บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

//F5 

15 vs 24

สงสัยเทวดาคงกำลังทำความสะอาดฟากฟ้าอยู่

ทงเฮมองสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย นึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจกับโรคขี้ลืมที่ไม่เคยแก้ให้หายได้ มือเล็กค้นแคะกระเป๋าเป้ตัวเองอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เจอวัตถุต้องประสงค์อยู่ดี

“ลืมเอาร่มมาอีกแล้วเหรอเนี่ย?”

เจ้าของใบหน้าใสพ่นลมออกจมูกแบบเซ็งๆ เขายืนกอดตัวเองมองรอบข้างด้วยสีหน้าหงอยๆ

มองไปทางไหนก็เจอแต่คู่รักเค้ากางร่มให้กัน..

แล้วลีทงเฮล่ะ ก็ใช่ว่าจะไม่มีแฟน แถมแฟนของเขายังหล่อระดับพระเอกหนังอีกต่างหาก แล้วทำไมเขาถึงต้องมายืนมองความรักคนอื่นอยู่แบบนี้ล่ะ?

เสียงฝีเท้าย่ำน้ำฝนดังเข้าหูจนต้องหันไปมอง หัวใจของทงเฮแทบจะเหี่ยวแห้งคาหน้าอกเมื่อภาพคู่รักอีกคู่ฉายอยู่ในสายตา

ลีทงเฮก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ!!!

Rrrrrrrrrrrrrrrrr!

โทรศัพท์มือถือที่นอนสบายอยู่ในกระเป๋ากางเกงมาทั้งวันสะดุ้งตื่นพร้อมกับแผดเสียงดังลั่น ทงเฮไม่รีรอที่จะกดรับสายเมื่อเห็นชื่อที่โชว์เด่นอยู่บนหน้าจอ

//พี่คิบอม!//

//ทงเฮยังติดฝนอยู่ที่โรงเรียนอยู่เลย พี่คิบอมมารับหน่อยสิ//

//ทำไมล่ะ?//

//ไม่เอา เค้าจะรอพี่คิบอม//

ทงเฮวี๊ดใส่หูโทรศัพท์ไป เท้าก็ย่ำพื้นจ้ำๆไป เจ้าตัวเล็กป่าวประกาศเสียงดังฟังชัด ก่อนจะกดตัดสายดังฉับ

//ถ้าพี่คิบอมไม่มารับ ทงเฮก็จะไม่กลับบ้าน ไม่เชื่อก็ลองดู!!//

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ...

มือเล็กนั้นสั่นเทา ทงเฮกำมือถือไว้แน่น เขากำลังประกาศสงครามกับพี่คิบอม “ให้มันรู้กันไปว่าประชุมมันสำคัญกว่าทงเฮน่ะ!!”

ทงเฮมองเข็มนาฬิกาที่เดินวนอยู่บนหน้าปัดจนตาลาย เขาเลิกเพ่งสายตาไปบนเครื่องมือบอกเวลาแล้วเงยหน้าขึ้นมองฟ้าแทน

..ทำไมวันนี้เทวดาถึงได้ขยันจัง ดึกป่านนี้ก็ยังไม่เลิกล้างก้อนเมฆซักที..

ชายหนุ่มตัวเล็กทรุดนั่งลงกับพื้นหินอ่อนที่เปียกชุ่มเพราะละอองฝน ถูปลายจมูกช้ำๆเข้ากับขากางเกง เขาตั้งปนิธานกับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ ทงเฮจะไม่ร้องไห้ให้กับคนที่ไม่สนใจความรู้สึกของทงเฮ

เจ้ามือถือคู่ใจหลับใหลอีกแล้ว ทงเฮนึกสงสัยว่าเขาก็ไม่ได้ใช้งานมันหนักเกินไป แต่ทำไมมันถึงได้ช่างหลับเสียจริง หรือว่ามันจะเบื่อกับความเหงา

เหงา..เพราะไม่มีใครโทรหา

“ไอ้คนแก่น่าเบื่อ!!!!”

ทงเฮคว้าเอาเป้ติดมือพร้อมกับลุกพรวด เขาวิ่งฝ่าสายฝนออกไปด้วยความเร็วสูง!

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

“อ้าว ทงเฮ ทำไมถึงได้ตัวเปียกโชกอย่างนี้ล่ะ ทงเฮลูก...”

เขาไม่ได้สนใจน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเลยแม้แต่นิด ทงเฮรู้ตัวว่าเขากำลังทำตัวเป็นเด็กไม่ดี แต่ทงเฮก็แค่ไม่อยากตอบคำถามของแม่เท่านั้น ทงเฮไม่อยากจะตอบว่า ‘เป็นเพราะพี่คิบอมไม่ยอมมารับ!’

ตุ่บ!

ร่างเล็กๆล้มลมบนเตียงนอนทั้งตัวเปียกชุ่ม เขาซุกหน้าเข้ากับหมอน ปิดหู ปิดตาจนสนิทให้ได้แค่กลิ่นน้ำตาปรับผ้านุ่มโชยเข้าจมูกเท่านั้น แต่แรงสั่นสะเทือนน้อยๆข้างตัว..ทงเฮยังรับรู้

Rrrrrrrrrrrrrrrrr!

“อย่าร้องไห้สิ ทงเฮ นายต้องเข้มแข็ง”

ทงเฮเอามือขึ้นมาปิดตาทั้งสอง สัมผัสจากปลายนิ้วบอกให้รู้ว่าเปลือกตาของเขามันร้อนระอุเหมือนมีคนเอาไฟมาลน

“ถ้านายร้อง ฉันจะฆ่านายเลย! อย่าร้องนะ!!”

Rrrrrrrrrrrrrrrrr!

“ไอ้โทรศัพท์งี่เง่า!”

//ไม่ต้องโทรมาเลย ไม่อยากคุยด้วยแล้ว// ให้นักวิจัยมาทดลองหาคำตอบกับลีทงเฮก็เห็นจะล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะขนาดเจ้าตัวยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ว่าทำไมต้องเอาโทรศัพท์ขึ้นมารับแบบนี้

//เป็นเพราะพี่ เป็นเพราะพี่นั่นแหละ!//

//พี่คิบอมผิด พี่คิบอมนิสัยไม่ดี พี่คิบอมไม่ได้เรื่อง!!!!//

มือถือสีฟ้าอ่อนได้เจ็บตัวอีกแล้ว ทงเฮงับฝาพับเข้าหากันดังปึ่ก ก่อนจะเอาฝ่ามือทั้งสองปิดรูหูตัวเองไว้ เสียงริงโทนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ทงเฮเขวี้ยงมันลงโซฟาตัวข้างๆ แล้วงุดหน้าให้จมหมอนมากขึ้นไปอีก

เขาไม่อยากฟังคำแก้ตัวให้อารมณ์มันขุ่นไปมากกว่านี้!!

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

นกตระกูลกระบินออกหากินกันแต่เช้า...
แม่บ้านออกไปซื้อของสดที่ตลาด...
นักเรียนวิ่งไปโรงเรียนกันหน้าสลอน...
นักธุรกิจก็นั่งดื่มกาแฟบนเบาะเก๋งไปทำงาน...

แล้วทำไมคิมคิบอมถึงได้มาหาทงเฮที่บ้าน?
ผิดปกติวิสัยเกินไปรึเปล่า??

“คิบอมเองเหรอลูก ทำไมวันนี้ถึงได้มาหาน้องแต่เช้าล่ะ?” หญิงสาววัยกลางคน ที่คิบอมมองกี่ทีๆก็มีแต่ความอบอุ่นลอยอบอวล หล่อนเป็นแม่แท้ๆของลีทงเฮ คิบอมชอบมองแววตาของสองแม่ลูกคู่นี้ เพราะมันมีแต่ความจริงใจ

ชายหนุ่มร่างสูงโค้งศีรษะ พร้อมทักทายเสียงนุ่ม “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณน้า  อืมม์..ทงเฮไปโรงเรียนรึยังครับ?”

“เออ นั่นสิ เจ้าแสบนั่นจะไปโรงเรียนรึเปล่านะ ป่านนี้ยังไม่ลงมาเลย เดี๋ยวน้าไปดูให้นะ”

“เอ่อ..ให้ผมไปดูเองได้มั๊ยครับ คุณน้าคงกำลังยุ่ง เดี๋ยวผมไปดูให้เองดีกว่า เผื่อทงเฮเค้าจะงอแงไม่ยอมตื่น”

“งั้นก็ ดูแลตัวเองดีๆนะจ้ะ”

คุณแม่ของทงเฮอวยพรหยอกๆจนคิบอมหลุดหัวเราะ ..นั่นสินะ ต้องดูแลตัวเองดีๆ..

ประตูไม้โอ๊คถูกผลักเข้าไปอย่างแผ่วเบา คิบอมกวาดสายตามองจนทั่วห้องนอนสีสว่างก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างเล็กๆซึ่งนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม มองดูแล้วเหมือนก้อนซาลาเปาน่าหม่ำชะมัด!

“ทงเฮ ตื่นได้แล้วนะ สายแล้ว”

“อือ............”

“เด็กดื้อ จะเกโรงเรียนรึงัย?”

เขาเอื้อมมือไปเลิกผ้าห่มออกแต่เจ้าตัวเล็กข้างใต้กลับรั้งมันไว้เสียแน่น คิบอมเลยมองเห็นแค่แก้มสีแดงๆเพียงครึ่งเสี้ยว ร่างสูงทรุดนั่งลงบนเตียงเดียวกันจนมันยวบ เก็บความน่ารักของทงเฮลงหีบส่วนตัวแล้วถึงค่อยเอื้อมมือไปแตะเบาๆ

แต่เพียงแค่นั้น เขาก็ต้องชักมือออก!

“ทงเฮ ไม่สบายเหรอ?” คิบอมจับไหล่เล็กของทงเฮแล้วออกแรงพลิกให้เป็นท่านอนหงาย เขาอังมือลงบนแก้มสีลูกตำลึงสุกนั้นอีกครั้ง แล้วก็เป็นต้องขมวดคิ้วมุ่น

คิบอมผลุนผลันออกไปจากห้อง ไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมแม่ของทงเฮ ในมือคิบอมมีถังน้ำพลาสติกใบย่อมที่เขาอาสาถือมาให้

“เป็นเพราะเมื่อคืนนี้ตากฝนแน่ๆ” คุณแม่ของทงเฮจัดการวัดไข้ลูกชาย หล่อนหันมาขอผ้าขนหนูกับคิบอมแล้วจัดแจงซับมันลงตามใบหน้าซีดเผือดนั้น โดยมีคิบอมมองตามอย่างเป็นห่วง

ผ้าขนหนูถูกชุบน้ำแล้วบิดให้หมาดอีกครั้ง มือบอบบางนั้นเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อนอนตัวบางของทงเฮเผยให้เห็นหน้าอกแบนราบที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ แม่ของทงเฮบรรจงเช็ดตัวลูกชายอย่างเบามือ

คิบอมหันหน้าหนีโดยฉับพลัน เขาเชื่อว่าสมองยังไม่ได้สั่งการแต่เขาก็ทำโดยไม่ต้องให้มันเหนื่อยมาสั่งการได้ ชายหนุ่มนึกค่อนขอดตัวเองอยู่เหมือนกัน กะแค่หน้าอกของเด็กมอต้นคนหนึ่ง หนำซ้ำยังเป็นเด็กผู้ชายเหมือนกัน แล้วทำไมจะต้องหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุหน้าอกออกมาแบบนี้ด้วยนะ

คิมคิบอมนี่มัน อ่อนหัด ที่สุดในโลก!

“เจ๊ ซื้อของด้วย!”

เสียงลูกค้าที่โหวกเหวกอยู่หน้าร้านของแม่ของทงเฮเป็นเหมือนหวูดรถไฟสนั่นชานชาลา มันทำเอาคิบอมใจหายวาบ ชายหนุ่มตัวกระตุกจนหญิงวัยกลางคนยังรู้สึก

“คิบอม”

“ค...ครับ คุณน้า?”

“คิบอมเช็ดตัวให้น้องได้มั๊ยจ้ะ เดี๋ยวน้าไปดูหน้าร้านก่อน”

“อ่า..........ด...ได้ครับ เออ...คุณน้าไปขายของเถอะครับ เดี๋ยวผมดูน้องเอง” หญิงใจดียิ้มหวานให้ ก่อนจะรีบวิ่งตุ่บๆไปหน้าร้านก่อนที่จะเสียลูกค้ารายแรกของวันไป

ไม่รู้ว่าใครเอากาวมาเทลงคอคิบอมรึเปล่า เขาถึงได้กลืนน้ำลายได้ยากลำบากกว่าเดิมเป็นพันเท่า
หรือว่าจะมีมือดีมาปล่อยก๊าซในห้องกว้างๆนี้ เพราะเขาเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด คิบอมกลัวแม้กระทั่งว่าถ้าเขาหายใจออกแรงเกินไป ลมหายใจอุ่นๆนั้นอาจจะไปทำให้แก้มของทงเฮช้ำ...

ร่างสูงกำลังข่มใจไว้สุดแรงเกิด!!

เขาขยับขาได้ยากกว่าปกติ คิบอมสูดหายใจเข้าปอดให้ลึกสุดใจ ก่อนจะเขยื้อนตัวไปนั่งลงข้างคนป่วย เขาหรี่ตาเล็ก หันหน้าออกแล้วคว้าเอาผ้าห่มนวมดึงขึ้นมาปิดถึงอก เสียงลมหายใจที่ผ่อนออกของคิบอมดังที่สุดในห้อง..เขาถอนหายใจเฮือก

คิบอมเลือกที่จะซับผ้าขนหนูไปตามเรียวหน้าสวยของทงเฮแทนการเช็ดตัว เพราะคิบอมไม่สามารถมั่นใจได้ว่า เขาจะเอาชนะใจตัวเองได้

คนตัวเล็กขยับตัวหนีสัมผัสที่ลากไปตามผิวนุ่ม เสียงครางฮือขัดอกขัดใจดังตามมาแผ่วๆ คิบอมห้ามตัวเองไม่ให้มองริมฝีปากรูปกระจับที่เผยอเอาออกซิเจนเข้าปอดไม่ได้ เขาปิดเปลือกตาดังฉับ พุทโธ ธัมโม สังโฆ คิบอมท่องจนตีกันให้วุ่น

“ไอ้พี่คิบอมบ้า ออกไปเลยนะ!!”

คิบอมลอยหวือออกมาเพราะแค่กำปั้นเล็กๆ ทงเฮส่งเท้าใต้ผ้าห่มมายันตัวโตๆของคิบอมเข้าให้อีกแรง โชคดีที่เจ้าตัวเล็กป่วยอยู่ เรี่ยวแรงที่ประเคนใส่ตัวเขาเลยเหลือแค่เท่าแรงลูกแมว

คิบอมรวบข้อมือนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย

“เป็นอะไร?”

“เป็นอะไรล่ะ เค้าเป็นอะไร พี่ก็น่าจะรู้นี่!!”

“ก็ไม่รู้นี่…” ลูกไม้เสียงออดเสียงอ้อน คิบอมชอบขุดมันมาใช้นักล่ะ

ทงเฮเบือนหน้าหนี ทำแก้มอูมเท่าลูกโป่ง จนคิบอมยังอยากให้ปากตัวเองเป็นเข็มจะได้เจาะมันให้แฟ่บไปเลย!

“ไม่ต้องมายุ่งเลย ทงเฮเบื่อหน้าพี่คิบอม เบื่อที่สุด!!”

ทงเฮแกะข้อมือตัวเองออกมา เขาพลิกตัวหันหลังให้ไม่ลืมที่จะคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมโปง

จริงๆเขาก็อยากให้พี่คิบอมง้อเค้าต่อ..แต่เป็นตัวต้นเหตุให้ไข้เล่นงานตัวซนแบบนี้ ทงเฮต้องเล่นตัวพอเป็นพิธีซักหน่อย...

ทงเฮนิ่งฟังเสียงคนข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็กลับเงียบฉี่ เขายังกลั้นใจไม่โผล่หน้าออกไปดูเพราะกลัวจะเสียฟอร์ม แต่จนแล้วจนรอด ทงเฮก็ทนไม่ไหว

พึ่บ!

ทงเฮสลัดผ้าห่มออกจากตัว ดวงตากลมโตส่อแววตกใจอย่างเห็นได้ชัด

..พี่คิบอมไปไหน?..

ทงเฮหันไปทางประตูทางเข้าที่ถูกเปิดเข้ามาเบาๆ ผู้หญิงหน้าตาใจดีที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เกิดยิ้มให้บางๆ ในมือมีถ้วยซุปกลิ่นหอมฉุย แต่ทงเฮไม่ได้สนใจ เขาสนใจแต่คำถามที่ถามออกไป

“พี่คิบอมล่ะฮะ?”

“กลับไปแล้วล่ะจ้ะ เห็นว่ามีประชุมด่วน”

“ประชุม....ประชุมอีกแล้ว!” เจ้าตัวเล็กตะโกนลั่น เขาดึงผ้าห่มคลุมตัวเหมือนมันเป็นผ้าคลุมล่องหนแล้วก็กระแทกตัวลงบนสปริงที่นอนดังตุ่บ

“ทงเฮ ลุกมากินซุปก่อนสิลูก จะได้กินยา”

“ผมไม่อยากกิน”

“ทงเฮ ไม่เอานะ อย่าดื้อสิ”

“ผมไม่หิว!!!”

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

ปกติทงเฮชอบอยู่ในบ้านยิ่งกว่านกติดรังเสียอีก แต่วันนี้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณนายลีกลับห่อตัวเองเป็นปลาซาบะมาตากลมหนาวอยู่หน้าบ้านตั้งแต่เย็น

ทงเฮจ้องมือถือในมือเหมือนจะสะกดจิตมันเสียให้ได้ หน้าสวยๆงอแล้วงออีก นี่ถ้าขดเป็นลวดได้ ทงเฮคงไม่รีรอที่จะทำเป็นแน่แท้

เหตุผลที่ทงเฮทำตัวประหลาด ก็หนีไม่พ้น ‘คิบอม’
คนที่ทำให้ทงเฮเป็นบ้าได้ตลอด..คนเดียว!

“ไอ้..พี่....คิบอม....บ้า.......ทำ..ไม......ถึง....ชอบ..ให้..รอ.....นะ!” ริมฝีปากเล็กๆขยับตามนิ้วมือที่กำลังรัวพิมพ์เมซเสสจนปุ่มแทบหลุด

เขายิ้มได้ใจ ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปกดปุ่มส่งข้อความ

ติ๊ดๆ!!

ทงเฮหูผึ่ง

เขาส่งข้อความไปหาพี่คิบอมนี่ แล้วทำไมเสียงข้อความมันถึงได้ใกล้ขนาดนี้??

เสียงสวบสาบที่ดังมาจากทางซ้ายมือ ทำให้ทงเฮตาโตเท่าไข่ห่าน ...แย่แล้ว!...

คนตัวจิ๋วในห่อผ้าสีฟ้าน้ำทะเลหันตัวกลับเร็วไว แต่ก็ต้องสะดุกกึกเพราะเสียงทุ้มที่เรียกชื่อเขาเอาไว้

“ทงเฮ....”

“..........” ทงเฮยิ่งก้าวเท้าไปอีก

“เดี๋ยวสิ ทงเฮ” ขายาวสาวทีเดียวก็รวบตัวทงเฮไว้ได้แล้ว เขาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดหลวมๆของคิบอม

“ปล่อยทงเฮเลยนะ”

“ไม่เอา กอดได้แล้ว ถ้าปล่อยนี่โง่เลยนะ” ท่อนแขนใหญ่โตรวบเอวเล็กๆจนชิดตัว เขาฉกหอมทงเฮได้ไปอีกหนึ่งฟอดเป็นกำไร

“มายืนทำอะไร ไม่สบายไม่ใช่เหรอ?”

“เรื่องของเค้า”

“มายืนรอใครน้า?”

“ปล่อยเค้า เค้าโกรธพี่อยู่นะ!!”

“โกรธ?” คนตัวสูงคลายแขนออก แต่รั้งคนตัวเล็กให้หันหน้ามาสบตา คิบอมมองปลายจมูกเล็กๆของทงเฮที่เชิดขึ้นแล้วทำฮึดฮัด เขาปล่อยยิ้มบางๆออกมา แล้วถามคนตรงหน้าอีกครั้ง “โกรธเรื่องอะไร?”

“พี่เป็นถึงนักธุรกิจนะ เรื่องแค่นี้ไม่รู้รึงัย!!”

“นักธุรกิจเค้าก็ทำธุรกิจ ไม่ได้มาเรียนรู้เรื่องความรักเสียหน่อย”

“ปล่อย!! เค้าไม่อยากพูดแล้ว เค้าโกรธ โกรธจนหน้ามืดแล้วด้วย ถ้าพี่ไม่ปล่อยเค้า เค้าอาจจะฆ่าพี่หมกสวนเลยก็ได้” เด็กน้อยตะโกนปาวๆใส่อย่างไม่ยอมแพ้

“ไม่เอา..อย่าดื้อสิ ตอบพี่มาก่อน โกรธพี่เรื่องอะไร ถ้าทงเฮไม่บอกแล้วพี่จะรู้ได้ยังงัย” คิบอมปรับน้ำเสียงจนดูจริงจังกว่าเดิม

ส่วนทงเฮก็หายใจเข้าลึกๆทีหนึ่ง ก่อนจะโวยทีเดียว “พี่คิบอมก็ไม่เคยรู้อะไรซักอย่างนั่นแหละ พี่คิบอมไม่เคยสนใจเรื่องของเค้าเลย เค้าจะเป็นตายร้ายดียังงัยพี่ก็ไม่เคยใส่ใจ เค้าต้องติดฝนรอพี่มารับ เค้าต้องยืนรอคนเดียวจนไม่มีใครอยู่ที่โรงเรียน เค้าต้องตากฝนกลับบ้านจนเป็นไข้ พี่คิบอมไม่เคยรักเค้าเลย พี่เอาแต่ประชุม ประชุม แล้วก็ประชุม ประชุมมันดีกว่าทงเฮยังงัยเหรอ?!!!”

เจ้าเด็กปอดเล็กยืนหายใจหอบ และก่อนที่ทงเฮจะได้เสียแรงด่าคิบอมอีกครั้ง ร่างเล็กๆน่ากอดนั่นก็ถูกดึงเข้าไปซุกอกกว้างเสียก่อน

คิบอมดึงตัวทงเฮเข้ามากอดทั้งที่อีกฝ่ายดิ้นไม่หยุด

ทงเฮทั้งชกท้อง ทุบไหล่ เอาหน้าไสอก แต่คิบอมก็ไม่ยอมปล่อย คิบอมไม่รู้จะเถียงทงเฮยังงัย เพราะที่ทงเฮพูดมันถูกหมดทุกอย่าง มันถูกเผงเหมือนมีคนเล็งหนังยางมาที่หัว

“ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

คนถูกสั่งคลายกอด แต่ยังไม่ปล่อยข้อมือเล็กให้หลุดไปไหน

“เค้าเบื่อพี่คิบอม เมื่อไหร่พี่คิบอมจะเห็นเค้าอยู่ในสายตาซักที เมื่อไหร่พี่คิบอมจะมีเวลาให้เค้าซักที ต้องรอให้เค้าตายไปก่อนรึงัย.......”

คิบอมปิดปากทงเฮจนสนิทไม่มีเสียงเล็ดรอด

ใช่.....คิบอมจูบทงเฮ

จูบเบาๆแค่กั้นเสียงแวดๆนั่นได้ก็พอแล้ว คิบอมยังไม่อยากล่วงเกิน

“ไอ้พี่....”

“เด็กขี้โวยวาย ก็ต้องโดนปิดปาก” ผู้ชายหน้าหล่อตอบหน้าตาเฉย เขายิ้มอบอุ่นให้ทงเฮจนคนตัวเล็กไม่มีแรงจะยืนต่อ

ทงเฮขืนตัวเองออกจากการเกาะกุมของคิบอม ทงเฮผลักหน้าอกคิบอม ทงเฮสลัดมือแรงๆ ทงเฮพยายามบิดข้อมือ ทงเฮมีแรงแค่นี้จริงๆ

“หัวเค้าเปียกน้ำค้างหมดแล้ว เค้าจะเข้าบ้าน!”

ในที่สุด ทงเฮก็หาเหตุผลมาอ้างจนได้ คนตัวสูงยอมปล่อยมือออก แล้วมองตามร่างกะจ้อยร่อยของทงเฮที่เดินตุปัดตุเป๋เข้าบ้านไปแบบงงๆ

..นี่ล่ะน้า เด็กน้อย..

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

อาหารมื้อเย็นอร่อยกว่าทุกวัน

ทงเฮตักข้าวเข้าปากคำโตจนแก้มป่อง เคี้ยวหยับๆจนตาหยี ผิดกับคิบอมที่เอาแต่นั่งมองคนตรงหน้ากินข้าว จนตัวเองไม่ได้กินอะไร

“นี่ต้องเป็นเพราะคิบอมมากินข้าวด้วยแน่ๆเลย ทงเฮถึงได้กินเก่งแบบนี้” แม่ของทงเฮเอ่ยชมลูกชายเสียงหวาน แต่คนถูกชมกลับวางช้อนทำหน้ามุ่ย

“ไม่เห็นจะเกี่ยวกับพี่คิบอมเลย พี่คิบอมเค้าไม่ได้มาย่อยอาหารแทนกระเพาะของทงเฮซักหน่อย”

ทงเฮตอบกลับเสียงดัง เขาคว้าแก้วน้ำมาดื่มไปหลายอึกแล้วลุกขึ้น

“ผมอิ่มแล้ว จะไปนอน”

เจ้าตัวเล็กทำตาเหลือกใส่คิบอมที่ทำหน้าระรื่นชื่นบาน ชวนหมันไส้

“แล้วแม่ก็ช่วยบอกให้พี่คิบอมกลับไปได้แล้วนะ เผื่อมีประชุม!”

ประชดจนหนำใจแล้วถึงได้กระทืบเท้าปึงขึ้นห้องนอน คุณนายลีหันมายิ้มแห้งใส่คิบอม แต่คิบอมกลับยิ้มหวานมองจนร่างของทงเฮลับไปตรงสุดบันได

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

เสียงวางแก้วน้ำไว้ที่หัวเตียงเป็นเสียงที่ทงเฮเคยชิน เวลานี้แม่ต้องเอานมร้อนมาให้ทงเฮดื่ม ก็ทงเฮอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนนี่!

“ผมไม่หิว”

ทงเฮได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขางุดหน้าเข้ากับหมอนข้างแล้วกอดมันไว้แน่น ถ้าแม่จะมางัดตัวเขาได้ลุกขึ้นดื่มนมล่ะก็ ทงเฮจะแปลงร่างเป็นตุ๊กแก

แต่ทงเฮคงคิดผิด

เตียงนุ่มๆของทงเฮยวบลงพร้อมกับสัมผัสอุ่นที่โอบรอบเอวของเขา ทงเฮดิ้นกระจายเมื่อกลิ่นคุ้นจมูกลอยมาใกล้

คิบอมกับทงเฮกำลังต่อสู้กันโดยมีพื้นที่แคบๆใต้ผ้าห่มเป็นสนามรบ!!

“ปล่อยนะ!!”

คิบอมยื่นหน้ามาฟัดแก้มนิ่มของทงเฮไปจนเต็มอิ่ม แล้วก็กระชับกอดจนแน่น

“ปล่อยเค้าเลยนะ!!”

“หอมแบบนี้ขอดมให้หมดกลิ่นเลยได้มั๊ยเนี่ย?”

“ไอ้พี่คิบอมบ้า ปล่อยๆๆๆเค้าดิ่ เค้าอึดอัด!!” ทงเฮถีบคนตัวโตแต่ดันพลาดท่าเสียเอง เจ้าตัวซนโดนรวบตัวเข้าไปซุกอกกว้าง คิบอมใช้มือหนาโอบท้ายทอยแล้วรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด

“กำลังง้ออยู่นะ”

“ไม่ต้องมาง้อ ปล่อยเค้านะ!!!”

“ทงเฮ”

“ปล่อย!!!!!!!!!”

“ทงเฮครับ”

“ปล่อย!!!”

“ทงเฮอา...”

“ปล่อย...”

“ขอโทษนะ”

“ขอโทษเรื่อง?”

“เรื่องที่ชอบให้ทงเฮคอย เรื่องที่ไม่มีเวลาให้ทงเฮ เรื่องที่ไม่สนใจทงเฮ แต่เรื่องที่ไม่รักทงเฮ พี่ไม่ขอโทษนะ” คิบอมเกลี่ยนิ้วไปบนผิวแก้มเนียนลื่น นี่ขนาดอยู่ใต้ผ้าห่ม แสงที่ลอดเข้าก็มีเพียงสลัว แต่ทงเฮยังคงน่ามองไม่เปลี่ยน

“ก็พี่รักทงเฮนี่นา..”

ปลายจมูกต่างขนาดแปะกันจนไม่เหลือช่องว่าง คิบอมลากนิ้วไปตามสันกรามของคนตัวเล็ก ขยับปากพูดเสียงเบา

“พี่สัญญา ทงเฮจะเชื่อพี่มั๊ยครับ?”

นัยน์ตาสีน้ำชาหรุบต่ำ กลอกล่อกแล่ก ทงเฮพยักหน้าหงึกหงัก ครางงึมงำในลำคอ “เชื่อก็ได้.....”

แล้วคิบอมก็จูบทงเฮ

มันเป็นครั้งแรกที่ทงเฮได้จูบกับคิบอมแบบนี้ ทงเฮรู้สึกจั๊กจี้เวลาที่ลิ้นชื้นๆของคิบอมและเล็มที่กลีบปากของเขา แต่กลับรู้สึกอบอุ่นเวลาที่ริมฝีปากเรียวนั้นขบเม้มเบาๆ

ทงเฮเผยอปากรับลิ้นอุ่นๆแต่ก็ยังสั่นจนทำอะไรไม่ถูก รู้แค่ว่าตอนนี้มือเล็กๆของเขาคงขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของคิบอมจนยับไปแล้วแหงแก๋

คิบอมช้อนท้ายทอยของทงเฮก่อนจะวางลงบนหมอนสีขาวสะอาด เขาผละจูบออกมาแต่กลับห้ามใจให้กดจูบซ้ำอีกครั้งไม่ได้

คิมคิบอมใกล้ตบะแตกแล้ว!!

เฮือก!

คิบอมถอนจูบแทบไม่ทัน เขาหายใจหอบไม่แพ้คนตัวเล็กที่สั่นจนไม่เป็นท่าแล้ว

เขามองทงเฮที่จ้องกลับตาแป๋ว ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปประทับลงบนหน้าผากเนียนนั้นแทน

เจ้าเด็กตัวเล็กกำลังทำหน้าไม่เข้าใจ

คิบอมเลยต้องก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู

“รอให้ทงเฮอายุครบ 20 ก่อนนะ พี่ยังไม่อยากติดคุก”

:::::::::::::::15 vs 24:::::::::::::::::

ใครว่าอายุเป็นเพียงแค่ตัวเลขกันล่ะ?

อายุเป็นสิ่งที่บอกให้รู้ว่า คุณต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดี   อย่าปล่อยให้เด็กต้องงอนต่างหากล่ะ!!

The end

กาเท่เร่'s talk :: แบบว่า ไม่ไหวแล้ว น้ามทนไม่ไหวแล้ววว!!

ต้องลง .. ต้องลงมันวันนี้ เอิ๊กๆ

เพราะถ้าช้ากว่านี้อีกซัก 5 นาที อิกาเท่เร่คงได้ไปแดดิ้น เกลือกกลิ้งอยู่ที่พื้น โฮะๆ

โลคิค่อน..ที่น้ามปลาบปลื้มกับการแต่งมากๆ

หลังจากที่โดนไซโคจากน้องสาว(?)คนหนึ่ง และน้ามก็ผลัดมันมาจนถึง ณ บัดนี้

ในที่สุดเจ้ก็เอามาลงแล้วเน่อ กรีดร้องงงง!!

หวังว่า หลายๆคนคงจะชอบฟิคเรื่องนี้เหมือนน้ามนะ เพราะน้ามชอบ 15 vs 24 มากที่สุด

ในบรรดาฟิคคิเฮที่แต่งมา เอิ๊กๆ

 ปล. แอบมีใครสงสัยมั๊ย? ว่าทำไมช่วงนี้น้ามปั่นคิเฮเยอะจัง เอามากระตุ้นตัวเองที่แอบเขวไปคยูเฮอยู่ตั้งนานรึ?

ตอบให้ว่า ไม่ใช่..จริงๆมันเป็นเพราะโดนไซโคค่ะ ตอนนี้น้ามก็ยังพีคคยูเฮ เหมือนเดิม !!

ไปดีก่า =)