บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

 เปลี่ยนธีมรับวันเกิดคู้ กด F5 เน๊!!~

HBD Kyuhyun : J i n n i ’ s T a l e




มีตำนานที่น้อยคนนักจะเชื่อ

เกี่ยวกับดินแดนจินน์แลนด์ของเทพเชื้อสายจินนิสในแถบตอนเหนือของมองโกเลีย
ดินแดนที่มีแต่เจ้าชายผิวขาวละเอียดดุจหิมะ
ดินแดนที่ผู้คนไม่เคยโดดเดี่ยวเดียวดาย

เจ้าชายที่มักจะมีภูติประจำตัวคอยดูแลปกป้อง
และคอยเป็นเพื่อนแท้...............



น่าเสียดาย ที่ดินแดนแห่งความสุข ต้องมาเลือนหายไปเพราะกาลเวลา

เจ้าชายต้องพลัดพรากจากภูติผู้แสนดี
ดินแดนหิมะกลายเป็นแผ่นดินรกร้างว่างเปล่า
ตำนานยิ่งใหญ่ถูกลืมเลือน


แต่น่าแปลก...ที่เทพเชื้อสายจินนิสยังคงมีอยู่
พวกเค้าหลบซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆบนโลกใบนี้..........ยังอยู่บนโลกกลมๆใบนี้น่ะหรือ?



แล้วเราจะรู้ได้ยังงัย ว่าพวกเค้ามีหน้าตาเป็นแบบไหน??

เทพจินนิส มีตัวตนอยู่จริง หรือตำนานนี้เป็นแค่นิทานหลอกให้เด็กหลับ!!





*j*i*n*n*i*





“แฮปปี้เบิร์ทเดย์.............ทูววววว...................ยู!!!”


โจคยูฮยอน เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะมีเลขนำหน้าอายุเป็นเลข 2 เมื่อไม่กี่วินาที ยิ้มผงกหัวรับคำอวยพรที่จริงใจบ้าง จิงโจ้บ้างจากเหล่าเพื่อนฝูงที่สละเวลามากินของฟรีในงานวันเกิดของเขา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วปล่อยมันออกไปเต็มสตรีมจนเทียน 21 เล่มนั้นดับคาหน้าเค้ก


ปาร์ตี้วันเกิดดำเนินไปอย่างสนุกสนานจวบจนเวลาล่วงเลยจนเข้าสู่วันใหม่

และเข็มของนาฬิกามันก็ตีบอกเวลาว่าตีหนึ่งกว่าแล้วด้วย


โจคยูฮยอนเหนื่อยจนยืนแทบไม่อยู่ นี่ขนาดว่าพยายามดื่มให้น้อยกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ แต่ก็ไม่วายจะต้องมาหมดสภาพตอนจบงานเหมือนเคย ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มจนมันยวบ เปลือกตาหนักๆปิดปังเข้าหากันเพราะลืมมันต่อไปไม่ไหวแล้ว

คยูฮยอนน่าจะได้หลับแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราในทันทีที่หัวถึงหมอน ถ้าหากว่าพอแผ่นหลังแนบกับเตียงนุ่มแล้วจะไม่มีอะไรนิ่มๆมาซุกอยู่บนอก ต่อให้เมาจนร้องเพลงชาติไม่ถูกแต่คยูฮยอนก็จำได้ว่าบนเตียงของเขาไม่เคยมีตุ๊กตา!



แล้วไอ้ตัวนุ่มนิ่มน่ากอดนี่มันอะไรกัน!!?



โจคยูฮยอนทะลึ่งตัวขึ้นพรวด เจ้าตัวที่เขาไม่รู้ว่าเป็นอะไรก็กลิ้งตกเตียงตุ่บ!

“โอ๊ยยยย!!!”

สิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งชีวิตในห้องนอนสีครามของคยูฮยอนร้องโอดโอยเอามือกุมสะโพกด้วยความเจ็บ

“นายเป็นใครน่ะ!! เข้ามาในห้องนอนของฉันได้ยังงัย!!” คยูฮยอนตวาดลั่น

ผู้ชาย...ไม่สิ...ผู้หญิง....เออช่างเหอะ ไอ้บุคคลที่สองที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางห้องค่อยเงยหน้าขึ้น บนหน้าเลอะเทอะไปด้วยรอยยิ้ม คยูฮยอนแปลกใจจนอดที่จะยกนิ้วขึ้นขยี้ตาไม่ได้ เขาเพ่งมองไปยังร่างเล็กๆที่สวมเสื้อคลุมสีขาวตัวโคร่งเหมือนเจ้าชายในนิทานแฟรี่เทลส์ตรงหน้า พยายามใช้แสงไฟสีส้มสลัวให้เป็นประโยชน์มากที่สุด


“ฉันเป็นภูติจินนี่!! เป็นภูติประจำตัวของเจ้านาย!”


“อะ..อะไรนะ!!!” คยูฮยอนไม่ใช่คนหูตึง แต่เขาก็ตะโกนลั่นถามซ้ำออกไปแล้วล่ะ

“เจ้านายอย่าทำหน้าตกใจขนาดนั้นสิ ก็จริงอยู่นะ..เจ้านายคงจะยังไม่ชิน...”

“นี่นายจะพูดจาเพ้อเจ้ออีกนานม้ะ?”

“เจ้านาย...~”

“ภูติงั้นเหรอ เรื่องหลอกเด็กชั้นเยี่ยมเลยหนิ แต่จะให้คนที่อายุ 20 เป็นผู้ใหญ่อย่างฉันเชื่อน่ะเหรอ? ให้โรมิโอหมดรักจูเลียตยังจะน่าเชื่อกว่าเป็นล้านเท่า!!”

“ภูติบ้าอะไร เจ็บก้นก็เป็น”

“..........!!”

คยูฮยอนเหยียดยิ้มดูถูก......โด่..อย่ามาหลอกโจคยูฮยอนให้ยาก หน้าตาจิ้มลิ้มฟันน้ำนมยังไม่หมดปากแบบเนี้ย.......ไม่หนีพ่อแม่ออกจากบ้านแล้วไม่รู้จะไปไหน ก็เป็นพวกย่องเบาแล้วแถตอนโดนจับได้นั่นแหละ!

ร่างสูงโปร่งที่ไม่รู้ว่าลืมความเมามายไปตั้งแต่ตอนไหน ผุดลุกขึ้นมาคว้าเอาร่างเล็กๆแล้วใช้แรงเพียงนิดดันหนุ่มน้อยชุดขาวไม่กี่ก้าวก็ถึงประตู

“เจ้านาย ฉันพูดความจริงนะ ภูติจินนี่ไม่เคยโกหกใคร จริงอยู่ที่ฉันเจ็บเป็น แต่นั่นเพราะฉันยังอายุน้อยเกินไป เวทมนตร์ก็ยังอยู่ในขั้นต่ำ แต่ว่า....แต่ว่า!”

“หุบปากได้แล้วน่า! ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้วิธีสุดท้าย..........แจ้งความ!!”

“.......??”
“แจ้งความ?” ตากลมแบ๊วจ้องปริบๆ เหมือนจะลองใจว่าคยูฮยอนจะยอมใจอ่อนมั๊ย?


แล้วคยูฮยอนก็ใจอ่อนยวบจริงๆด้วย!


“นายนี่มัน.....”

“เจ้านาย....~”

“ใครเป็นเจ้านายนายกันเล่า!!”

“ก็ฉันนี่งัย ภูติจินนี่ประจำตัวของเจ้านาย”

“ตลกชะมัด”

“ไม่เห็นจะตลกเลย ถ้าตลกทำไมเจ้านายไม่หัวเราะ” คยูฮยอนพ่นลมพรืดรดหน้าหวานๆของหนุ่มชุดขาว แต่กระนั้นมันก็ยังลบรอยยิ้มแสนซนนั่นไม่ได้อยู่ดี

“จะให้ฉันเชื่อเหรอ ว่านายเป็นภูติจินนี่บ้าบออะไรนั่น”

“ก็ถ้าเจ้านายไม่เชื่อฉัน แล้วเจ้านายจะเชื่อใคร?”

“มีคนให้ฉันเชื่อตั้งเยอะตั้งแยะ”

“อ๋อๆ เข้าใจแล้ว เจ้านายอยู่ในฐานะมนุษย์มานานกว่า 20 ปี เจ้านายก็อาจจะต้องประหลาดใจ ฮ๊า!! นี่ฉันลืมไปได้ยังงัยกัน เอาล่ะๆ ฉันจะอธิบายให้เจ้านายฟังจนกระจ่าง”

“อย่าให้ฉันต้องมาฟังคนบ้าพล่ามก็แล้วกัน” คยูฮยอนเริ่มเบี่ยงเบนข้อกล่าวหาว่าเจ้าเด็กนี่เป็นเด็กใจแตก ไปเป็นคนบ้าสติไม่สมประกอบแทน


และเหมือนว่าคนตัวเล็กที่ประกาศปาวๆว่าตัวเองเป็นภูติจินนี่จ๋าจะอ่านความคิดของเขาได้ เลยเปลี่ยนใจฉับพลันทันใด

“ดูเหมือนว่า เจ้านายจะไม่รับฟังคำพูดของฉันง่ายๆ เอางี้ดีกว่า ฉันจะใช้เวทมนตร์ให้เจ้านายดู รับรองว่าเจ้านายจะต้องอึ้ง ทึ่ง เสียวแน่ๆ!!”

คยูฮยอนเริ่มพ่นลมหนักไปกว่าเก่า เขาเบนหน้าหนีเจ้าของใบหน้าสดใสที่ต้องแสงจันทร์ยามค่ำคืนจนระยิบระยับ แต่ก็ต้องหันหน้ากลับมาทางเดิม เมื่อมือนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กคว้าจับมือของเขาไว้

“เจ้านายต้องจับมือฉันให้แน่นๆ ไม่งั้นเจ้านายอาจจะเจ็บตัวได้”

“นายจะทำอะไร?”

“อยู่นิ่งๆ แล้วเจ้านายจะไม่ผิดหวัง”


..เอาน่า เผื่อจะได้เห็นอะไรดีๆ.. คยูฮยอนคิดป่ายปัดไปทางนั้น แล้วก็กลับมาสงบปากสงบคำรอดูเวทมนตร์ติ๊งต๊องของเจ้าคนไม่เต็มเต็ง


คนตัวเล็กหลับตาลงช้าๆ ขนตายาวเรียงตัวสวยนั้นทอดเป็นเงาลงบนแก้มสีชมพูอ่อน พาให้คยูฮยอนนึกย้อนไปตอนเด็กๆ เจ้าตัวเพี้ยนตรงหน้าเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายไม่มีผิดเพี้ยน แสงจันทร์นวลที่สาดส่องกระทบชุดคลุมสีโปร่งสะท้อนกับเรียวหน้าสวยจนดูน่าหลงใหล เส้นผมสีบลอนด์ทองพลิ้วไหวตามสายลมเอื่อยดูอ่อนหวาน ทุกอย่างที่กอรปกันเป็นดวงหน้าหวานราวอิสตรีดึงดูดให้คยูฮยอนล่องลอยสู่โลกแห่งความฝัน


แล้วหัวใจของคยูฮยอนก็กระเด้งหลุดออกจากอกเมื่อร่างทั้งร่างเบาโหวง บางสิ่งที่คยูฮยอนเพิ่งรับรู้เรียกเอาสติสตังค์กลับคืนมาจนเต็มร้อย


เมื่อบางสิ่งที่ว่า มันก็คือการที่ร่างกายของเขากับเจ้าตัวเล็กลอยอยู่เหนือพื้นน่ะสิ!!


“เฮ้ย!!”

“เจ้านายไม่ต้องตกใจไป ยืนนิ่งๆ จะได้ทรงตัวได้” เสียงหวานยังเจื้อยแจ้ว ต่างกับคยูฮยอนที่หน้าถอดสีจนซีดเผือดไปแล้ว


ระยะห่างระหว่างปลายเท้าของเขากับพื้นพรมสีครีมมินต์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเพดานห้องอยู่ต่ำกว่านี้ มีหวังหัวทุยๆของคยูฮยอนได้ประเคนให้กับมันเป็นแน่แท้

“ทีนี้เชื่อรึยังล่ะเจ้านาย ฉันไม่ได้ปดเจ้านายนะ เห็นมั๊ย?”

“โอเคๆ เชื่อแล้ว..แต่ว่า ฉัน.......มัน....หัวฉันมันโคลงไปหมด นี่.....พาฉันลงเดี๋ยวนี้เลย!”

“อ้อ! เจ้านายยังปรับตัวไม่ได้นี่นะ....”

“เร็ว!”

“อ้อ!” เมื่อคนเป็นนายสั่ง ภูติอย่างเขาก็ต้องทำตามโดยไม่คิดเลี่ยง คนตัวเล็กหลับตาอีกครั้ง แต่คราวนี้คยูฮยอนไม่มีอารมณ์มาเชยชมความงามจากเรียวหน้ารูปไข่อีกแล้ว โลกของโจคยูฮยอนกำลังหมุนติ้วติ้วติ้ว





*j*i*n*n*i*





ตุ่บ!!


“โอ๊ยยย!!”

“อ๋อยยยย~”

เป็นเพราะภูติวัยกระเตาะด้อยประสบการณ์เลยทำเอาทั้งเจ้านายทั้งภูติตกก้นกระแทกพื้นไม่เป็นท่า ร่างเล็กทับอยู่บนร่างสูงจนคยูฮยอนจุกไปถึงลิ้นปี่

“ขอโทษเจ้านาย ฉันไม่ได้ตั้งใจ สมาธิฉันยังไม่นิ่งพอ....”

“พอแล้วๆ อ่ะ...ลุก...ลุก!” ชายหนุ่มตัวสูงดันเจ้าตัวนิ่มออกจากอก ก่อนจะทุลักทุเลเดินตุปัดตุเป๋ไปนั่งที่ขอบเตียงนอน ภูติตัวกะจ้อยไม่รอช้ากระโดดดึ๋งไปนั่งแหมะอยู่ข้างๆเร็วไว

“เจ้านาย ไม่โกรธฉันใช่มั๊ย?”

“หึ!”

“ดีจัง!”

“แต่สงสัย”

“เห?” คนตัวเล็กยื่นหน้ายื่นตา ก่อนจะหดคอกลับไปแล้วเอียงคอทำตาเป็นประกาย “สงสัย ถ้าสงสัยเจ้านายก็ถามสิฮะ”

“ถ้านายเป็นภูติจริงๆ แล้วนายมาที่นี่ได้ยังงัย แล้วทำไมต้องเป็นฉัน แล้วภูติอย่างนายมันมีไว้ทำอะไร แล้ว........”

“เจ้านาย!!!” คนตัวเล็กกว่ายกมือปรามแล้วส่ายหัวพึ่บพั่บ “ถามยาวเป็นดาวหางแบบนี้ ต่อให้นางฟ้าเสด็จลงมาเอง ก็ไม่มีทางจะตอบเจ้านายทัน”

คยูฮยอนบรรจงผูกคิ้วเข้าหากันอย่างสวยงาม

“อืมม์ ให้ฉันทบทวนก่อนนะ ฉันมาที่นี่ได้ยังงัยเหรอ?.......อืม..??” ภูติตัวกะจ้อยกำลังหลับตาทำท่านึกคิด พอนึกออกแล้วก็เผยดวงตากลมระยิบออกมาจนคยูฮยอนสะดุ้งอยู่นิดๆ “ฉันหนีท่านพ่อมา!”

“หนี?”

“อื้ม หนี จริงๆแล้วภูติที่จะสามารถเป็นภูติประจำตัวได้ต้องมีอายุ 20 ปีขึ้นไป แต่เพราะฉันอยากจะพิสูจน์ให้พวกเค้าเห็นว่า จินนี่เด็กๆอย่างฉันก็มีความสามารถทำได้เหมือนกัน” ภูติน้อยเล่าเป็นตุเป็นตะ แต่คยูฮยอนก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่

“ดูเหมือนนายก็ใกล้จะ 20 แล้วนี่ ทำไมต้องใจร้อนขนาดนี้ด้วยล่ะ”

“เจ้านายเข้าใจผิดแล้ว ฉันเพิ่งจะอายุ 4 ปีเท่านั้นเอง”

“หา!!” จะบ้าตาย..จะให้โจคยูฮยอนเชื่อได้ยังงัยล่ะ ก็หมอนี่ ดูยังงัยๆมันก็โตกว่าเด็ก 4 ขวบชัดๆ

เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักมีความสุข ก่อนจะไขข้อข้องใจ “1 ปีจินน์ เทียบกับอายุบนโลกมนุษย์จะเท่ากับ 5 ปี ดังนั้นตอนนี้ฉันก็อายุ 20 ปีโลกมนุษย์แล้ว เท่ากับเจ้านายนั่นแหละ”

“อ้อ....” คยูฮยอนถอนหายใจก่อนจะเอนตัวไปข้างหลังโดยมีข้อศอกค้ำเอาไว้ในท่าผ่อนคลาย เขาเพิ่งจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้ร่างกายของเขามันล้าจนแทบขยับไม่ได้

“ดังนั้น ภูติประจำตัวจริงๆต้องมีอายุครบ 100 ปีโลกมนุษย์!”

“อย่างนั้นก็คงจะแก่หงำเหงือกเลยสินะ”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ฮะ”

“แล้ว.......ทำไมนายถึงเลือกฉัน”

“ฉันเลือกไม่ได้ซะหน่อย เจ้านายอย่าเพิ่งหลับสิฮะ!” พอภูติชุดขาวหันมาเจอร่างสูงกำลังเอนตัวนอนยาวเหยียด มือนิ่มๆเหมือนนุ่นทั้งสองข้างก็จับเข้าที่ไหล่แล้วก็ออกแรงดึงจนคยูฮยอนกลับมาอยู่ในท่านั่ง ทั้งที่หัวกำลังสัพหงก

“เจ้านายต้องตั้งใจฟังที่ฉันพูด เจ้านายจะได้รู้ความเป็นมาของตัวเจ้านายเอง” คยูฮยอนยกมือขึ้นขยี้ตา เมื่อจัดการกับมันจนพอที่จะถ่างตาอยู่อย่างนั้นได้อีกซัก 15 นาที คยูฮยอนก็ยืดตัว แล้วทำหน้าตาตั้งใจฟังเสียเต็มที่

ปากแดงๆเริ่มขยับเอื้อนเอ่ยเรื่องเล่าเหลือเชื่อหน้าตาระรื่นชื่นบานอีกครั้ง

“เจ้านายน่ะ มีเชื้อสายเทพจินนิส แต่ว่าเจ้านายไม่ใช่เชื้อสายแท้ๆหรอกนะ ท่านพ่อของเจ้านายเป็นเทพจินนิส แต่ท่านแม่ของเจ้านายเป็นมนุษย์โลก แล้วตามธรรมเนียมของจินน์แลนด์ เมื่อเทพจินนิสอายุครบ 5 ปีจินน์เมื่อไหร่ หัวหน้าภูติจินนี่ของฉันก็จะส่งภูติที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมไปเป็นภูติประจำตัวของเทพจินนิสองค์นั้น” ภูติน้อยยิ้มแผละให้กับเจ้านายที่มีสีหน้าตกใจ อ้าปากค้าง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะชอบใจ

“ฉันถึงได้บอกเจ้านายงัย ว่าฉันเลือกไม่ได้หรอก ก็เจ้านายดันอายุครบ 5 ปีจินน์วันนี้ ตรงกับวันที่ฉันหนีออกมาพอดี”

คยูฮยอนเบิ่งตาจนแทบจะทะลักเบ้า “นี่นายพูดเรื่องจริง จริงๆนะเหรอ?”

“ฉันบอกเจ้านายแล้ว ภูติจินนี่ไม่เคยโกหกใคร”

“จะบ้าตาย เรื่องแบบนี้มีจริงๆบนโลกด้วยเหรอเนี่ย?” คยูฮยอนประเคนฝ่ามือให้กับหน้าผากตัวเองเป็นการไล่ความอึ้งทึ่งออกไป ไม่มากก็อยากจะให้มันน้อยกว่านี้ซักหน่อยก็ยังดี

“ก็มีไปแล้วนี่ฮะ?” ร่างเล็กยกเข่าขึ้นมาเกยคางแหลมแล้วทำตาวิ้งๆกระทบแสงจากโคมไฟ “เจ้านาย........!” เขาร้องเรียกเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงทำท่าจะทิ้งตัวลงนอนแผ่อีกครั้ง

“อะไร?”

“เจ้านายยังฟังคำตอบจากฉันไม่ครบ เจ้านายถามว่าภูติอย่างฉันมีไว้ทำอะไร?”

“ว่ามาสิ ฉันไม่หลับหรอก” คยูฮยอนเริ่มนั่งไม่ไหว เขาเลือกที่จะนอนสบายฟังนิทานเทพนิยายที่ภูติตัวเล็กเล่าอย่างสนุกปากมากกว่าการมานั่งแบกหัวทั้งที่มันหนักกว่าลูกโบวลิ่ง

“ไม่เอา เจ้านายต้องลุกขึ้นมาฟังดีๆ ไม่งั้นเจ้านายต้องหลับไปแน่ๆ”

“ไว้เล่าต่อวันพรุ่งนี้ไม่ได้รึงัย?” เปลือกตาหนักอึ้งของคยูฮยอนทำให้เขาไม่คิดจะต่อต้านมัน ทั้งที่มือนิ่มยังเขย่าตัวของเขาไม่เลิกรา

“ไม่เอา ฉันไม่ใช่ภูติที่ขยันเล่าเรื่องราวไขข้อข้องใจให้เจ้านายเท่าไหร่นักหรอกนะ ให้ฉันเล่าวันนี้ ก็ต้องฟังให้จบสิเจ้านาย!”

...นี่ขนาดเป็นภูติขี้เกียจนะ ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่เป็นภูติขยันด้วย คยูฮยอนไม่ต้องพกยาดม กับสำลีอุดหูหรอกหรือ?...


“เจ้านาย!! เจ้านาย!!”

“เจ้านาย ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!!”


“จะเล่าอะไรก็รีบๆเล่าเข้าเซ่~”

“อย่างน้อยๆ เจ้านายก็น่าจะถามชื่อของฉันเอาไว้”

“มีชื่อด้วยเหรอนายน่ะ?”

“มีซี่!”

“งั้น ชื่ออะไรล่ะ....~”


“ลีทงเฮ ฉันคือภูติจินนี่ลีทงเฮ!!”


“ลีทงเฮ...........”

“ใช่แล้วล่ะ เจ้านาย”

“ฉัน โจคยูฮยอน”

“คยูฮยอน แปลว่าอะไรน่ะ?”

“พรวิเศษ” ชายหนุ่มตอบไปเพียงแค่นั้น เปลือกตาก็ปิดกันสนิท ทงเฮไม่ได้เซ้าซี่ถามต่อ ภายในห้องนอนสีอ่อนจึงมีเพียงเสียงลมหายใจของคยูฮยอนขับกล่อม

ภูติน้อยลีทงเฮเปลี่ยนอากัปกิริยาเป็นนั่งขัดสมาธิแล้วเอานิ้วเขี่ยไรผมของเจ้านายตัวสูงไปมาเบาๆ คนตัวเล็กเลื่อนปลายนิ้วไปตามเรียวหน้า หางคิ้ว สันจมูก มาจบที่ริมฝีปากหยักสวย เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้ทงเฮต้องโน้มหน้าแล้วเอียงหูไปชิดริมฝีปาก

“เจ้านายหลับแล้วเหรอ?” เขากระซิบเบาๆกับตัวเอง ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องมองใบหน้าหล่อๆของคยูฮยอนแล้วก็ยิ้มบางๆที่ริมฝีปาก



“ภูติจินนี่ลีทงเฮขอสัญญาว่าจะปกป้องเจ้านายให้ดีที่สุด ฉันจะทำให้ท่านพ่อเห็นว่าภูติอายุน้อยอย่างฉันก็สามารถดูแลเจ้านายของฉันได้เหมือนกัน!”



ลีทงเฮก็เหนื่อยเหมือนกัน ภูติอายุน้อยอย่างเขาก็ไม่ต่างจากมนุษย์โลกเสียเท่าไหร่ เขาต้องกิน ต้องนอน มีวิถีชีวิตไม่ต่างจากเจ้านายของเขามากนักหรอก

คนตัวเล็กเขยิบตัวออกห่างจากคยูฮยอน ไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมมาห่มให้กับร่างสูงจนถึงอก แล้วก็เอนตัวลงนอนข้างๆ


....ไออุ่นจากเจ้านายเทพจินนิส มันอบอุ่นแบบนี้เองเหรอเนี่ย?....





TBC



กาเท่เร่'s talk :: จริงๆ ไม่ได้เร่งรีบแต่งนะ แต่งมาได้พักนึงแล้ว แต่มีคิวงานแน่นเอี๊ยด (หึหึ) เลยต้องทูบีซีเอาไว้ อ่าแหม น้ามเชื่อว่า หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นคยูมิน แต่ไม่ใช่ค๊าบ
เห็นชื่อไรท์เตอร์ก็น่ารู้แล้วน้า อิอิ

แฮปปี้เบิร์ทเดย์น้า คยูฮยอน

หล่อวันหล่อคืน!!

แล้วก็รักด่งด๊งมากๆ  (หมายถึงในฟิคเรา เอิ๊กๆ)

ติดตามด้วยนะจ้ะ