บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

::รอซักครู่ เพลงจะเล่น + เปลี่ยนธีมแล้ว กด F5 โด่ย!:: 

Love Me Love My Cat

เรียวหน้ารูปไข่ที่โน้มเข้ามาหา ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผิวแก้มเนียนนุ่มดุจหิมะที่ได้สัมผัส ผมเพียงแค่นอนอยู่นิ่งๆและรับจุมพิตแผ่วๆ เรียวลิ้นเล็กกำลังไล้เลียที่ริมฝีปากล่าง ลมหายใจอุ่นกระทบเบาๆที่ข้างแก้ม

Morning kiss แสนหวาน

.

.

.

เหมียวววว~

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!! เอามันออกปายยยยยยยยยยยยยยย!!!”

ผลั่ก!!

ตุ่บ!!!

ฮันเกิงดีดตัวกระเด็นหลุดจากเตียง ทันทีที่รู้ว่าเมื่อกี้มันเป็นความฝัน หน้าก็ร้อนฉ่าขึ้นมาพัลวัน ยิ่งเห็นไอ้ตาโตๆคมๆนั่นที่กำลังจับจ้องมาที่ตน คนเกลียดแมวเข้าเส้นเลือดอย่างเขาก็ลม(บ้าหมู)แทบจับ

หน้าแหลมแหลม
ขนลื่นลื่น
เล็บคมคม
หางยาวยาว

สิ่งมีที่ชีวิตที่เขากล้าแลกด้วยบีเอ็มดับบลิวเพื่อไม่ต้องเจอกับมัน!!!

“นายทำอะไรแมวฉันน่ะ!!!” ฮันเกิงหันขวับไปทางต้นเสียงทันที

ชายหนุ่มร่างโปร่งกำลังปีนข้ามหน้าต่างห้องนอนของเขาเข้ามา หัวของเค้ายุ่งเหยิงไม่เคยเปลี่ยน ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงเลขาสั้น ดูๆแล้ว..นั่นมันชุดนอนนี่หว่า

ขาไม่สั้นไม่ยาวเท่าไหร่นักก้าวฉับๆ 2-3 ก้าว ก็มาประชิดปลายเตียงเขาแล้ว เค้าก้มหยิบเจ้าเหมียวตัวปัญหาแล้วก็ลูบหัวมันใหญ่ น่าเอ็นดูตายหล่ะ..ไอ้คนก้นกระแทกคนนี้หัดสนใจมั่งสิ!

“คิมฮีชอล!”

เจ้าของชื่อหันมาทำสายตาลุกวาวไม่แพ้ไอ้แมวเก้าชีวิตใส่

ฮันเกิงเขวี้ยงผ้านวมหนาออกจากตัวแล้วตรงดิ่งเข้ามาหา แต่เขาก็เว้นระยะห่างพอที่จะไม่เข้าใกล้กับไอ้หน้าแมวนั่นเกินไป

“ฉันทำผิดตรงไหนเหรอ?”

“ก็นายถีบแมวของฉันตกเตียง!”

“ก็เพราะมันเป็นแมวของนายงัย ฉันถึงทำอย่างงั้นได้..การที่เจ้าบ้านจะป้องกันตัวเองจากไอ้แมวขโมยตัวนั้นน่ะ มันผิดตรงไหนมิทราบ!!หา!!!”

เมี้ยวววววววววววววววววว!!!

“ฮีบอมมี่!!” ฮีชอลร้องเสียงหลง แต่ก็ช้าไปซะแล้ว เจ้าแมวสุดรักสุดหวงของเขากระโดดไกลไปเกาะขอบหน้าต่าง สะบัดหางทำกระถางต้นไม้ตกแตกแล้วก็วิ่งหางจุกก้นกลับบ้านไปเรียบร้อย

“นายฮัน!”

เจ้าของชื่อคว้าต้นแขนเล็กหมับ “ฉันควรจะเป็นคนเรียกชื่อนายมากกว่า คิมฮีชอล!!”

“อะไรเล่า!!!”

“ก็อะไรล่ะ ไอ้แมวตัวแสบของนายมันทำกระถางต้นไม้ฉันตกแตก”

“แล้วนายทำให้มันตกใจก่อนทำไมล่ะ!!”

“จะบอกว่าฉันผิดใช่มั๊ย”

“เออ!!!”

ฮันเกิงใช้ร่างกายที่เป็นต่อกระชากตัวเขาเข้าหาตัว สีหน้าฮีชอลตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “จะทำอะไร?”

“อยากให้ทำอะไรล่ะ”

“ปล่อยนะ ถ้านายทำอะไรฉันนะ ฉันจะ..ฉันจะ....”

“จะทำอะไร อย่าลืมนะ ว่านายบุกรุกบ้านของฉัน” ฮันเกิงย่างสามขุมเข้าหา จนฮีชอลถอยกรูด โชคร้าย..ที่ข้อพับขาของเขาดันไปพับเอากับขอบเตียงจนร่างเล็กๆนั่นจมเตียงนุ่ม ฮันเกิงไม่รอช้าที่จะตามไปประชิด

ตอนนี้ร่างของฮีชอลอยู่ภายใต้ร่างของนายฮันเกิงแล้ว!!

“ออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ออกไปนะ อย่านะ!!”

“ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”

“ออกไป!!!” มือเล็กตะปบคอเสื้อของคนตัวโต และตอนนี้เองที่ฮีชอลเพิ่งจะได้เบิ่งตาชัดๆว่า ฮันเกิงอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาว เพราะเค้าหาคอเสื้อไม่เจอ ฮีชอลทำอะไรไม่ถูกแล้ว แก้มมันปวดหนึบเหมือนเหน็บกิน เขาหลับตาปี๋

ดวงตารีเรียวของชายหนุ่มละเลียดมองผิวแก้มของร่างเล็กเบื้องล่าง เขาลากนิ้วโป้งไปตามสันกรามเบาๆ

ตึกตัก ตึกตึก ตักตัก!!

ฟอดดดดดดด!!~
ฮันเกิงกดจมูกโด่งลงสัมผัสแก้มใสนั้นแล้วสูดเอาความหอมมาเก็บไว้เฮือกใหญ่

“อ้ะ!” ฮีชอลลืมตาโพลง มือสั่นอย่างกับเพิ่งเอาไปจุ่มน้ำผสมน้ำแข็ง เขายันอกแกร่งนั้นเต็มแรง แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดมันไม่พอที่จะทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยซักนิด

และทันทีที่สองสายตาประสานกัน ฮีชอลก็รับรู้ถึงจุมพิตแผ่วๆที่ริมฝีปาก

ผลั่ก!!

ฮีชอลไม่ได้หันกลับไปดูสภาพของไอ้คนหล่อบ้ากามนั่นหรอก เขาวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือสะดุดก้อนหินตรงสวนหน้าบ้าน แต่ก็ไม่สนใจ รู้ตัวอีกที ฮีชอลก็กลับมาถึงบ้านของตัวเองแล้ว

..

ลมทะเลมันพัดวูบวาบอยู่ที่ริมฝีปากกับพวงแก้ม แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้คิดหาสาเหตุ จริงๆไม่กล้าหาต่างหาก ฮีชอลมาทำงานที่ร้านเป็นปกติ แต่วันนี้ขยันเป็นพิเศษ เพราะเขาทั้งเช็ดโต๊ะ เช็ดเค้าเตอร์ ล้างแก้ว ชงกาแฟ ปิ้งขนมปัง

“ฮีชอล”

“....”

“ฮีชอล!!”

“ฮะๆ หือม์?”

จองซูผูกคิ้วเข้าหากันเสร็จสรรพ ก่อนที่จะถาม “แกเป็นอะไรของแกวะ”

“ป่ะ..เปล่านี่ ไม่ได้เป็นอะไร?” เขาหลบสายตาตอบคำถาม

“ฉันก็อยากจะดีใจที่แกขยันนะ แต่นี่มันเรียกว่าจับจดชัดๆ โต๊ะแกก็เช็ดไม่เสร็จ แก้วแกก็คาไว้ ขนมปังแกก็เอาไปปิ้งแต่ไม่ยอมเอาออก ถามจริง..แกเป็นอะไร ห้ะ?”

“ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร?”

“เชื่อแก ฉันไปดูลิงขับรถยังจะดีกว่า!” จองซูเท้าเอว จ้องจะเค้นเอาคำตอบให้ได้

ฮีชอลก้มหน้าก้มตา เช็ดมือเข้ากับผ้ากันเปื้อนทั้งที่มือก็ไม่เปียก ผ่านไปประมาณ 5 วินาทีถึงได้เงยหน้าขึ้นมา “จองซู ฉันขอลางานครึ่งวันนะ”

“ไม่สบายเหรอ?” จองซูเอื้อมมือมาอังหน้าผากของเพื่อนหนุ่ม แล้วก็ต้องขมวดคิ้วฉับเพราะอุณหภูมิที่แสนจะปกติ

“อือ..ปวดหัวมากเลย”

จองซูงับฟันบนเข้ากับริมฝีปากล่างเป็นการชั่งใจ แล้วก็จำยอมต้องอนุญาตเพราะลูกกะตากลมๆของเจ้าฮีชอล “เออๆ พักผ่อนให้มากๆล่ะแก”

ฮีชอลฉีกยิ้มกว้าง เขาหอมแก้มเพื่อนรักไปที แล้วก็ตั้งท่าจะหาเจ้าฮีบอมมี่เตรียมกลับบ้าน แต่แล้วบุคคลที่เขาไม่คิดอยากเจอหน้าในเวลานี้ที่สุดก็โผล่มาพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งจากหน้าร้าน

“อ้าว พี่ฮัน วันนี้ว่างเหรอฮะ?”

ฮันเกิงยิ้มอบอุ่นเป็นคำตอบ แต่ตากลับตวัดมาที่ร่างของชายหนุ่มร่างโปร่ง ตรงมุมปากมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “อ้าว? แล้วฮีชอลจะไปไหนเนี่ย?”

“เรื่อง...”

“อ๋อ มันจะกลับบ้านน่ะฮะ เห็นมันบอกมันปวดหัว” จองซูตอบตัดหน้า แต่ก็ดีแล้วหล่ะ เพราะถ้าปล่อยให้เขาตอบเอง ฮีชอลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะระงับใจไม่ซัดหน้าหล่อๆนั่นให้หงายได้รึเปล่า?

“ไม่สบายเหรอ?” เร็วกว่าพายุ หลังมือของฮันเกิงแปะลงกับหน้าผาก ฮีชอลถอยหลังก้าวใหญ่ๆทันที ร่างโปร่งแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูง เกือบจะได้ปะทะฝีปากกลับไปแต่ก็ถูกตัดหน้าอีกหน “สงสัยจะติดจากฉัน...”

ฮีชอลแทบจะเข้าไปตะบันหน้าซะตรงนั้น เขาได้แต่ท่องพุทโธๆไว้ในใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ามันไหลกลับมาอย่างกับน้ำ เสียงลูกแมวดังขึ้นให้ฮีชอลเบนเข็มได้ถูกเวลา

เขาก้มลงไปอุ้มเจ้าสัตว์หน้าขนหนวดยาวที่มาคลอเคลียแถวๆขา แล้วความรู้ใหม่ที่ฮีชอลไม่เคยรู้ก็บังเกิด

“เฮ้ย!!!!!!”

หน้าหล่อๆของฮันเกิงออกอาการเหวอทันทีที่ฮีชอลอุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมกอด พอเค้ายื่นลูกแมวไปใกล้ๆ เขาก็ผงะหนีแทบจะชนเค้าน์เตอร์

“ทำไมทำหน้างั้นหน่ะ น่ารักจะตาย” ยิ่งได้ใจ ฮีชอลยื่นแมวเข้าไปจนเกือบชิดจมูกโด่งของหนุ่มจีน

“น่ารักกับผีน่ะสิ!”

“ฮึ...กลัวแมวก็ไม่บอก” ฮีชอลเกาคางเจ้าเหมียวแล้วก้มหน้าลงหวังจะจุ๊บให้ชื่นใจเสียหน่อย แต่ทว่า..

“อย่า!”

“หือม์?” เขาชะงักแล้วช้อนตาขึ้นมอง

...หวง!  ห้ามจุ๊บ ห้ามหอมใครทั้งนั้นน่ะ ริมฝีปากของนายเป็นสิทธิ์ของฉัน!!....

“เปล่า!!” ฮันเกิงล่ะอยากจะทุบหัวตัวเองให้แบนเป็นแผ่นเหล็กเลยเชียว ทำไมไม่พูดออกไปเล่า!!

แล้วเป็นงัยล่ะ ผลของคำตอบที่ว่า ‘เปล่า’ มันกำลังทำให้เขาอิจฉาแมวจนตาร้อนผ่าว

“ไปแล้วนะ!” ฮีชอลชะเง้อหน้ามาบอกลาเพื่อนรักที่กำลังง่วนอยู่กับการหาคอฟฟี่เมตใต้เค้าน์เตอร์

“เออๆ!!”

“เอ่ออออออออ!!” ฮันเกิงเอ่อเสียงดัง จนเขาจำเป็นจะต้องชะงักฝีเท้า “รีบๆหายให้ทันปาร์ตี้วันเกิดฉันล่ะ เดี๋ยวจะอดกินของฟรี!”

...อยากไปตายหล่ะ!... ฮีชอลเกือบจะตอกกลับไปอย่างนั้น แต่ทว่าเจ้าเหมียวในมือมันสั่งห้าม

“ไม่พลาดแน่!!”

เขาตอบ เสียงดังฟังชัดเชียวล่ะ!!

..

กระดาษห่อของขวัญเอย ริบบิ้นเอย ถูกกองไว้เต็มโต๊ะ ฮีชอลไม่ใช่พวกติสท์ขึ้นสมอง เวลาจะทำงานศิลปะทีนี่ก็แย่เอาการเหมือนกัน เขาเอากรรไกรเจาะรูกล่องกระดาษให้มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 cm แล้วก็จัดการแปะกระดาษสีท้องฟ้า แล้วถึงใส่เจ้าฮีบอมมี่ลงไป มันดูจะเป็นการทรมานเจ้าสี่ขาไปซักหน่อย แต่เพื่อแก้แค้นไอ้หนุ่มเจ๊กบ้ากามนั่นแล้ว คิมฮีชอลยอมบาป

“ฮีบอมจ๋า ช่วยแม่ซักครั้งนะลูก แม่เจาะรูไว้ให้หนูหายใจแล้ว ทนเพื่อแม่หน่อยนะ!!”

ลูบหัวเจ้าแมวเหมียวหน้ามนแล้วถึงปิดกล่อง แล้วก็ผูกริบบิ้นที่ต้องแก้ใหม่อยู่หลายหนกว่าจะได้ดั่งใจแล้วถึงได้ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์

หุ

หุ

หุ

..

แสงไฟสีลูกกวาดจากหลอดไฟกลมๆซึ่งแขวนอยู่ทั่วปาร์ตี้เล็กๆในรั้วขาวสะอาดของเพื่อนบ้านคนจีน ฮีชอลชะเง้อชะแง้คอยาวเหมือนยีราฟเพียงครู่ ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือหนาๆแตะเข้าที่หัวไหล่

“ไม่เข้าไปล่ะ กลัวอะไร”

ฮีชอลแยกเขี้ยวจนปากเกือบฉีก “ไม่ได้กลัว ว่าแต่นายเหอะ งานวันเกิดตัวเองแท้ๆ มายืนข้างนอกอยู่ได้ ไม่มีมารยาทการเป็นเจ้าบ้านที่ดีเอาซะเลย”

“ก็มายืนทำตัวไม่มีมารยาทมองแขกที่ทำตัวมีพิรุธอยู่น่ะสิ” ฮันเกิงจงใจส่งสายตาน่ากลัวนั้นให้ฮีชอลอย่างไม่ต้องสงสัย คนตัวเล็กกอดกล่องของขวัญในมือแน่นขึ้นไปอีก แล้วก็เสหน้าไปยังในงาน

“เพื่อนเยอะเหมือนกันหนิ่ มาอยู่เกาหลีได้ 3 เดือนเองไม่ใช่เหรอ?”

“ก็คนมันป๊อป!”

“แหวะ!!!” ชายหนุ่มแลบลิ้นทำหน้าคลื่นไส้ จนฮันเกิงแอบหัวเราะ “แล้วของขวัญนั่นหน่ะ จะให้มั๊ย?”

“ก็แล้วทำไมจะต้องไม่ให้ด้วยล่ะ”

ฮันเกิงส่ายหัวพรืด เล่นลิ้นมันเข้าไป เดี๋ยวพ่อจับมาเล่นลิ้นด้วยกันซะเลย!!

ฮีชอลยื่นของขวัญให้ ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นรอยยิ้มของเจ้าตัวมีเลศนัย ฮันเกิงรับไปพร้อมกับเขย่าแล้วฟังเสียง

“เฮ้ย!! ทำดีๆเด่ะ เดี๋ยวตาย!!”

“ตาย?”

“เอ่อะ...เดี๋ยวแตก!”

ฮันเกิงยิ้มอบอุ่น “ขอบคุณนะ”

“แกะเลยสิ” ใจของฮีชอลเต้นรัว ลุ้นแทบแย่แล้วนะ แต่ทว่าอีกหนึ่งหนุ่มกลับส่ายหัว “ไว้แกะหลังเป่าเทียน”

“ป่ะ เข้าไปในงานกัน” ว่าแล้วก็จับจูงมือนิ่มให้เดินไปด้วยกัน โดยที่ไม่ยอมสนใจสีหน้าเหรอหราของอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว!

ตลอดงานฮีชอลแทบจะไม่ได้หยิบจับอะไรใส่ท้องเลยแม้แต่นิด ก็เจ้าตัวมัวแต่กังวลอยู่กับเจ้าเหมียวในกล่องของขวัญนั่นน่ะสิ ป่านนี้จะเป็นยังงัยนะ จะหิวรึเปล่า จะร้อนมั๊ยนะ หายใจคล่องรึเปล่าก็ไม่รู้?

โอ๊ยยยย...อย่างงี้เค้าเรียกทำกรรมชัดๆ!!

“ทนหน่อยน้า... ใกล้แล้ว ใกล้เป่าเทียนแล้ว!”

“ทำอะไรของแกวะ”

“เฮ้ย!!” ฮีชอลหันมาก็เจอกับหน้าขาวๆของปาร์คจองซูเพื่อนรัก มันเกาหัวแล้วพยายามยืดคอมองไปยังกล่องของขวัญพวกนั้น จนเขาต้องเอาตัวบัง “เปล่า ไม่ได้ทำอะไร เอ่อ...มาตั้งแต่ตอนไหนวะ?”

“มาทันเห็นแกเพี้ยน คุยกะกล่องของขวัญนั่นแหละ”

“เปล่านะ เอออ.....” ฮีชอลถูมือที่มีแต่เหงื่อไปมา “วันนี้ที่ร้านคนเยอะป่ะ?”

“อือ”

“เหนื่อยป่ะ?”

“นิดหน่อย”

“เอออออ......”

“หน้าแกมันเหมือนเด็กทำแจกันแตกแล้วถูกแม่จับได้!”

“เฮ้ยยยย!! ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้คิดร้ายกะนายฮันเกิงนั่นเลย อุ๊บ!”

“อะไรนะ แกว่างัยนะ ฮีชอล!!”

“เปล่า......” ฮีชอลตอบเบาจนคล้ายกับผิวปากมากกว่า “เฮ้ยๆ นายฮันนั่นจะเป่าเทียนแล้ว รีบไปกันเร็ว!” พอเหลือบไปเห็นเหล่าเพื่อนๆของนายฮันลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งกันไปรุมล้อมเค้กก้อนโต เขาก็หาทางออกได้ทันที

.

.

.

เรียวหน้าของฮันเกิงภายใต้แสงเทียนวูบไหวนั้นน่ามองยิ่งกว่าเทพบุตรในนวนิยายเสียอีก

ฮีชอลสะดุ้ง ตีหัวตัวเองไปป๊าบ..เฮอะ นายฮันหน่ะเหรอ? ไม่ต่างจากลิงภูเขาไปซะเท่าไหร่หรอก เทพบุตร เทพเบิ่ดอะไรเล่า!!

“Happy birthday to………..you……~”

“อธิษฐานก่อนเป่าสิวะ” เพื่อนของเขาคนหนึ่งท้วงขึ้น ฮันเกิงยิ้มบางๆแล้วก็หลับตาพริ้ม

...ฮีชอลไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดรึเปล่า แต่เขารู้สึกว่า ดวงตาของฮันเกิงมันชำเลืองมาที่เขาแว่บนึงก่อนจะถูกปิดด้วยเปลือกตา ไม่ๆ เขาต้องตาฝาดไปแน่ๆ!!...

ฟู่ววววว!

เจ้าของวันเกิดเป่าเทียนจนดับท่ามกลางเสียงโห่ร้องกลั้วเสียงปรบมือของเหล่าเพื่อนพ้อง เขาตัดแบ่งเค้กส่งจนครบทุกคน ก่อนที่ช่วงเวลาที่ฮีชอลรอคอยจะมาถึง

“ได้เวลาแกะของขวัญแล้วเว้ยย!!!”

ฮันเกิงหัวเราะนิดๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปยังกองของขวัญย่อมๆกองนั้น ถึงจะไม่ได้เยอะแยะเท่ากองภูเขา แต่ของขวัญพวกนี้ก็ล้วนแต่มาจากเพื่อนรักที่รู้ใจกันทั้งนั้น

ไม่รู้ว่านายฮันนั่นจงใจจะแกล้งให้หัวใจของฮีชอลเต้นเป็นจังหวะแร๊พรึเปล่า? แต่หนุ่มจีนหน้าหล่อเจ้าของวันเกิดดันเลือกแกะของขวัญกล่องอื่นๆ โดยทิ้งให้ของขวัญสีท้องฟ้าของเขาเป็นกล่องสุดท้าย!

ฮีบอมมี่ลูกแม่!!

ชายหนุ่มค่อยเอื้อมมือไปหยิบของขวัญชิ้นสุดท้าย เขาหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านก่อน แล้วก็ระบายบนริมฝีปากส่งมาให้เจ้าของชื่อที่เขียนลงในการ์ด

“ของฮีชอล!” จองซูร้องบอก ฮันเกิงได้แต่หัวเราะสดใสแล้วก็บรรจงแกะของขวัญอันนั้น

หารู้ไม่ว่า ฮีชอลกำลังลอบยิ้มอย่างสะใจ!!

ริบบิ้นร่วงลงกับพื้น เสียงกระดาษดังแคว่กในอากาศเบาๆ

.

.

.

เมี้ยวววววว!!!~

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”

เจ้าฮีบอมมี่ของฮีชอลคงจะอารมณ์เสียเต็มขั้น ก็ถูกขังไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่นตั้งนาน พอเป็นอิสระ เจ้าสี่ขาหางยาวนั่นก็เลยกระโจนใส่ชายหนุ่มผู้เกลียดแมวเป็นชีวิตจิตใจแบบเต็มๆเม็ด

ไม่แค่นั้น

แมวเหมียวตัวแสบยังวิ่งวุ่นไปทั้งงาน จนแขกเหรื่อแตกตื่นชนกันระเนระนาด โต๊ะลมเป็นแถบๆ จะมีก็แต่ฮีชอลเท่านั้นแหละ ที่ยืนหัวเราะไม่สะทกสะท้าน

“ไอ้ฮีชอล!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เปรี้ยง!

จองซูยืนเท้าเอว เสื้อเชิ้ตสีขาวมีแต่รอยเล็บแมว เจ้าของชื่อที่โดนเรียกลั่นนั้นยิ้มแหยๆใส่

“ฉันจะไม่ให้แกเข้าบ้าน จนกว่าแกจะช่วยพี่ฮันทำความสะอาดจนเสร็จ!”

“หง่า จองซูอา....”

“อยากเล่นพิเรนทร์เองนี่!!”

“จองซู....”

“ไม่ใจอ่อนหรอกเว้ย!”

“ปาร์คจองซู!!!!” ไม่ทันเสียแล้ว จองซูปิดประตูกระแทกใส่หน้าเขาดังปังเฉียดสันจมูกไปเส้นยาแดงผ่าแปด “ไอ้เพื่อนเลว!”

ชายหนุ่มตัวพอดีกอด กระทืบเท้าปึงปังจนฮันเกิงที่กำลังเก็บกวาดจานชามอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยิ้มกว้าง

“ไม่ต้องยิ้มเลย ที่ฉันมาเพราะถูกจองซูมันขู่หรอก”

ฮันเกิงไม่ตอบ กลับก้มหน้าทำความสะอาดต่อทั้งๆที่ยิ้มอยู่อย่างนั้น

“ชิ....” ฮีชอลพ่นลมออกจากปาก แล้วถึงได้ช่วยเก็บกวาดอีกแรง ทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดสวนหน้าบ้านจนเรียบร้อยแล้วถึงได้หอบเอาจานชามเข้าห้องครัวไปล้าง

แค่ฮีชอลยอมมาปาร์ตี้วันเกิดก็นับว่าดีแล้ว แล้วนี่ยังมาช่วยเขาเก็บกวาดยันล้างจานแบบนี้อีก...แค่นี้หน้าอกข้างซ้ายของเขาก็ดูจะแคบจนไม่มีที่ให้หัวใจพองโต

จริงๆเรื่องล้างจานก็ไม่ใช่เรื่องยากเสียเมื่อไหร่ แต่ในเมื่อมีคนมาช่วยแบบนี้ ขัดน้ำใจก็ไม่ได้....(ฮิฮิ)

ฮีชอลทำหน้าที่ล้างจาน ส่วนเขาทำหน้าที่รับจานต่อมาเช็ดให้แห้ง

“ขอบคุณนะ”

“ไม่ถึงตาย ก็ทำให้ได้” …ให้ตายสิ ตอบดี หืดมันจะขึ้นคอรึงัย?...

คนตัวสูงส่ายหัวระอา แล้วถึงตัดสินใจเรียกชื่อเสียงเบา “ฮีชอล”

“อะไร?”

ฮันเกิงรับจานมาตอนที่เขาหันมาถาม “แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“แฮปไปแล้ว ตอนร้องเพลง”

“ก็นั่น นายก็ร้องกับทุกคนอ่ะ”

“แฮปปี้เบิร์ทเดย์” ฮีชอลขัด ก่อนจะหันหน้ามาทางเขา “ทู-ยู!!”

แม้มันจะดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็เอาวะ น่ารักไปอีกแบบ

“อวยพรหน่อยสิ”

“มากเรื่อง”

“นะ....”

ฮีชอลสลัดฟองในมือลวกๆแล้วถึงหันมา “ขอให้มีความสุขมากม๊าก!”

ฮันเกิงยิ้มได้ใจ คำขอของเขายังไม่หมดหรอกนะ “ของขวัญล่ะ”

“ก็ให้ไปแล้ว”

“นั่นมันแมวที่ฉันไม่ชอบ ที่สำคัญมันเป็นแมวของนาย แล้วมันก็กลับบ้านนายไปแล้วเรียบร้อย” ฮันเกิงอธิบายละเอียดยิบ แต่มันก็ไม่ได้ผลเอาซะเลย

“ไม่มี”

“ต้องมีสิ”

“ก็บอกว่าไม่มี”

“อะไรก็ได้”

“เอ๊ะ!”

“อะไรในตัวนายก็ได้”

“ห๊า!!”

ดูเหมือนฮีชอลจะรู้ตัวช้าไปเสียเหลือเกิน เขาตวัดหน้าทำตาถลึงใส่คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่แล้วก็มีอันต้องถูกแย่งลมหายใจ ฮันเกิงกดท้ายทอยคนตัวเล็กจนแนบชิด!!

ฮีชอลถูกไอ้บ้าหื่นกามมันขโมยจูบ!!!

ร่างโปร่งผลักอกเขาออกอย่างแรงตอนที่อยากได้ออกซิเจนมากที่สุด หน้าทั้งหน้าร้อนฉ่าเหมือนโดนอบ เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้นอกจากการหลบสายตา

ก็จูบเมื่อกี๊มันไม่เหมือนเมื่อตอนเช้านี่...ครั้งนั้นมันตื้นเขิน แต่ครั้งนี้มันล้ำลึก!!

“ฉันหน่ะ ชอบนายจริงๆนะ เมื่อไหร่จะเชื่อกันซักที!”

ไอ้คนจีนหน้าทน ไอ้คนไม่มียางอาย!!

“รักแมวฉันให้ได้ก่อนเถอะ!!!!”

ฮีชอลลืมกระทั่งจะล้างมือให้หมดฟอง เขากระทืบเท้าปึงจนนิ้วแทบซ้น ไอ้คนจีนจอมฉวยโอกาส ครั้งนี้ยอมให้ แต่ครั้งหน้า..อย่าหวังเลย!!

หน้าใสใส
ผมลื่นลื่น
แก้มเนียนเนียน
จูบหวานหวาน

ของขวัญดีดีในวันเกิดของฮันเกิง

Love Me Love My Cat !!

*Happy Birthday Hankyung*