-ฉัน-ได้-นี่-นา”

ผมหันไปสบแววตาคู่นั้น..ใช่ ผมเห็นแววตา แววตาที่บอกว่าเค้ายังมีชีวิต
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้สินะ
บางที..ผมอาจจะกำลังโกหกตัวเองอยู่ก็ได้

ซ่อม งั้นเหรอ?...

“ฉันไม่อยากซ่อมนาย”

“ทำ-ไม-ล่ะ”

.

.

.

ผมจูบเค้า,, ความอุ่นจากทงเฮอยู่แค่ริมฝีปากของผม

ทาบทับกับริมฝีปากบาง และบรรจงกดจูบให้ลึกลงไป ค่อยๆมอบความรู้สึกทั้งหมดให้กับเค้า จากน้อยเป็นมาก เพิ่มขึ้นไปจนเอ่อล้น จะให้ผมต้องโกหกตัวเองไปอีกตลอดชีวิตก็ยอม

เรียวลิ้นค่อยแทรกวนกวาดต้อนความหอมหวานที่ยากจะเชื่อว่ามันมากมายได้ขนาดนี้..

ทงเฮไม่ได้ต่อต้านผม แต่ก็ไม่ได้ตอบรับด้วยเช่นกัน

มือหนาสัมผัสกับผมนุ่ม พลางกดท้ายทอยของเขาลงมาเพื่อรับรสจูบให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ปรับมุม หมุนวนจนดูดดื่ม ก่อนจะผละออกมา..อย่างคนเพิ่งรู้สึกตัว

“ขอโทษ...” ผมพูดเสียงแผ่ว

“ฉัน-ไม่-ได้-เจ็บ  ขอ-โทษ-ทำ-ไม?”

:::::::::::RoBot:::::::::::

ผมนั่งจมอยู่กับความคิดตามลำพัง ในมือมีมือถือที่เปิดค้างโปรแกรมปฏิทินเอาไว้

‘15 ตุลา’

เมื่อปีที่แล้ว วันนี้..คือวันแห่งความสำเร็จของผม
และวันนี้ ก็อาจเป็นวันสิ้นสุดของมัน

“ไป-ไหน?”

“ซื้อของ”

“ไป-ด้วย-สิ” ทงเฮวิ่งตัวเบาตามผมมาติดๆ มือเล็กๆเกาะหนึบเข้าที่ไหล่ “เดิน-เร็ว-จัง”

“..” เท้าทั้งสองยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป ..เดิน..

“ไป-ซื้อ-อะ-ไร-เหรอ?”

“ไม่รู้”

“ไม่-รู้-ได้-งัย-เล่า??”

“โอ๊ยยยยยย!! เจ็บ” ผมร้องลั่น จะไม่ให้ร้องยังงัยไหว ก็เค้าเล่นกดหัวผมแรงซะขนาดนั้น น่าจะรู้แรงมือของทงเฮกันใช่มั๊ยครับ?

“สม-น้ำ-หน้า!”

อ่ะ..เอ๋?

“แต่ว่า ฉันเจ็บนะ..”

“รู้-แล้ว-น่า~” พูดจบก็สะบัดหน้าเชิดใส่ ก่อนจะแล่นฉิวผลักประตูกระจกซูเปอร์มาร์เก็ตเข้าไปข้างในในทันที

“ทำไม..? ไม่ขอโทษล่ะ?” ผมพึมพำกับตัวเอง มองตามร่างเล็กที่เริงร่าอยู่กับการเลือกซื้อของ

“คยู-ฮยอน  ตัว-เลข-พวก-นี้-คือ-อะ-ไร-เหรอ?” ทงเฮยื่นผลไม้กระป๋องให้ผมดู

“วันหมดอายุ”

“วัน-หมด-อา-ยุ” ทงเฮจ้องตัวเลขพวกนั้น ผมคิดว่า เค้าน่าจะกำลังเมมโมรี่มัน “วัน-หมด-อายุ”

ผมมองดูทงเฮ แปลกใจกับท่าทางของเค้าอยู่ไม่น้อย

“วัน-หมด-อา-ยุ”

“คยู-ฮยอน  ฉัน-เมม-โม-รี่-มัน-ไม่-ได้”

จริงสิ,, วันนั้นที่กลับจากทะเล ผมซ่อมเค้าแล้วก็พบว่า หน่วยความจำของทงเฮเต็มแล้ว

“เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องจำก็ได้”

ทงเฮผงกหัวกับตัวเองหงึกหงัก “นี่!  แล้ว-วัน-หมด-อา-ยุ-คือ-อะ-ไร-เหรอ?”

“ก็เป็นวันที่ของชิ้นนั้นใช้งานไม่ได้แล้ว”

“แล้ว-นาย-มี-วัน-หมด-อา-ยุ-รึ-เปล่า”

“มีมั้ง..” ผมตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจกับมัน แต่เขาสิ ดูท่าจะสนใจมันมากเหลือเกิน

“วัน-ไหน”

“ไม่รู้สิ” ผมพยายามจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น แต่ทงเฮก็ยังตามเซ้าซี้ไม่เลิก

“ไม่-รู้-ตลอด-เลย  งั้น...ฉัน-ล่ะ  มี-วัน-หมด-อา-ยุ-มั๊ย?”

.

.

.

“รู้รึเปล่า?? วันนี้วันเกิดนาย”

ผมเปลี่ยนเรื่อง,,

:::::::::::RoBot:::::::::::

“ฉัน-มี-วัน-เกิด-ด้วย-เหรอ”

“อื้ม” ผมรับคำง่ายๆ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนถาม กลับงุ่นอยู่กับการร่อนแป้งในมือ

“ทำ-อะ-ไร-น่ะ”

“เค้ก”

“สอน-ฉัน-ทำ-มั่ง-สิ”

“เอาสิ”

ทงเฮทำตามที่ผมบอก และดูท่าเขาจะมีความสุขกับมันมากซะด้วย

“ตีแป้งแบบนี้ มันจะได้เข้ากัน” ผมสาธิต แต่พอเงยหน้าขึ้นมา ทงเฮก็หน้ามุ่ยซะอย่างนั้น

“ตี-เบา-แบบ-นั้น-จะ-เข้า-กัน-ยัง-งัย-ล่ะ” คว้าถ้วยในมือผมไป แล้วก็ออกแรงตี,, ที่เรียกว่า โคตรเร็ว..ผมลืมไปเลย ว่าเค้าเป็นหุ่นยนต์นี่นา

“เบาๆก็ได้ ทงเฮ”

“ต้อง-ให้-มัน-เข้า-กัน    นี่-แน่ะๆๆๆๆ!!!”

เห็นท่าทางแล้ว กลัวจัง ว่ามันจะกลายเป็นโจ๊กแทนที่จะเป็นเค้ก

“ขอ-ฉัน-เขียน-นะ”

“ทำเป็นเหรอ?”

“ฉัน-อยาก-เขียน-คำ-นี้” ทงเฮคว้าเอากรวยผ้าจากมือผมไป บรรจงบีบเนื้อครีมแล้วเลื่อนมือช้าๆให้เป็นคำขึ้นมา

ให้ผมเดา 1 ปีที่ผ่านมาเนี่ย ทงเฮก็เขียนเป็นแค่ 2 คำล่ะครับ ก็คือ..ชื่อผมกับชื่อของเค้า

“อย่า-มอง-นะ” เขาหันหลังใส่ผมด้วยล่ะ กลัวผมจะรู้ขนาดนั้นเลย~

“ไม่มองอยู่แล้ว” ผมเลยเอาคืนมั่ง ไม่อยากให้มองก็ปิดตามันซะเลย

“เสร็จ-แล้วๆ อย่า-เพิ่ง-หัน-มา!” พอผมจะหันไป ทงเฮก็เอาหลังกันผมไว้

“น่าตื่นเต้นจังเลยแฮะ” ผมล้อเค้าหน่อยๆ

“หัน-มา-ได้-แล้ว”

บนหน้าเค้กนั่น..

사랑해요

“ฉัน-เขียน-ถูก-รึ-เปล่า?”

“............”

“คยู-ฮยอน ฉัน-เขียน-ถูก-มั๊ย?”

“............”

“ผิด-เหรอ?”

ผมส่ายหัวช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“แต่-ฉัน-ไม่-รู้-หรอก-นะ-ว่า-มัน-แปล-ว่า-อะ-ไร-น่ะ แหะๆ”

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ความหมายของมัน แต่..ผมรู้ความหมายดี
แล้วอยู่ๆน้ำตามันก็ไหล,, ไหลอาบแก้มผม

ทงเฮไม่เคยเมมโมรี่คำๆนี้
แต่ทำไม?
เขาถึงเขียนมันออกมาได้

“มัน..แปลว่ารักน่ะ”

“จริง-เหรอ?!”

“งั้น..ฉัน-ก็-รัก-นาย”

“ว่างัยนะ?”

“คำ-คำ-นี้  ฉัน.. เมม-โม-รี่-ไว้-ตรง-นี้” ทงเฮกุมหน้าอกซ้าย “ฉัน-เมม-มัน-ไว้  ตอน-จูบ-กับ-นาย”

ผมโผเข้ากอดเค้า กอดเค้าไว้..แนบแน่น

“ฉันก็รักนายนะ ทงเฮ.. ฉันรักนาย รัก..นาย”

ผมกระชับอ้อมกอด แต่..อ้อมกอดของทงเฮกลับคลายออก  แขนเล็กทั้งสองร่วงหล่นจากไหล่ผม

ร่างของทงเฮ ค่อยๆทรุดลง
ทรุดลงเรื่อยๆ..

“ทงเฮ!!!! ไม่! ทงเฮ!!!”

เปลือกตาบอบบางค่อยๆเคลื่อนลงปิดดวงตาสีน้ำตาลอ่อนช้าๆ

“ทงเฮ!! ทงเฮ!! ตื่นเซ่!!  ทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้ ทำไม?? ทงเฮ ลุกมาคุยกันให้รู้เรื่อง!!! นายจะดื้อไปถึงไหนห๊ะ?? ทงเฮ ฮื่อ...”

เวลาของความสุขมันไม่ได้สั้นอย่างที่ใครเค้าบอกไว้หรอกครับ..บางที กว่าที่เราจะรู้ว่ามีความสุขอยู่ใกล้ๆ ตอนนั้นความสุขก็อาจจะกำลังจากไป
..เหมือนผม

:::::::::::RoBot:::::::::::

“อ้าว คุณโจ? ไม่เห็นบอกก่อนว่าจะมา” ศาสตราจารย์ชางเอ่ยทักผมทันทีที่โผล่พ้นขอบประตูไม้เข้าไป

“ครับ พอดีผมก็ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร มาหาข้อมูล thesis นิดหน่อย แล้วก็แวะมาหาศาสตราจารย์น่ะครับ ศาสตราจารย์...ไม่สะดวกพบเหรอครับ”

“อ่อ ไม่หรอก..”

“แล้ว..ทงเฮล่ะ”

“...เอ่อ..” ผมก้มหน้าลงมองพื้น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ทงเฮเค้า มีอายุการใช้งานแค่ 1 ปีน่ะครับ”

“อ้าว?! แล้วนี่ ที่มาหาผมจะให้หาร่างใหม่ให้เหรอ?”

“อ่อ ไม่ใช่ครับ..”

ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ แต่การเคลื่อนไหวของทั้งสองร่างยังดำเนินต่อไป แล้วคนที่เป็นฝ่ายทำลายมันก่อนก็คือ..

“หุ่นยนต์ของผม มีแค่ทงเฮ”

:::::::::::RoBot:::::::::::

a little bit,,

สายลมที่เคยสัมผัส..กลิ่นของชายทะเล ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ยกเว้น
วันนั้นมีทงเฮ
แต่วันนี้..ไม่มี

1 ปีแล้วสินะ ที่ผมไม่มีเค้า

ผมนั่งรับลมอยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แล้วพลันสายตาของผมก็ไปสะดุดกับร่างๆหนึ่ง ร่างที่กำลังวิ่งเริงร่า เล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน

ทงเฮ..

ผมพรวดพราดลุกขึ้น ก่อนจะตรงดิ่งไปยังร่างนั้น ล๊อกตัวเขาไว้จากทางด้านหลัง “นายลงมาไม่ได้นะ ใครบอกให้นายเล่นน้ำทะเล!!”

“นายเป็นใครอ่ะ ปล่อยนะ” อีกคนก็ดิ้นไม่หยุด

“ถ้านายช็อตขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังงัย”

“ปล่อย!! นี่แน่ะ!!”

อุ๊ก!

“ช็อต เชิ๊ดอะไรล่ะ ฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์!!”

“นายบ้าไปแล้วรึงัย”

“นายนั่นแหละที่บ้า โอ๊ย!”

ผมมองคนที่เต้นเร่าอยู่ตรงหน้าเพราะถูกขัดใจ เมื่อกี๊ผมไม่ได้ตาฝาดไปแน่ๆ เพราะตอนนี้ ตอนที่เห็นหน้าเค้าใกล้ๆ..

“ทงเฮ..”

เขาชะงัก “รู้ชื่อฉันได้งัย?”

“ทงเฮ..นายจริงๆด้วย” ผมจับไหล่ทั้งสองของเค้า ก่อนจะดึงเข้ามากอด “ทงเฮ ฉันคิดถึงนาย คิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว”

“เฮ้ย!!! ไอ้บ้า ฉันไม่ใช่โฮโมนะเว้ย ปล่อยเซ่”

จบดีก่า (>.-)v

:: ใครว่า super show มีแต่ คิเฮโมเมนต์ คยูเฮ ก็มีอยู่นา 55+ ::