บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

//กด F5 

กาเท่เร่'s note :: ปั่นเสร็จแล้ว สดๆร้อนๆจากเตา!! ฟิคสั้นพันเก้ามากๆ แถมเลยวาเลนไทน์ไปตั้ง 2 วัน (-*-)

เพลงประกอบเป็น 1st Kiss ของ Ajoo เพลงนี้น่ารักอ่ะ น้ามฟังครั้งแรกก็ชอบเลย แล้วมันก็เป็นแรงบรรดาลใจให้แต่งฟิคเรื่องนี้ด้วยแหละ

ปล.อ่านคำเตือนให้ละเอียดก่อนอ่านฟิคจริงนะจ้ะ

:BGM: 1st Kiss  download

Are you ready?

Go!!!

The first kiss episode 2 : Donghae

คำเตือน :: สิ่งที่คุณคิด อาจจะไม่ใช่ตอนจบของเรื่องก็เป็นได้ อิอิ
ดังนั้น อ่านแล้วต้องอ่านให้จบ 55+

“ทงเฮ!”

“รัย?”

เจ้าของชื่อขานกลับส่งๆ มันช่างขัดกับน้ำเสียงกระตือรือร้นของอีกฝ่ายซะจนคนเรียกต้องขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

คนตัวสูงก้มหน้ามองหน้าหวานๆของเพื่อนหนุ่มที่นอนหงายตีพุงอยู่กับพื้น

“นายรู้มั๊ยว่า จูบ มันแปลว่าอะไรน่ะ?”

ทงเฮลืมตาโพลงเมื่อระดับเสียงมันใกล้ปลายจมูกมากเกินไป ตากลมๆแทบถลนเข้าไปอีกเมื่อพบว่า ไอ้หน้าหล่อเชวซีวอน มันอยู่ใกล้จนใช้ลมหายใจร่วมกัน!

“เฮ้ย! แล้วมึงจะเอาหน้ามาใกล้กูทำไมวะ? สยอง!” ผลักเพื่อนตัวโตออกเต็มแรง แล้วก็รีบผลุนผลันลุกตามไปด้วย

“ชอบมองหน้าแกนี่หว่า แม่ง น่ารัก!”

“ไอ้เหี้ย” ทงเฮปัดมือติดแม่เหล็กของเพื่อนสนิทออก ก่อนที่มันจะได้ฉวยโอกาสมาบีบเอาแก้มของเขาจนหนังกำพร้าติดมือไปด้วย “กูแมนเว้ย แล้วกูก็ไม่คิดจะเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อด้วย!”

“เออๆ เชื่อก็ได้วะ ว่าแต่..ตกลงจูบมันแปลว่าอะไรวะ?” ซีวอนถามย้ำคำเดิม

“แล้วนึกงัยถึงอยากจะรู้น่ะฮะ”

“ก็ถามให้มันเข้ากับเทศกาลน่ะ พรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วนา..”

ทงเฮนั่งจุ้มปุ๊กเอานิ้วเขี่ยจมูกทำท่าครุ่นคิด “จูบเหรอ? มันก็..เอาปากมาถูๆ ดูดๆกันมั้ง เฮ้ยยยย!!” เจ้าตัวเล็กแหกปากดังลั่นเพราะอยู่ๆมือใหญ่โตของซีวอนก็คว้าหมับเอาคอเสื้อแล้วดึงเอาตัวเขาให้หันกลับไป

“จะทำอะไรวะ?!”

“จูบงัย ลองดู!!”

“ไม่เอา ไอ้บ้า อย่านะเว้ย!! เฮ้ย!!” ที่พึ่งสุดท้ายก็เห็นจะเป็นตัวเอง ทงเฮไม่รอช้าที่จะใช้มือเล็กที่แม่ให้มายันเข้าที่หน้าหล่อจนจมูกแทบแบนคามือ ส่วนตัวเองก็เบ๊หน้าจนแทบเบี้ยว

“ฮ่าๆ ล้อเล่นเอง ใครจะไปอยากจูบกับลิงอย่างนายวะ” ซีวอนยอมปล่อยมือออกเพราะทนเห็นหน้าเหวอเหมือนลิงเห็นสายรุ้งของลีทงเฮไม่ไหว

ส่วนทงเฮก็นั่งเรียกขวัญตัวเองเป็นการใหญ่

“หึ ยังไม่เคยจูบใครอ่ะดิ่” ซีวอนลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากกางเกง เขาก้มเก็บลูกบาสที่ระเกะระกะตามพื้นสนามพลางลอบยิ้มอยู่คนเดียว

“เคยเว้ย!! แต่ฉันไม่เคยจูบกับผู้ชายด้วยกันต่างหาก!!”

“ให้มันจริงเห๊อะ!”

“ไอ้ซีวอน!!”

“มาช่วยกันเก็บเร็ว มัวแต่โวยวาย เดี๋ยวเค้าก็ปิดโรงยิมกันก่อนพอดี”

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

วาเลนไทน์.. ร้านรวงไหนๆก็เห็นจะไม่คึกคักไปมากกว่าร้านดอกไม้ได้

ทงเฮเก็บเกี่ยวบรรยากาศสีชมพูที่ลอยตลบอบอวลไปทุกหนทุกแห่งพร้อมกับแต้มรอยยิ้มเต็มริมฝีปาก

นักเรียนหญิงชายเดินปะปนกัน กุหลาบหลากสีวางคละกันเป็นสีลูกกวาด บางคนก็กว้านซื้อเป็นกำ บ้างก็คนละดอกสองดอก บ้างก็มีกะตังค์เลยจัดตกแต่งเป็นช่อเสียจนสวยงามพาลแต่จะให้นึกอิจฉาคนรับอยู่ลึกๆ

บทสนทนาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบก็พลอยถูกเพิ่มเติมด้วยการมอบความรัก

“แฮปปี้วาเลนไทน์ ไอ้ทงเฮหลานรัก!!”

เขาหันขวับตามเสียงทุ้มอบอุ่นที่ดังอยู่ข้างตัว ทงเฮฉีกยิ้มกว้างเป็นเท่าตัว ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปสวมกอดคุณลุงสุดที่รัก

“วัยรุ่นเชียว” เขาทักเสียงใส ชายวัยกลางคนได้แต่ยิ้มรับ ก่อนจะผละตัวไปรับลูกค้าที่ต่อคิวยาวเหยียด “เหนื่อยหน่อยนะฮะ วาเลนไทน์นี่นา”

“ไม่มีเรียนเช้าเหรอเราน่ะ” ลุงของทงเฮชวนคุยไป มือก็สาละวนอยู่กับการจัดช่อดอกกุหลาบสีเหลืองสด

“ไม่มีหรอกครับ อาจารย์เค้าก็คงกำลังไปรับดอกไม้อยู่เหมือนกันแหละ” ตอบติดตลกกลับไป พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นออเดอร์ที่วางกองกันอยู่

“ออเดอร์เยอะขนาดนี้เลยเหรอฮะ วันนี้คุณลุงต้องมือเป็นประวิงแน่ๆ”

“หึหึ ก็แหงล่ะสิ แกก็เหมือนกัน วันนี้คงจะต้องขับรถส่งดอกไม้จนเมารถแหงแก๋”

“อย่างน้อยผมก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่นะฮะ”

โป๊ก!

โอ๊ย!

เจ้าตัวแสบลูบหัวตัวเองป้อยๆ พลางทำปากบู้บี้ที่โดนมะเหงกรับวาเลนไทน์

“โห มีชื่อนายคนนี้อีกแล้ว แค่วันธรรมดาก็มีดอกไม้ส่งให้ไม่เว้นแต่ละวัน นี่วาเลนไทน์ สงสัยได้เปลี่ยนอาชีพไปเพาะกุหลาบขายแน่ๆ” ทงเฮหยิบกระดาษโน้ตใบเล็กๆขึ้นมา เขาเลื่อนดูแผ่นต่อไปพร้อมกับทำตาลุกวาว

“โห! นี่ก็ชื่อเค้า นี่ด้วย..ว้าว!! ตั้ง 9 ช่อแน่ะลุง!!”

“อิจฉาเค้าล่ะสิ”

“แน่นอนล่ะ ผู้ชายอะไร สเน่ห์แรงเป็นบ้า!” ทงเฮที่กำลังชื่นชมคนที่เค้าไม่รู้จักโดนขัดจังหวะให้ไปส่งดอกไม้ซะก่อน ทงเฮกระตือรือร้นหอบเอาช่อดอกไม้สดขึ้นรถแบบไม่ต้องรอให้ใครมาหงุดหงิด

“ไปแล้วน้า!”

ฟิ้ววว!!

ชายใจดีอดที่จะชะเง้อคอมองตามหลานสุดที่รักแล้วก็ส่ายหัวระอาไม่ได้ ..เด็กอะไร เฮี้ยวชะมัด..

ทงเฮตระเวนส่งดอกไม้ไปตามออเดอร์ เขาพูดคำว่า ‘แฮปปี้วาเลนไทน์ฮะ’ กับลูกค้าทุกราย ไม่พอยังเผื่อแผ่ไปถึงคุณป้าร้านปลาสด พี่ชายร้านกาแฟ แล้วก็เด็กส่งนม พูดจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าพูดไปกี่หนแล้ว

“ทงเฮ วันนี้ไม่มีดอกไม้ของฉันเหรอจ้ะ?”

พี่ยูมี หญิงสาวผิวขาว ผมยาว ตาโต ลูกสาวร้านอาหารทะเลที่เสน่ห์แรงที่สุดในแถบนี้ทักเขาเสียงสดใส ดวงตากลมโตของหล่อนเสมองไปยังท้ายรถมอเตอร์ไซต์ของทงเฮ

“อันนี้แค่ออเดอร์รอบแรกน่ะฮะ ยังไม่มีของพี่เลย แต่ไม่ต้องห่วง ผมรับรองเลยว่า สายๆพี่ต้องได้แน่ๆ ช่อโตๆด้วยเอ้า!”

“ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“แหะๆ ผมจะถือว่าเป็นคำชมละกันนะฮะ ผมไปแล้วนะ แฮปปี้วาเลนไทน์นะครับ พี่สาวสุดสวยของผม”

“จ้า!”

ลมเย็นๆตอนเกือบ 8 โมงเช้าพัดพาเอาความเหนื่อยของทงเฮจนหายเกลี้ยง เขาจอดรถตรงหน้าบ้านหลังสุดท้าย ในมือมีออเดอร์ที่ทงเฮเห็นชื่อแล้วก็นึกแปลกใจ

ชื่อของผู้ชายเจ้าเสน่ห์คนนั้น

“ปกติ ผู้หญิงพวกนั้นต้องเอามาให้เองนี่ ไหง วาเลนไทน์ดันใช้ให้เรามาส่งเนี่ย?”

ปิ๊งป่อง!

ทงเฮรอฟังสัญญาณตอบรับจากในบ้าน แต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆให้ทงเฮได้ชื้นใจ เขาเลยกดออดอีกรอบ แล้วยืนรอ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีการตอบรับ

“ดอกไม้มาส่งคร้าบ!”

“มีคนอยู่มั๊ย?!”

“ดอกไม้มาส่งแล้วคร๊าบ!!”

“.....................................................................”

ตายไปแล้วรึงัย?

เขาแค่คิดอยู่ในใจ ทงเฮไม่อยากพูดคำอัปมงคลในวันดีๆแบบนี้

มือเล็กๆกำลังจะเอื้อมไปกดออดหน้าบ้านอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ทำอย่างใจคิด เมื่อมีเสียงกระแอมไอดังมาจากด้านหลัง

“มาทำอะไรน่ะ?”

“มาส่งดอกไม้ครับ เอ่อ....คุณ.......” ทงเฮจ้องตากลับไปที่ผู้ชายตัวสูงเบื้องหน้า อย่าบอกนะว่า....

“อะไร?”

“คุณชื่อ โจคยูฮยอนรึเปล่าฮะ!?”

ชายหนุ่มร่างสูงกระพริบตาให้เขาสองที ก่อนจะผงกหัว นั่นทำเอาทงเฮผิดหวัง!

ก็คิดว่าจะหล่อกว่านี้ซะอีก!!!

“อ่า..งั้นนี่ก็ดอกไม้ของคุณครับ” ทงเฮกุลีกุจอยื่นดอกไม้ให้เป็นการใหญ่ ไม่ลืมที่จะตบท้ายด้วยประโยคสุดฮิต “แฮปปี้วาเลนไทน์นะครับ!”

“...........” โจคยูฮยอนที่ทงเฮเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก มองช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือด้วยสายตาแสนจะว่างเปล่า ทงเฮเห็นแล้วก็นึกหมันไส้อย่างบอกไม่ถูก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะฮะ คุณน่ะต้องยิ้มถึงจะถูกนะ”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็ มันน่าอิจฉาออกจะตายไป วันธรรมดาคุณก็ได้ดอกไม้แทบทุกวัน นี่วาเลนไทน์สงสัยคงต้องเท่ากองภูเขาแน่ๆ เอ่อ..บอกผมได้มั๊ยหง่ะ ว่าทำยังงัยผู้หญิงถึงได้ติดกันเกรียวแบบนี้ เผื่อผมจะได้เอาไปใช้บ้าง อ้ะ!”

ทงเฮที่กำลังคุยสนุกปากร้อนวูบไปทั้งหน้า…..

เมื่อริมฝีปากหยักสวยทาบทับลงมา ความอุ่นก็แผ่ซ่านไปทุกทิศทาง

โอ๊ยยยยยย!!!

ทงเฮเพิ่งจะกระจ่างว่าปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ที่อาจารย์สอนมันเป็นยังงัยก็คราวนี้แหละ ท่อนขาไม่เล็กไม่ใหญ่อัดเข้าให้เต็มๆตรงกลางหว่างขา เขาผละออกมาแล้วก็เห็นไอ้คนขี้ฉวยโอกาสจุกจนตัวงอเป็นเลขแปด

มือเล็กๆตะปบปิดปากแทบไม่ทัน เวรของลีทงเฮแล้วเว้ยยยยย...

ทำร้ายร่างกายลูกค้า!!

คิดได้ก็เผ่นแน้บทันที ทงเฮกระโดดข้ามเบาะ เตาะเกียร์ได้ก็บิดคันเร่งฉิว ทิ้งให้คนตกชะตากรรมเกือบเป็นหมันยืนหน้าเขียวปั๊ดเป็นประติมากรรมชั้นเอกอยู่ที่เดิม!

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

ตุ่บ!

“โอ๊ย! ไอ้ซีวอน เล่นแบบนี้ สู้เอาลูกบาสปาหัวกูเลยไม่ง่ายกว่าเหรอ?” ทงเฮลูบไหล่ตัวเองที่เพิ่งจะโดนแรงกระแทกจากลูกบาสฝีมือซีวอนแล้วทำหน้าเคืองแค้นใส่

“หน้าบูดวันวาเลนไทน์ไม่ดีนะเว้ย!” เพื่อนสนิทต่างไซส์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ

สายตาของทงเฮจ้องไปที่ลูกบาสที่แอ้งแม้งอยู่กับพื้น ส่วนสายตาของซีวอนจ้องไปที่ห่วงใส่ลูกบาสด้านบน

“ซีวอน!!!!”

“หืมม์?”

“เออ...............??......เปล่า ไม่มีอะไร”

ซีวอนก้มหน้าจ้องเพื่อนก่อนจะประเคนฝ่ามือไปโยกหัวทุยๆนั่นจนโคลง “อย่ามาโกหกน่า มันต้องมีอะไรแน่ๆ”

คนถูกจ้อง ก้มหน้าเฉไฉ ทงเฮทำเสียงงึมงัมๆในลำคอเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูด

ซีวอนเลยปล่อยมือออก

“ซีวอน!!”

“อะไร”

“เออ..............??”

ทงเฮโกหกตัวเองว่า ที่ไม่ยอมพูดออกไปซะทีเป็นเพราะลูกกะตาหวานๆของซีวอน ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังจะพูดเลยซักนิด

แต่ซีวอนมันก็เลิกทำตาแบ๊วใส่แล้วนี่หว่า..

“เออๆ คือฉันจะถามนายว่า...คือ......เรื่อง...เรื่องที่ว่า...........” ทงเฮล่ะอยากจะตบปากตัวเองซักป๊าบ เอาให้ตัวติดอ่างมันกระเด็นกระดอนไปพันลี้เลย ให้ตาย!

คนตาหวานเลยได้แต่กลอกตาไปมา

“เรื่องจูบน่ะ!!”

.

.

.

“หืมม์?”

“เออ เรื่องจูบที่นายถามนั่นแหละ คือ..ฉันอยากรู้อ่ะ ว่าจูบมันแปลว่าอะไรได้บ้าง”

“นายก็ตอบไปแล้วนี่”

“ก็ฉันยังไม่แน่ใจ”

ซีวอนแอบอมยิ้ม “ไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยจูบใครใช่มั๊ยล่ะ?”

“ไม่ใช่นะ!! นี่ อย่ามานอกเรื่องสิ ตกลงมันมีกี่แบบ แล้วแต่ละแบบแปลว่ายังงัยบ้างอ่ะ?” ทงเฮเซ้าซี้ซะจนเขาใจอ่อน เลยต้องยอมตอบไป

“แบบแรก เอาปากแตะกันเฉยๆ ก็แสดงความรักเฉยๆน่ะ เหมือนจูบของเด็กๆ แล้วก็แม่จูบลูกอ่ะ”

“แล้ว.....เราจะแยกออกได้ยังงัยอ่ะ ว่าอันไหนมันจูบแบบเด็กๆ”

“ก็ถ้าจูบแล้วรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้เขินหน้าแดง”

....อ๋า....แล้วทงเฮล่ะ เมื่อเช้าเขาเผลอไปทำหน้าแดงใส่ไอ้บ้านั่นรึเปล่านะ?!!...

“แล้วแบบที่สองล่ะ”

“แบบที่สอง ก็คงเป็นจูบแบบดูดดื่ม จูบแบบนี้นะ มันจะทำให้หัวใจเราพอง ตัวเบาหวิวเหมือนจะลอยได้”

..ตัวเบาหวิว?? เฮ้ย!! แล้วไอ้ที่เขาชิ่งเร็วปรื๋อแบบเมื่อเช้านี้ล่ะ เค้าเรียกว่าตัวเบาหวิวรึเปล่า!!!...

“ส่วนแบบที่สาม อันนี้นะ ฉันการันตีเลยว่า ร้อยละ 99.99 ของคนที่เจอแบบที่สามนี่เข้าไปนะ จะต้องเสียตัวหลังจากที่ได้จูบเร่าร้อน!!”

“จริงดิ่?!!!”

“อือ” ซีวอนพยักหน้ารับขันๆ นึกตลกในความไร้เดียงสาเกินขั้นของเจ้าเพื่อนลูกครึ่งลิง “แล้วนี่เจอแบบไหนเข้าไปล่ะ?”

“แบบแรก....”

เฮ้ย!!!!! หลุด!

“ฮ่าๆ นี่เพื่อนฉันเสียจูบแรกแล้วเหรอเนี่ย!” ท่าทางที่ซีวอนหัวเราะชอบใจมันกระตุ้นต่อมผลิตน้ำโหของทงเฮได้มากจริงๆ เพราะตอนนี้คนตัวเล็กนั่งทำหน้าเป็นสัญญาณอันตรายอยู่ข้างๆตัวซีวอนแล้ว

“หยุดเลยนะ!!”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันน้า?”

“ถ้าเป็นผู้หญิงก็ดีน่ะสิ อุ๊บ!!”

“เฮ้ยยย!! อย่าบอกนะว่าเป็นผู้ชายน่ะ?”

..ไอ้ง่องลีทงเฮ ไอ้ซื่อบื่อเอ๊ย!..

“ไอ้บ้าหน้ามืดนั่นมันเป็นใครวะ ฮะ?”

“นี่ฉันแย่ขนาดที่ต้องให้มันหน้ามืดเลยเหรอวะ!!”

“เอ๊า..ก็ถ้าไม่บอกว่าเป็นใคร แล้วจะรู้มั๊ยว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายหน้ามืดกันแน่”

“โจคยูฮยอน”

“โจคยูฮยอนนนนน!!!”

“แล้วมึงจะแหกปากทำด๋อยอะไรวะ!!!”

ลีทงเฮใช้ไม้เดิม พอโมโหก็เปลี่ยนสรรพนาม แสดงตนให้รู้ว่าไม่พอใจสุดขีดแล้ว!!

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

ทงเฮกำลังง่วนอยู่กับงานจัดดอกไม้ที่มีออเดอร์ไม่ขาดมือ เจ้าตัวชะงักเพราะเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“สั่งดอกไม้เป็นแบบไหนดีครับ?” ทงเฮถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ลูกค้ารายนี้เป็นผู้ชายตัวสูงจนเขาต้องเงยหน้าเพื่อที่จะสบตาเวลาคุยไปด้วยได้ ทงเฮเอียงคอมองตามผู้ชายคนนั้นที่เดินวนร้านไปพักใหญ่ๆ ก่อนจะเดินกลับมายังเค้าน์เตอร์ทั้งที่มือเปล่า

“ไม่ถูกใจเหรอครับ?”

“ให้คุณเลือกให้ดีกว่า เรื่องดอกไม้ผมไม่ถนัดเลย”

“ได้เลยครับ ว่าแต่แฟนของคุณเค้าเป็นคนยังงัยครับ หวานๆ หรือว่าเปรี้ยวๆ” ทงเฮถามตาแป๋ว จนคุณลูกค้าอมยิ้ม

“เค้าเป็นผู้ชายน่ะครับ”

หา!!!

ทงเฮนึกอยากจับหัวผู้ชายคนนี้มาโขกกับโต๊ะซะให้ปูด แต่ก็ได้แค่เก็บความคิดนั้นไว้ในพื้นที่ส่วนตัว

โลกเรามันหมุนไปทุกวินาที ไม่เห็นจะแปลกที่มนุษย์เราจะเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้!

โชคดีที่ทงเฮเป็นผู้ชาย
ความรู้สึกเสียดายก็เลยมีน้อยหน่อย

คุณลูกค้าตัวสูงสาธยายคุณสมบัติ ‘ผู้ชายคนนั้น’ จนละเอียดยิบด้วยสีหน้าแช่มชื่น จนทงเฮรู้สึกสะอิดสะเอียน ก่อนจะมาปิดท้ายเอาที่โน้ตแผ่นเล็กกับที่อยู่ของคนๆนั้น

“ไม่ให้เค้าเองเลยล่ะครับ?”

“ไม่เอาดีกว่า”

..ทีนี้ล่ะมาทำเป็นอาย!.. ทงเฮฝืนยิ้มออกไป มือก็รับโน้ตแผ่นนั้นมาอ่าน

ตาใสๆของทงเฮเบิกโพลง เขาเผลออ่านชื่อในแผ่นกระดาษเสียชัดถ้อยชัดคำ

“โจคยูฮยอน!!!”

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

ทงเฮเงยหน้ามาอีกที คุณลูกค้าก็หายหัวไปซะแล้ว เขาตรวจความเรียบร้อยช่อดอกไม้ฝีมือตัวเองอีกครั้ง คว้าเอากรรไกรมาตัดแต่งกิ่งไม้ที่เกะกะตาแล้วค่อยตะโกนฝากร้านให้คุณลุง ก่อนจะบึ่งรถออกไป

...รีบๆเอาไปให้ซะ จะได้หมดเรื่อง!!...

ลมเย็นๆที่ทงเฮชอบยิ้มรับให้มันปะทะใบหน้า วันนี้มันคงผิดหวังที่ไม่ได้รับรอยยิ้มจากเขา ทงเฮนึกรักมอเตอร์ไซต์มากที่สุดตอนที่มันมาหยุดกึกเอาตรงหน้าบ้านอิฐของไอ้เจ้าของช่อดอกไม้โดยใช้เวลาไปแค่ 5 นาที

ปิ๊งป่อง!

เสียงออดก็ยังเป็นเสียงเดิม ทงเฮไม่ได้สนใจ

//เข้ามาสิ!//

เขาสะดุ้ง หันไปก็เจอหน้าไม่พึงประสงค์โชว์เด่นอยู่เต็มจออินเตอร์โฟน

“ก็ออกมาเอาเองสิ!!” ทงเฮโต้กลับ

//งั้นก็วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวออกไปเอา//

“ได้งัย คนเค้าอุตส่าห์ซื้อดอกไม้มาให้ ถ้าเค้ารู้ว่านายทิ้งขว้างไว้หน้าประตูบ้านแบบนี้ เค้าจะเสียใจแค่ไหน เคยรู้บ้างมั๊ย?”

//งั้นก็เข้ามา!!//

“เฮ้!” ทงเฮตะโกนใส่อินเตอร์โฟนจนลูกกระเดือกคลอนทั้งที่มันดับกลายเป็นจอสีเทาไปแล้ว

ชายหนุ่มมองสลับระหว่างประตูบ้านกับเสาอิฐ

ใจนึงก็อยากจะทิ้งช่อดอกไม้ช่อโตนี่ไว้ซะตรงนั้น แต่จรรยาบรรณคนจัดดอกไม้มันกำลังเตือนลีทงเฮอยู่

...ดอกไม้ก็มีชีวิต มันต้องการการดูแล ต้องการคนใส่ใจ...

แล้วจะให้เขาทิ้งขว้างมันไว้อย่างไม่ไยดีน่ะเหรอ?!

คนอย่างลีทงเฮ ถึงเป็นแค่คนจัดดอกไม้ แต่ก็มีจิตสำนึกเหมือนกัน!!

และแล้ว ทงเฮก็ต้องยอมแทรกร่างกายกะทัดรัดของตัวเองผ่านช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่นไปจนได้

เขากวาดตามองจนทั่วห้องรับแขก แต่ไม่ยักกะเห็นสิ่งมีชีวิต นอกจากโซฟาบุขนสัตว์ราคาแพง พรมนุ่มเท้าราคาเหยียบแสน กับเฟอร์นิเจอร์หรูหราตกแต่งบ้าน เขาอ้าปากค้างอย่างไม่รู้ตัว

อะแฮ่ม!

ฮะ??

ขาเล็กๆนั่นถึงกับเขย่งเพราะตกใจ ทงเฮรีบรุดไปยืนรับรัศมีคนรวยอยู่ตรงหน้าร่างสูงแล้วก็ยื่นช่อดอกไม้จนชิดรูจมูก

“จะบ้ารึงัยเล่า คนส่งดอกไม้ เค้ากระแทกให้จนดอกไม้ช้ำอย่างนี้เลยเหรอ?!”

“รีบๆรับไปเซ่ ฉันจะได้ไปซะที อยู่ในนี้นานๆ กลัวผดจะขึ้น”

“แพ้ของแพงรึงัย?”

ทงเฮแค่กอดอกยกหน้า ไม่ยอมตอบ เขาชายหางตามองไอ้ตัวสูงแล้วก็จงใจเดินเฉียดไหล่

อ้ะ!

แต่น่าเสียดายที่ชายหนุ่มเจ้าบ้านไม่คิดอยากแค่เฉียดไหล่น่ะสิ เขารั้งแขนเล็กๆของทงเฮไว้ แล้วก็รวบเอวเข้ามากอดจนแน่น

“เฮ้ย!! จะทำอะไรน่ะ”

“ไม่ได้จะทำ ทำไปแล้ว”

“ปล่อยเลยนะ ปล่อยเด๊ ไอ้บ้าๆ!!” ทงเฮดิ้นพราดๆ แต่ต่อให้ดิ้นจนกระดูกเบี้ยวก็เห็นจะไม่ทำให้คนฉวยโอกาสรู้สึกสะทกสะท้านได้

...ใครเอาปูนตราเสือมาฉาบตัวหมอนี่ไว้นะ?!...

“ง้า ปล่อยเด้!! อ้ะ!” ทงเฮสะดุ้งขนลุก กับสัมผัสชื้นตรงต้นคอ ..ไอ้บ้านี่..ไอ้บ้านี่มันใช้ลิ้น!!

“ปล่อยฉันนะเว้ยยยยยย ไอ้บ้า!! ไอ้โรคจิต ไอ้..ไอ้ผิดเพศ!!”

ตุ่บ!!

อ๊ากกกกกกกกกกก..ลีทงเฮอยากเสกคาถาสลายโต๋!!

ตอนนี้ร่างเล็กๆของทงเฮถูกกดไว้กับโซฟาราคาแพงที่ทงเฮเคยใฝ่ฝัน แต่ทำไมพอได้มานอนจมความนุ่มอยู่แบบนี้ เขาถึงไม่รู้สึกดีใจซักกะนิดเลยล่ะ!

“อย่านะ” เสียงห้าวตะโกนก้อง

ได้ผล ทุกการเคลื่อนไหวหยุดชะงักทันตาเห็น

“นี่นาย...คิดดีๆก่อนนะ อย่างน้อย...ใช่อย่างน้อย นายก็น่าจะเห็นแก่เจ้าของดอกไม้ช่อนั้นบ้าง เค้า...เค้าจะรู้สึกยังงัย ง๊า!!”

เสียงสะเทือนแก้วหู ทำเอาทุกอย่างชะงักอีกหน

“ถ้าเค้ารู้ว่านายมาทำรุ่มร่ามกับคนอื่น ทั้งที่ก็เพิ่งจะได้รับดอกไม้... นั่นมันดอกไม้ที่เค้าให้นายนะ!” หน้าของคุณลูกค้าผู้ชายหล่อๆคนนั้นลอยเข้ามาในหัว

“มันไม่ใช่ดอกไม้ของฉันหรอก”

ทันทีที่ไขความกระจ่างให้กับตัวเองเสร็จสรรพ เขาก็โน้มหน้าเข้าหาทงเฮทันที

ทงเฮหลับตาปี๋

ก่อนจะรู้สึกว่าหัวใจมันพอง ตัวเบาหวิว

หัวใจพอง ตัวเบาหวิว!!!

ปลายลิ้นนุ่มๆนั้นค่อยๆและเล็มเข้ามา เขาดูดเม้มริมฝีปากของทงเฮแผ่วเบา แต่กลับเรียกเอาความวาบหวิวให้มากองรวมกันได้ ทงเฮรู้สึกว่ามือไม้มันไร้เรี่ยวแรง มันใกล้จะไหลลงจากโซฟาถ้าร่างสูงไม่คว้ามันเอาไว้

ผู้ชายเจ้าเสน่ห์ ‘โจคยูฮยอน’ กำลังทำให้ทงเฮเคลิ้ม

พลั่ก!!!

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!

เอาล่ะสิ ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ของทงเฮคิดจะมาทำงานอะไรตอนนี้เล่า..ทงเฮโทษตัวเอง แต่ก็แอบดีใจลึกๆที่หลุดจากเงื้อมมือไอ้บ้าหื่นกามนั่นมาได้

เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ยืนทำตาโตเท่าไก่ห่านมองสภาพคนตัวสูงที่กระเด็นตกจากโซฟาก้นกระแทก!!

พระเจ้า!!

ทงเฮทำร้ายร่างกายคนอีกแล้ว!!!

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

“อะไรนะ ไอ้คยูฮยอนนั่นมันจูบแบบที่ 2 กับนายแล้วเหรอวะเนี่ย?”

“เออเด่ะ ซีวอน แกช่วยฉันหน่อยสิวะ” ทงเฮเขย่าแขนเพื่อนรักเป็นการใหญ่ ส่วนซีวอนก็ได้ถอนหายใจเฮือกๆ

...ตัดกำลังใจกันดีเหลือเกิน!...

“จะให้ช่วยยังงัยวะ?”

“ฉันไม่อยากเป็นเกย์นะ!”

“อ้าว? แล้วนายชอบมันรึเปล่าล่ะ?”

“ชอบกะแป๊ะเด่ะ..เฮ้อ!” ทงเฮนั่งเอาเท้าเขี่ยลูกบาส หัวใจห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

“งั้นก็..บอกเค้าไปตรงๆเลยว่าไม่ชอบ ให้เลิกเซ้าซี้ หรือไม่ก็บอกว่านายมีแฟนอยู่แล้ว”

“แฟน?”

“อื้ม”

“ก็แล้วฉันมีที่ไหนกันล่ะ แฟนน่ะ”

“ฉันงัย!!”

เย้ยยย~

ทงเฮเขกกะโหลกเพื่อนตัวโตไปทีนึง ก่อนจะกลับมานั่งหายใจเอาคาร์บอนไดออกไซด์ที่ตัวเองพ่นออกมาเข้าปอดคืน

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

ปิ๊งป่อง!

“ใครมาน่ะ?” คุณลุงเงยหน้าขึ้นจากกองดอกไม้ตรงหน้า หันไปทางประตูบ้านตามเสียงออด

“เดี๋ยวผมไปดูให้นะ ลุงไม่ต้องลุกหรอก เดี๋ยวเอวเคล็ด อิอิ” แซวเข้าให้พอหอมปากหอมคอถึงได้เดินละลิ่วอารมณ์สุนทรีย์ไปหน้าบ้าน

“มาแล้วๆ ไม่ต้องกดอีกรอบนะ เปลืองไฟ ฮ่าๆ”

กึก...

เหมือนมีน้ำเย็นราดหัวทงเฮ เขายืนแข็งทื่อเมื่อเห็นหน้าแขกยามวิกาล ก่อนจะรวบรวมสติแล้วส่งแรงออกไปกระแทกประตูปิดตามเดิม

“จะมาฟ้องลุงเรื่องเมื่อเช้าเหรอวะ?”

ทงเฮตั้งข้อสังเกตที่น่ากลัวที่สุดให้กับตัวเอง เขาไม่ได้ตั้งใจจะถอดสีออกจากหน้าตัวเอง แต่ทงเฮรู้ดีว่าป่านนี้หน้าของเขามันคงถอดสีเองไปแล้ว

..ไม่ได้การณ์ล่ะ!!..

ทงเฮวิ่งปรู๊ดไปที่สวนหลังบ้านในทันที

“ทงเฮ ใครมาน่ะ”

“...............”

“ทงเฮ!”

“................”

“ใครมานะ ทำไมถึงได้เงียบไปแบบนี้” คุณลุงของลีทงเฮค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินไปดูเอง เขาเปิดประตูออกด้วยสีหน้าแปลกใจ

“อ่าว? ลมอะไรพัดมาล่ะ คุณ...”

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

ชายต่างวัยสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนจะพากันวิ่งไปตามต้นเสียง

ร่างเล็กๆของลีทงเฮกองอยู่ในพุ่มหญ้าจนไม่เหลือคราบลิงภูเขา แต่กลายเป็นลิงตกน้ำไปแล้ว

อ๋อย~

“ลุงงง! ช่วยผมด้วย!”

คนถูกขอความช่วยเหลือยังไม่ได้ก้าวเท้าไปข้างหน้าแม้แต่เซนต์เดียว แขกที่ทงเฮไม่ได้ต้อนรับเมื่อตะกี้ก็ตัดหน้า เขาอุ้มทงเฮขึ้นจากบ่อน้ำเล็กๆ ไม่ได้ใส่ใจว่าเสื้อผ้าตัวเองก็จะเปื้อนไปด้วย

ทงเฮโวยลั่น เลยโดนปล่อยลงจากอ้อมแขนมาแดดิ้นอยู่กับพื้น เลยได้โวยไปอีกรอบ

“เจ็บนะ ปล่อยมาได้!”

“ไอ้ทงเฮ...” คุณลุงเอ็ดเอา พลางคว้าตัวหลานชายมาดูสภาพม่อล่อกม่อแล่ก ดูไม่ได้

“โหย ลุงก็ดูเด่ะ ไอ้บ้านี่มันปล่อยผมลงยังกะทิ้งกระสอบข้าวอย่างงั้นน่ะ คนนะลุง เอวเดาะเป็นนะลุง!”

“น่าจะขอบคุณฉันถึงจะถูก ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ปล่อยให้จมน้ำ ให้เชื้อรามันกินหัวเอาน่ะ!”

“โหยยยย พระคุณท่วมหัวเลยยย~” ทงเฮประชดเข้าให้ เขาทำหน้าบู้บี้ก่อนจะเดินกระแทกส้นหนีเข้าหลังบ้าน

โดยมีสายตาสองคู่มองตามไปจนลับ

สายตาหนึ่งมองด้วยความรู้สึกระอา
หากแต่ อีกหนึ่งสายตากลับมองด้วยความสนอกสนใจ

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

ทงเฮโดนคุณลุงใช้ให้ไปปิดประตูหน้าบ้านหลังจากที่ไอ้ผู้ชายเจ้าเสน่ห์คนนั้นกลับไปได้ไม่นาน

“แล้วตอนไปส่งไอ้บ้านั่น ทำไมลุงไม่ปิดเองซะให้เรียบร้อยล่ะ”

“เอ้อ...มันก็ต้องมีลืมกันบ้างสิวะ ไอ้หลานเวร”

“แก่ก็บอกมาเถ๊อะ!!”

แล้วเจ้าหลานตัวดีก็ต้องหลบลี้ของใกล้ตัวที่คุณลุงชอบสรรหาปาใส่กบาลหลานรักเป็นพัลวัน

ลมตอนดึกยังคงเย็นเฉียบ ทงเฮลืมเรื่องอุณหภูมิไปเสียสนิท เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มก็เลยมีเพียงเสื้อยืดแขนยาวสีขาวตัวนึงกับกางเกงวอร์มขายาวอีกตัวนึงเท่านั้น เขารีบเร่งฝีเท้าไปให้ถึงประตูบ้าน ทงเฮคว้าเอาแม่กุญแจมา แต่ยังไม่ทันจะได้ล็อกให้เรียบร้อย

อ้ะ!

มือปริศนาปิดทับริมฝีปากของทงเฮจนไม่เหลือที่ให้อากาศเล็ดรอด ร่างเล็กๆของเขาถูกคนๆนั้นลากออกไปจากในรั้ว ก่อนจะดันจนหลังชิดกับผนังอิฐ

ทงเฮแกะมือออกในทันที เขาอ้าปากค้าง ลืมตาโพลง “นาย!!”

“ทำหน้าเป็นลิงตกใจไปได้”

“เล่นบ้าอะไรของนายน่ะ!”

“ถ้าจะบ้าก็บ้าเพราะนายนั่นแหละ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ!!”

“อยากเกิดมาหน้าตาน่ารักเองนี่”

“อย่ามาก่อกวนนะ!!!” ทงเฮเถียงยันฝา เขาใช้ดวงตาสีชาจ้องเขม็งลงไปในดวงตาสีนิลของอีกฝ่าย

“ไม่ได้ก่อกวน”

เสียงทุ้มเลือนหายไป ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนมาปิดสนิท ทงเฮไม่มีแม้แต่ช่วงเวลาจะหลีกหนี เขาส่งเสียงประท้วงในลำคอแต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจ

ปลายลิ้นอุ่นชื้นเริ่มล่วงเกินเข้ามาภายใน ร่างสูงกวาดเอาน้ำหวานรสนุ่มจนทงเฮระทวย ทงเฮคงจะยืนไม่อยู่ถ้าหากไม่มีมือหนาที่คอยประคองเอวเอาไว้

“อื้อ.....”

เลือดทั้งกายสูบฉีดไปทั่วร่าง ทงเฮเริ่มไม่เข้าใจ ทั้งที่อากาศก็หนาวเหน็บ แต่ทำไมร่างกายเขาถึงได้ร้อนรุ่มแบบนี้นะ!!

“ส่วนแบบที่สาม อันนี้นะ ฉันการันตีเลยว่า ร้อยละ 99.99 ของคนที่เจอแบบที่สามนี่เข้าไปนะ จะต้องเสียตัวหลังจากที่ได้จูบเร่าร้อน!!”

.

.

.

จูบเร่าร้อน!!!

“อื้อ!!!!!” คนตัวเล็กสลัดตัวเองออกเต็มแรง เขาหายใจหอบถี่เพราะการจูบเมื่อกี๊มันกินแรงเขาไปมากเหลือเกิน

“โจคยูฮยอน!!!!!!!!”

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

“พ.....พี่คิบอม!”

เห?

เสียงทักเบาๆจากริมถนนเรียกเอาความสนใจของคนทั้งคู่ไป ทงเฮเพ่งมองผ่านความมืดก็เห็นร่างสูงอีกร่างเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“พี่คิบอมจริงๆด้วย ดึกป่านนี้ยังไม่เข้าบ้านอีกเหรอ?”

“นายก็เหมือนกัน ทำไมวันนี้ถึงกลับดึก”

ทงเฮมองสองหนุ่มไปมาอย่างไม่เข้าใจ เขาปรับสายตาจนมองเห็นบุคคลที่สามชัดแล้ว

...คุณลูกค้าคนนั้น!...

“พวกนาย....?” เพราะความอยากรู้อยากเห็นบวกกับความคลางแคลงใจทำให้ทงเฮหลุดปากออกไปอย่างห้ามไม่อยู่

“อ้าว? คุณเจ้าของร้านดอกไม้” คุณลูกค้าทักทายเสียงใสเหมือนวันนั้นในร้านไม่มีผิด

“คุณ...เรียกตานี่ว่าอะไรนะ?”

“พี่คิบอม”

“อะไรนะ!?”

“คิบอม” เจ้าของชื่อย้ำให้อีกที ทงเฮหันขวับ

“เล่นบ้าอะไรน่ะ คุณเพี๊ยนรึเปล่า ไอ้ตาบ้าหื่นกามคนนี้ชื่อคยูฮยอนไม่ใช่หรอกเหรอ แล้วคิบอมอะไรนั่น....?” ทงเฮจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว

“อ๋อ คุณก็คงเข้าใจผิดเหมือนพวกผู้หญิงพวกนั้น” คุณลูกค้าว่า

“ผู้หญิงพวกนั้น?”

“ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมทุกคนถึงได้เข้าใจว่าพี่คิบอมชื่อคยูฮยอน”

...โอ๊ยยยย ลีทงเฮงง....

“สรุปแล้ว นายชื่อคยูฮยอนใช่มั๊ย?” ทงเฮถามคุณลูกค้าอีกครั้ง ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือการพยักหน้ารับ “แล้วไอ้บ้านี่ชื่อ คิบอม?”

“เลิกเรียกฉันว่าไอ้บ้าซักที”

“ก็นายมันบ้าจริงๆนี่หว่า หื่นกามด้วย คนดีๆที่ไหนเค้าจูบเอาจูบเอาแบบนายกันล่ะ!!”

“ก็คนดีๆอย่างฉันเนี่ยแหละ นายมันไม่ดีเองที่ดันเกิดมาน่ารัก ที่ฉันจูบนายก็เพราะนายน่ารัก จำไว้ด้วย ลีทงเฮ!!!”

.

.

.

ใบไม้ปลิวผ่านหน้าทงเฮไปสองใบ

คยูฮยอนขยับตัวเข้าใกล้พี่ชายอีกนิด “พี่เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย?”

“ไอ้คยู....”

“ไม่ต้องพูดอ่ะ ผมเข้าใจทุกอย่างละ ไอ้ที่พี่ให้ผมไปสั่งดอกไม้ให้พี่นี่ก็เพราะอยากจะเจอกับทงเฮใช่มั๊ย?”

“........”

“เฮ้อ! ความรักหนอความรัก เคลียร์กันเองละกัน”

คยูฮยอนส่งสายตาไปยังทงเฮที่ยังยืนแข็งเป็นหิน เขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาแล้วกระซิบบอกที่ข้างหูคนตัวเล็ก “ทงเฮ ผมมีอะไรจะบอกแหละ”

“.......”

ว่าแล้วก็เดินลอยชายจากไป ทิ้งสีหน้าอึ้งๆของทงเฮกับบรรยากาศอึดอัดๆไว้เบื้องหลัง

“กลับบ้านแล้วนะ” ทงเฮบอกฝ่าความเงียบ

“เดี๋ยว”

ทงเฮอยากหักขาตัวเอง ที่ดันหยุดเดินแล้วหันไปทางเดิม หันไปมองคนตัวสูงที่ยืนมองเขาอยู่ที่เดิม

“อะไร เวลามีค่านะ ฉันมีการบ้านกองท่วมหัว”

“อือม์ เวลามีค่า”

ทงเฮกำลังมองคิบอมด้วยสายตาต้องการคำตอบ

“ยังงัยก็...ให้เวลาฉันหน่อยนะ ที่ผ่านมาฉัน...ผลีผลามมากเกินไป”

“.......”

“แต่ฉัน...รักนายจริงๆนะ”

ทงเฮปล่อยให้รอยยิ้มวิ่งเล่นจนเต็มใบหน้า พลอยให้คิบอมยิ้มตามไปด้วย

“ฉันรักนาย ลีทงเฮ!!”

...จะย้ำทำด๋อยอะไรล่ะ?...

::::::::::::: 1st Kiss ::::::::::::::

คยูฮยอนบอกว่า

“พี่คิบอมน่ะ เค้ารักคนยากมากเลยนะ มีแต่ทงเฮนั่นแหละที่เค้าปิ๊งตั้งแต่แรกเห็น”

ส่วนซีวอนบอกว่า

“ฉันคิดอยู่แล้ว ว่าต้องไม่ใช่คยูฮยอนแน่ๆ ก็คยูมันเป็นแฟนฉันนี่หว่า”

ส่วนคุณลุงของทงเฮบอกว่า

“หลานชายช้านนนนนนนนนนนน!!!!!”

The end

กาเท่เร่'s คุย :: ข้างบนเป็นโน้ต ข้างล่างเป็นคุยของจริงๆ ฮ่าๆ เอิ๊กๆ

เป็นงัยละคะ? แอบคิดกันไปเป็นคู่ไหนบ้างเอ่ย

ถ้าใครคิดว่าเป็น วอนเฮ แนะนำว่าไปจิ้นเอาเอง เป็น *เพื่อนสนิท คิดไม่ซื่อ*

ถ้าใครเป็นคิดว่าเป็น คยูเฮ อันนี้ ทฤษฎีชื่อไรท์เตอร์ใช้ไม่ได้แล้วนะ อ่านใหม่อีกครั้งโลด ฮ่าๆ

ส่วนถ้าใครคิดว่าเป็นคิเฮ น้ามซูฮกเลย เอิ๊กๆ

มีความสุขที่ซู๊ด ได้แกล้งคนอ่าน คึคึ

ไปละ เดี๋ยวจะโดนเตะ,,

กู๊ดไนท์ ฝันดีนะจ้ะ