บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

“ถามหน่อยดิ่”

“ว่ามา”

“ซีดีนั่นมันสำคัญมากเลยเหรอ? ขนาดว่าทำหายไม่ได้เลยเหรอ?”

“ก็ใช่งัย เพราะมันเป็นเพลงที่อาจารย์เล่นเองเพลงแรก สมัยเรียนเอกดนตรี แล้วที่สำคัญ..มันไม่มีขาย!”

“จริงดิ่??”

“ถามแบบนี้หมายความว่างัย?”

ทงเฮจำได้ว่า ตอนนั้นเขายกมือมาโบกให้วุ่นอยู่ตรงหน้า แล้วก็เอาแต่ก้มหน้าซดราเมงในชามไม่เงยหน้ามองคยูฮยอนอีกเลย

..

หลังจากที่โทรบอกแม่เรื่องจะขออนุญาตกลับบ้านค่ำกว่าทุกวันเป็นอันเรียบร้อยแล้ว ทงเฮก็พับมือถือลงกระเป๋าแล้วจ้ำเท้าเดินไปสู่จุดมุ่งหมายทันที และหลังจากที่เดินดูดิสเพลตามร้านรวงต่างๆในย่านวัยรุ่นชุกชุมจนกิเลสได้ออกมาวิ่งเล่นกันจนหนำใจแล้ว ทงเฮถึงได้เบนเข็มมุ่งเข้าร้านที่ตั้งใจจะมาแต่แรก

แล้วที่สำคัญ..มันไม่มีขาย

แต่ขาเรียวของทงเฮมันกำลังนำพาร่างเล็กของเขาเข้าร้านขายซีดีเพลงอยู่

ถูกต้อง..ทงเฮกำลังหาซื้อซีดีแผ่นใหม่ ทั้งที่แม้แต่ชื่อเพลงก็ยังไม่รู้!!

คนตัวเล็กที่แบกสัมภาระน้อยๆไว้บนหลังเดินไล่สายตาไปตามป้ายบอกแนวเพลงตั้งแต่หน้าร้านไปจนถึงในร้าน ก่อนที่จะสะดุดตากับแผ่นป้ายที่มีตัวหนังสือสีขาวเขียนไว้ว่า ‘เพลงคลาสสิก’

รอยยิ้มเล็กๆจุดประกายขึ้นบนริมฝีปากสวย แต่พอกวาดสายตาตั้งแต่ชั้นซีดีชั้นบนสุดไล่มาจนชั้นล่างสุด แล้ววกมาเป็นจากขวาสุด ไปจนถึงซ้ายสุด รอยยิ้ม..มันก็แปรผันไปเป็นรอยย้วย

“ทำไมมันเยอะอย่างงี้ล่ะ”

นิ้วชี้เล็กๆจิ้มลงบนแถบสติ๊กเกอร์ที่ติดบอกชื่อเพลงเอาไว้แล้วก็หายใจออกดังเฮือก

“ให้ตายสิ นี่ต้องฟังทั้งหมดนี่เลยเหรอ?”

แค่คิดก็หูชา แต่พอลองทำเข้าจริงๆ มันยิ่งกว่าชาซะอีก ทงเฮล่ะเสียวว่าจะเป็นต้อหูขึ้นมาตะหงิด ก็เจ้าตัวเล่นฟังมันซะทุกเพลง นี่ก็ล่อมา 7 ชั้นแล้ว ทงเฮแหงนหน้าขึ้นมองชั้นซีดีที่เหลือ 1 2 3 4 5 ...

อีก 8 ชั้น!!

“คุณคะ ร้านจะปิดแล้วนะคะ”

“หา?!” เปล่าเลย หน้าตาพนักงานสาวคนนี้ไม่ได้ขี้เหร่จนทงเฮตกอกตกใจ ออกจะน่ารักตรงสเป็กซะด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะคำพูดของเธอกับนาฬิกาแขวนบนผนังร้านที่ทงเฮเหลือบไปเห็นต่างหาก มันตีบอกเวลาว่า 1 ทุ่มครึ่ง!!

“อ่าครับ งั้นเดี๋ยวผมมาใหม่ละกัน” ทงเฮจำต้องบอกลาด้วยรอยยิ้มแซมเขี้ยวแล้วเดินคอตกออกมาแต่โดยดี และก่อนที่ทงเฮจะได้หมดอาลัยตายอยากไปมากกว่านี้ เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“หิวแล้วเหรอ? โอเคๆไปหารัยกินก่อนก็ได้ ส่วนซีดีนั่น..ยอมให้อาจารย์ด่าไปละกัน อย่างน้อยๆโจคยูฮยอนก็โดนด้วยเหมือนกันแหละน่า”

คิดได้อย่างนั้นก็โล่งอกไปอีกเปราะ ขาเล็กๆก้าวนำพาร่างเล็กๆไปตามฟุตบาทริมถนน

“อ้าว! ทงเฮ!”

เจ้าของชื่อหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียงหวานคุ้นหู

“ซองมิน”

“ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ” ซองมินมองชุดนักเรียนที่ลุ่ยออกนอกกางเกงของทงเฮแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ “เมื่อเย็นเห็นรีบออกมาเชียว คิดว่าจะกลับบ้านเร็วซะอีก”

“ออกมาเดินเล่นน่ะ แล้วนายล่ะ” จากที่ยืนคุยก็เปลี่ยนเป็นเดินไปคุยกันไป

“แม่ให้ออกมาซื้อเค้ก วันเกิดคุณป้าข้างบ้าน”

“แม่ของฮยอกแจน่ะเหรอ?”

“อื้ม” ทงเฮสังเกตอาการผิดปกติของซองมิน ปกติคุณป้าข้างบ้านที่ซองมินเรียกวันนี้ ทุกทีจะเรียกว่าแม่ของฮยอกแจไม่ใช่เหรอ?

“เป็นอะไร โกรธอะไรกับฮยอกแจมันอีกละเนี่ย?”

“ไม่มีอะไร แค่นิดหน่อย”

“นิดหน่อย ก็เรียกว่ามีอะไร” ทงเฮไม่เลิกคาดคั้นตามนิสัยประจำตัว คนตัวสูงกว่าหยุดเดินแล้วหันมาใช้มือจับไหล่ของซองมินไว้ แล้วสบตากันตรงๆ

“บอกมา”

“อะ..อือ...อืม..” แต่ซองมินก็ก้มหน้าหลบตาอยู่ดี

“อืมอะไร ทะเลาะกันเรื่องอะไร”

“เรื่องของทงเฮ ฮยอกแจโกรธเรา เพราะเราเป็นห่วงทงเฮมากเกินไป!!” คราวนี้ซองมินตอบเสียหมดเปลือก เล่นเอาทงเฮอึ้งไปง่ายๆได้เหมือนกัน

“ฉันก็แค่เป็นห่วงนาย ที่ไม่ได้กินข้าวเที่ยงด้วยกัน แต่ฮยอกแจทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่”

“เรื่องแค่นี้เอง..คิดมากไปได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฮยอกแจมันก็ลืมแล้ว” ทงเฮกลับมายิ้มร่าหลังจากที่อึ้งไปพักใหญ่ๆ ที่จริง เค้าก็แอบดีใจอยู่ลึกๆเหมือนกัน ที่มีคนเป็นห่วงเค้ามากขนาดนี้ ทงเฮตบไหล่ซองมินเบาๆเป็นการเรียกขวัญ และแล้วท้องเจ้ากรรมก็ออกโรง

จ่อกกกก~

ซองมินเหลือบตาขึ้นมองหน้าทงเฮแล้วยิ้มแบบมีนัย คนโดนจ้องเลยได้แต่ทำหน้าแหยเอามือลูบหัว

“นี่สรุปไม่ได้กินข้าวเที่ยงใช่มั๊ย?”

“กิน แต่โดนแย่งหมด”

“ใคร ใครแย่ง!!”

“โจคยูฮยอน”

“แล้วทงเฮไปกินข้าวกับนายนั่นได้ยังงัย!!”

“ซองมิน! ร้านนั้นน่ากินจัง ป้ะ!” ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทงเฮก็รวบมือนิ่มของเพื่อนตัวอวบมาไว้ในอุ้งมือเตรียมจะข้ามถนน ซองมินไม่อยากรู้หรอกว่าทงเฮแกล้งเฉไฉนอกเรื่อง หรือว่าหิวจนหน้ามืดกันแน่ อยากรู้แค่ว่าตอนนี้แก้มยุ้ยๆของตัวเองมันขึ้นสีจัดขนาดไหนแล้ว?

“อย่าเพิ่ง!!”

หัวใจซองมินยิ่งทำงานหนัก เมื่อทงเฮเพิ่มแรงบีบที่ฝ่ามือ

“ข้ามถนนระวังๆหน่อยสิ เดี๋ยวพิการไปใครจะเลี้ยง” ทงเฮดุเสียจนซองมินยิ้มแก้มปริ

“ยิ้มอะไร”

คนถูกถามก็แค่ส่ายหัวร่วน แล้วก็เป็นฝ่ายลากทงเฮข้ามถนนไปซะเอง

..

ทงเฮยกมือขึ้นใส่หูฟังเข้ากับหูแล้วชะโงกหน้ามองรถประจำทางที่กำลังแล่นมา นาฬิกาข้อมือถูกยกขึ้นมาดูให้คนที่จ้องมันต้องขมวดคิ้วเพราะเข็มสั้นที่มันเดินเร็วผิดปกติในความคิดทงเฮ ...3 ทุ่มกว่าแล้ว

ถึงซองมินดึงดันว่าจะไปส่งเขาที่บ้านแค่ไหน ทงเฮก็ปฏิเสธ เพราะแค่พาซองมินเถลไถลจากที่แค่ออกมาซื้อเค้กแต่กลับหายไปเป็นชั่วโมง แค่นี้ทงเฮก็ไม่รู้ว่าซองมินจะโดนแม่เอ็ดจนหูชารึเปล่า ยิ่งพอเจ้าเพื่อนสนิทออกปากจะเดินไปส่งยิ่งแล้วใหญ่ ทงเฮเลยต้องตบไหล่แล้วก็ต้อนก้นซองมินให้ขึ้นรถเมล์ไปก่อน ส่วนตัวเองก็มายืนรอเที่ยวใหม่อยู่อย่างนี้

เพราะทงเฮรู้อยู่แล้วว่าถ้ายอมใจอ่อนนั่งไปกับซองมิน รายนั้นจะต้องใช้ลูกอ้อนขอไปส่งเค้าให้ได้แน่ๆ แล้วทงเฮก็ไม่มั่นใจอีกนั่นแหละ ว่าตัวเองจะใจแข็งพอที่จะปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนลงรึเปล่า?

ร่างเล็กก้าวขึ้นไปตามขั้นบันได 2-3 ขั้นของรถประจำทางสายเดิม สอดส่ายหาที่ว่างก่อนจะเดินเข้าไปทิ้งก้นแล้วเอนหัวพิงพนัก

ลมเย็นๆตอนหัวค่ำพัดพาเอาเส้นผมให้ปลิวไปตามแรง กระทบใบหน้าจนรู้สึกผ่อนคลาย และยิ่งมีเพลงเพราะๆมาขับกล่อมอยู่ข้างหูแบบนี้ด้วย ก็มีแต่จะพาทงเฮหลับใหล

อ้ะ!

เปลือกตาหนักๆ เกือบจะได้ประกบกันเพื่อสร้างสรรค์ฝันหวานให้กับทงเฮอยู่แล้ว แต่ก็มีอันฝันสลายเพราะมือดีที่แกะหูฟังออกไปจากรูหูของเขา ทงเฮหันขวับ

“นาย!”

“ฟังคนเดียวจะไปเพราะได้งัย ต้องฟังด้วยกัน” เจ้าของใบหน้าหล่อที่ทงเฮจำได้ขึ้นใจว่าพ่อแม่ของนายนี่ตั้งชื่อให้กับเขาว่า ‘โจคยูฮยอน’ ยักคิ้วที่มีฤทธิ์ทำให้ทงเฮหัวเสีย แล้วก็ยังมีผลข้างเคียงให้ทงเฮต้องโมโห ก่อนจะยัดเอาหูฟังที่เพิ่งโจรกรรมจากทงเฮลงหูตัวเองหน้าตาเฉย

“คยูฮยอน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!” ระยะห่างก็มีไม่มาก แต่ทงเฮก็แทบจะกระโดดคว้าเพราะร่างสูงเอาแต่เอียงคอหลบ แล้วก็เป็นต้องหลบพ้นไปเสียทุกที

“เอาคืนมา!”

“ก็เอาไปสิ” ท้าทายกลับ แต่พอมือเล็กๆนั่นเอื้อมไป หัวโตก็มีแต่จะหลบลี้พัลวัน

“โจคยูฮยอน!!!”

“ครับผม”

“ไอ้โจคยู......” ท้ายเสียงของทงเฮขาดหายไป เพราะเสียงกรีดร้องของคนโดยสารคนอื่นที่อยู่ๆก็พร้อมใจกันประสานเสียงกันจนดังคับรถ ทั้งคู่สงบศึกชั่วคราวเพื่อหันไปให้ความสนใจกับสิ่งรอบข้างแทน

“มีอะไรกันน่ะ?” ทงเฮถาม เพราะมองไม่เห็นอะไรเนื่องจากมีคนตัวโตนั่งบังทัศนียภาพอยู่ คยูฮยอนไม่ยอมให้คำตอบ แต่กลับทำหน้าตาตื่น กระตุ้นให้ต่อมอยากรู้ของทงเฮทำงานหนัก

ทงเฮยกมือไปกดหัวฟูของคยูฮยอนลงแล้วพยายามยืดคอมองออกไป แล้วสิ่งที่เห็นมันก็ทำเอาทงเฮอ้าปากค้าง

ผู้ชายตัวใหญ่ผิวสีแทนที่กำลังใช้มีดขู่คนขับแล้วประกาศก้องให้ทุกคนอยู่ในความสงบ!!

ไม่บอก ทงเฮก็รู้ ไอ้ที่เห็นเนี่ย...เค้าเรียกว่า

โจรปล้นรถเมล์!!!!!

“ใครมีของมีค่า ส่งมาให้หมด!!!”

ทงเฮทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ตัวเดิม ร่างทั้งร่างแข็งกลายเป็นหินในพริบตา พอๆกับคยูฮยอนที่ก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน นอกเสียจากจะเอื้อมมือมาจับไว้กับมือสั่นๆของทงเฮ เหมือนจะเรียกเอาขวัญให้กลับคืนมา

“ทำงัยดี?”

“นิ่งไว้ก่อน”

“นิ่งไม่ไหว”

“อยู่นิ่งๆ อย่ากระโตกกระตากไป”

“ไม่เอา ต้องทำอะไรซักอย่าง” นิสัยหัวดื้อหัวรั้นของทงเฮ ดูจะแก้ไม่เคยหายเมื่อคนตัวเล็กควักเอามือถือเครื่องจิ๋วออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“จะทำอะไร!!!?”

“แจ้งความ” ทงเฮตอบเสียงกระซิบ นิ้วมือก็รัวกดหมายเลขสถานีตำรวจที่จดจำได้ขึ้นใจ แนบกับใบหู ฟังเสียงสัญญาณรอสายได้ไม่นาน ก็มีคนรับสาย

“ฮัลโหล สถานีตำ...อ้ะ!!” ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรให้รู้เรื่องรู้ความ โทรศัพท์ก็ถูกกระชากออกไปพร้อมๆกับตัวเล็กๆของทงเฮที่ก็ลอยละลิ่วไปตามแรงดึงนั่นด้วย

“มึงคิดจะทำอะไร!!!”

“คยูฮยอน ช่วยด้วย!” ทงเฮพยายามทั้งดิ้นทั้งแกะท่อนแขนที่ล็อกคอออก แล้วก็ตะโกนเรียกคยูฮยอนขอความช่วยเหลือ แต่ก็ต้องงับปากตัวเองเร็วไวเมื่อท่อนแขนแปรเปลี่ยนเป็นมีดคมที่จ่ออยู่ตรงคอหอย “คยูฮยอน ช่วยฉันด้วยเซ่!!”

ร่างโปร่งกวาดสายตาไปจนทั่ว แต่ก็ไม่ลืมจะวกสายตากลับมาที่ทงเฮทุกๆ 2 วิ กลัวว่าไอ้โจรใจบาปนั่นมันจะทำร้ายทงเฮเอา สายตาคมกริบสะดุดเข้ากับกระเป๋าเป้ของทงเฮ ไม่รอให้เสียเวลา คว้ามันขึ้นมาแล้วก็รูดซิบหากระเป๋าเงิน

ใช่! กระเป๋าเงินของลีทงเฮ!!

“นายจะทำอะไร?” แค่ลองใช้เวลาสั้นๆ จินตนาการว่าคยูฮยอนจะทำอะไรต่อไป ทงเฮก็ขนหัวลุกแล้ว

“ปล่อยทงเฮ แลกกับเงินนี่! อ้อ! ถ้าไม่พอ บ้านทงเฮรวยนะ จะโทรให้แม่เค้าเอาเงินมาเพิ่มให้เท่าไหร่ก็ได้ แต่แค่ปล่อยทงเฮ อย่าทำอะไรทงเฮ!!!”

...ไอ้บ้าเอ๊ย!!!....

“นั่นมันเงินสัปดาห์ฉันนะ โอ๊ยยย!! ไอ้บ้านี่ ล๊อกคออยู่ได้ เฮ้ย!!” ทงเฮเพิ่งจะนึกได้ว่าไอ้โจรตัวโตนี่มันมีมีดอยู่ในมือก็ตอนที่คมมีดมันสะท้อนวิบเข้ามาในตา ร่างเล็กที่กำลังยกเท้าหวังจะเตะเสยคางโจคยูฮยอนจำต้องวางลงพื้นตามเดิม เปลี่ยนมาใช่สายตาคาดโทษแทน

สมองที่พอจะมีรอยหยักให้คลื่นความฉลาดมันไหลวนไปวนมาของทงเฮ กำลังคิดประมวลผลอย่างหนักและเร่งด่วน

เงิน กับ ตัวเอง??

โอเค ชีวิตลีทงเฮวำคัญกว่าเป็นไหนๆ!!!

“เออ จะเอาเท่าไหร่ก็เอาไปเลย อยากได้เพิ่มเดี๋ยวจะโทรบอกแม่ให้ แต่ว่าตอนนี้ ต้องปล่อยฉัน!!!”

“กูไม่ได้โง่หรอกนะ”

“ปล่อยฉันเถอะน้า น้า...นะ!”

“กูบอกกูไม่ได้โง่”

“แต่ฉันพูดจริงนะ บ้านฉันมีตังค์ ทุกคนที่บ้านรักฉัน นายจะขอเท่าไหร่ก็ได้”

“เอาเงินนี่ไปก่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวอีก 2 ป้ายก็ถึงบ้านเค้าแล้ว อ่ะ” คยูฮยอนยื่นเงินปึกนั้นของทงเฮไปให้ชายหนุ่ม ทงเฮมองตามเงินในมือแล้วก็กลืนน้ำลายลงคอดังอึก

เงินกรู!!!

|||เฮ้ย!!|||

ทงเฮคงยังไม่รู้ ว่าคยูฮยอนน่ะฉลาดเป็นกรด เงินหมื่นวอนมีหรือจะยอมเสียให้ไอ้เดนนรกรกแผ่นดินกิมจินี่!!

ร่างสูงใช้ทีเผลอกระชากแขนของโจรหน้าโง่ตอนที่มันยื่นมือออกมารับเงิน แล้วใช้ฝ่าเท้าอัดฉีดเข้าเต็มๆหน้าท้องจนตัวมันงอ ต่อด้วยปลายเท้าที่ตามไปเตะจนมีดหลุดออกจากมือ มานอนนิ่งอยู่กับพื้นรถ ก่อนจะซ้ำแบบไม่เว้นช่วงพักเหนื่อยด้วยหมัดลุ่นๆที่ตรงหน้าเข้าแต่งแต้มสีม่วงปนเขียวไว้ที่โหนกแก้มของไอ้คนตัวโต กระแทกหลังแหวนจนดั้งเบี้ยว จบด้วยการรวบรวมพละกำลังทั้งหมดเพื่อตรงเข้าไปรวบท่อนแขนแกร่งแล้วผลักชิดติดประตูทางลงรถ

“พี่!! จอดรถ!!”

คนขับทำตามคำสั่งอย่างไม่เสียเวลาคิด แม้ว่าไอ้คนออกคำสั่งนี่จะมีวุฒิภาวะต่ำกว่า แต่ตอนนี้ อายุไม่เกี่ยว เอาตัวรอดกลับมาหาลูกเมียที่บ้านเป็นดี เมื่อรถแล่นเทียบฟุตบาทแล้ว คยูฮยอนก็ประเคนฝ่าเท้าให้ที่กลางหลังจนมันหน้าคว่ำไปกองแหมะอยู่กับพื้นซีเมนต์ ตามด้วยฝ่าเท้าประชาทัณฑ์จากคนโดยสารที่เหลือจนน่วมไม่เหลือสภาพ

คยูฮยอนยืนกอดอกภาคภูมิใจกับผลงานของตัวเอง ก่อนจะนึกถึงคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าตอนสถานการณ์ชุลมุนชุลเกเมื่อกี้นี้ จะกระเด็นไปอยู่ตรงไหน เจ้าของร่างสูงโปร่งรีบสาวเท้าขึ้นรถแล้วกวาดสายตามองจนทั่ว เห็นทงเฮกำลังก้มเก็บเงินตรงทางเดินเลยเข้าไปช่วย

“ไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?”

“เงินฉันเกือบสูญแล้วมั๊ยล่ะ?”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“เป็นสิ ผลักมาได้ไม่ดูตามาตาเรือ ท้องนี่กระแทกไส้เกือบหลุด”

คยูฮยอนอมยิ้มขำในความไม่ยอมแพ้ของทงเฮ ก่อนจะถูกทงเฮแยกเขี้ยวใส่เพราะดันไปมือบอนเล่นหัวเค้าเข้าให้ คยูฮยอนเลยละมือออกมา แล้วมองคนตัวเล็กที่กำลังยัดเงินลงกระเป๋าเพลินตา

.

.

.

ในเมื่อมันดึกขนาดนี้แล้ว พอมีเรื่องบนรถประจำทางเมื่อกี๊ ทั้งคู่ก็เลยต้องเดินเท้า

“อยู่กับนายทีไร ได้เรื่องเจ็บตัวทุกทีสิน่า”

“อยู่กับนายต่างหาก”

“มันเป็นเพราะฉันอยู่กับนาย คราวที่แล้วก็โดนศัตรูนายมันทำร้ายเอา คราวนี้นายก็ดันหัวรั้นโทรแจ้งความ”

“จะด่าว่าฉันเป็นตัวซวยล่ะสิ”

“ยังไม่ได้พูดเลย”

ทงเฮได้แต่แยกเขี้ยวใส่คนที่เดินข้างๆกัน พอนึกภาพว่าไอ้หัวฟูนี่เป็นแฮมเบอร์เกอร์ น้ำลายมันก็สอขึ้นมาซะดื้อๆ

“แล้วบ้านนายอยู่ไหนฮะ?”

“แถวนี้แหละ” คยูฮยอนตอบ สอดมือล้วงกระเป๋า

“แล้วทำไมไม่กลับบ้าน บ้านฉันอีกไกลนะ”

“ไปส่งนายก่อน”

“ทำไมต้องไป ไม่ได้ต้องการ”

“ถามมากจริงๆ ขนาดฉันยอมเสี่ยงชีวิตช่วยนายขนาดนี้ ฉันยังไม่ถามถึงคำขอบคุณเลย” น้ำเสียงของคนตัวโตคล้ายจะตัดพ้ออยู่กลายๆ..น้อยใจล่ะสิน่า

แต่ทงเฮก็ไม่คิดจะใส่ใจสีหน้าหมาหงอยนั่นซักเท่าไหร่ “อยากได้มากเลยงั้นสิ?”

“ก็ไม่เป็นไร ถ้านายไม่อยากให้” ทงเฮเหลือบตาขึ้นมอง แล้วก็เห็นแก้มใสๆที่ปกติมันจะแบนแต่วันนี้กลับพองลมจนปากยื่น

...ไม่ได้หัวล้าน แต่ขี้ใจน้อยชะมัดเลย!...

“จะเอาเป็นของรางวัลไปเลยม้ะ? ตอบแทนที่ทำความดีน่ะ?” ทงเฮแค่ประชด

“ถ้ามีจริง ก็จะเอา” แต่คยูฮยอนไม่ได้คิดอย่างนั้นน่ะสิ!

“แล้วถ้าบอกว่ามี” เหมือนจะท้าทาย

“ให้มันจริง”

“อยากได้อะไรก็ว่ามา!!”

คยูฮยอนค่อยๆหันหน้ามาจ้องตากับคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะยิ้มในแบบที่ทงเฮคิดว่ามันอันตรายที่สุด “อะไรก็ได้ งั้นเหรอ?”

“ไม่เงินหมื่นวอน!!” ทงเฮรีบประกาศ

“อืม ไม่เกิน”

“อะไร”

“สัญญาก่อน ว่าจะให้จริงๆ”

“แต่ฉันยังไม่รู้เลย”

“ก็สัญญาก่อนสิ” คยูฮยอนทำท่าเป็นเด็กประถม แต่ทงเฮก็จำยอมเออออไปด้วยเพราะเบื่อรำคาญเต็มทนแล้ว หัวเล็กเพยิดหน้าตกลงไปส่งๆ

“ไม่เอา สัญญาดีๆเด่ะ” ทงเฮอยากมีปากกว้างเท่าหัวโจคยูฮยอน จะได้งับทีเดียวแล้วกลืนลงคอไปเลย!!

“อืม สัญญา”

“ไม่เอาอ่ะ ไม่น่าเชื่อถือ ต้องมีหลักฐาน”

“โว้ยยย!! เรื่องมาก”

“เฮ้ย! เดี๋ยว” คยูฮยอนดึงมือทงเฮไว้ แล้วยื่นมือถือมาจ่อปาก “เอ้า...พูดใส่ในนี้ บอกว่าสัญญา”

แม้มันจะดูติ๊งต๊องแล้วก็ไร้สาระอยู่ก็จริง แต่พอนึกย้อนไปเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ที่ไอ้ตัวยาวนี่มันช่วยเขาเอาไว้จนรอดพ้นจากเงื้อมมือเดนคนพวกนั้น ทงเฮก็ต้องหยวนๆให้

เอาวะ...ถือว่ามีดีให้เห็นอยู่บ้างนะเนี่ย!

“สัญญา”

“ว่าจะให้อะไรก็ได้ที่คยูฮยอนคนนี้อยากได้”

“เออๆ อย่างที่นายพูด”

คนตัวโตแต่นิสัยเด็กมุ่ยหน้าเพราะขัดใจ แต่ก็ไม่ได้โวยวายเอาแต่ใจ เขากดปิดฟังก์ชั่นอัดเสียง แล้วส่งเจ้าเครื่องมือสื่อสารเครื่องจิ๋วลงไปนอนสบายในกระเป๋าเสื้อตามเดิม

“บอกได้ยัง ว่าอยากได้อะไร?”

“.........”

คยูฮยอนพ่นคำขอออกมาจนทงเฮผงะถอยหลัง ตามด้วยทำหน้าเหวอก่อนจะเดินหนี ดีที่คยูฮยอนแขนขายาวพอที่จะดึงเอาตัวกะจ้อยของทงเฮไว้ทันก่อนที่คนคิดผิดสัญญาจะได้ทำผิดสัญญา

“สัญญาแล้วนะ จะเบี้ยวรึงัย?”

แต่สิ่งที่ทงเฮเลือกเฉไฉก็คือการมองไปที่มือของคยูฮยอน แล้วก็ต้องร้องเสียงหลง

“นายโดนมีดบาด”

“ก็เออเด่ะ อย่านอกเรื่องน่า”

“นี่นายไม่เจ็บเลยเหรอ?”

“ตอบตกลงก่อน”

“ท่าทางลึกด้วยอ่ะ”

“ลีทงเฮ”

“นายต้องไปทำแผลที่บ้านฉันก่อนกลับ จะเป็นบาดทะยักมั๊ยเนี่ย?”

“ห้ามเบี้ยวนะ......หา? ว่างัยนะ?” ทงเฮเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ทำหน้าตาเหรอหราใส่ไม่ห่วงหล่อ

“ไปทำแผลที่บ้านฉัน ก็ถ้าปล่อยให้นายกลับมาทำที่บ้าน ป่านนั้นแผลคงเน่าพอดี”

คยูฮยอนยิ้มระรื่นหน้าชื่นตาบาน...พูดแบบนี้ มันเป็นการชวนผู้ชายเข้าบ้านรู้ตัวรึเปล่า?!!

ทงเฮที่ไม่ได้เข้าใจความหมายในรอยยิ้มนั้นเลยก็ได้แต่เอียงคอสงสัย จนคยูฮยอนต้องดึงมือแล้วพาวิ่งกลับบ้านให้เร็วที่สุดนั่นแหละ ทงเฮถึงได้เลิกสงสัยแล้วโวยวายลั่นซอย

.

.

.

“กลับมาแล้วคร๊าบ”

คุณแม่ยังสาวของทงเฮเดินออกมารับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยหน้าตาบูดบึ้ง คงเพราะตอนนี้มัน 5 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ลูกชายสุดที่รักเพิ่งโผล่หัวมา แต่ก่อนที่ทงเฮจะได้ฟังเทศน์มหากาพย์ สายตาก็คุณนายลีก็มาสะดุดกึกที่เด็กหนุ่มร่างสูงเสียก่อน

“หวัดดีครับ ผมโจคยูฮยอนครับ” คยูฮยอนโค้งตัว แล้วแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ ไม่ลืมที่จะบอกสรรพคุณตบท้าย “เป็นดีเจคู่กับทงเฮ”

“อ้อ....แล้วทำไมถึงกลับเอาป่านนี้ ห้ะ ทงเฮ?”

ทงเฮที่เอาแต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆเกือบจะโดนสวดเข้าให้ ถ้าคยูฮยอนไม่รีบไขข้อข้องใจ แล้วก็เล่าเหตุการณ์เสียจนละเอียดมองเห็นภาพเป็นฉากๆ กระทั่งโชว์แผลเหวอะตรงข้อมือแล้วก็เลยโดนไล่ให้ไปทำแผล

“เบา!”

“ใจเสาะ”

“ซี๊ด!!~ แสบ!” คยูฮยอนซี๊ดปากเพราะความแสบที่แล่นเข้าสู่เส้นเลือดตอนที่ทงเฮราดแอลกอฮอล์ลงมาเต็มๆหลังมือ แต่กระนั้นนายตัวเล็กก็ไม่คิดเบามือ คยูฮยอนก็เลยต้องทนมันต่อไปจนผ้ากอซถูกแปะไว้บนแผล

“เสร็จแล้ว เห๊อะ..แค่ทำแผล ร้องยังกะโดนผ่าตัด”

“ไม่ต่างกันหรอก มือหนักขนาดเนี้ย”

ทงเฮลุกพรวดเก็บกล่องปฐมพยาบาลแล้วเดินหนี “กลับบ้านไป”

“ไล่กันง่ายๆอย่างงี้เนี่ยนะ”

“จะให้ไล่ยากกว่านี้ม้ะ อย่างเช่นเอาขาไล่เตะอะไรแบบนี้”

“คนอะไรไม่รู้ โหดชะมัด” คยูฮยอนเบ๊ปากใส่คนตัวเล็กที่ยืนเชิดหน้าเชิดตาท้าทายอย่างนึกหมันไส้ อยากเขกกะโหลกให้ปูดเท่าจอมปลวก

แต่ถึงอย่างนั้นคยูฮยอนก็ยอมโดนต้อนจนมายืนล่ำลากันตรงหน้าบ้านอยู่ดี

“แล้วที่ฉันขอล่ะว่างัย?”

“อะไร?” ทงเฮทำเป็นจำไม่ได้ แต่ไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่ในสายตาโจคยูฮยอน

“อย่ามาทำไขสือน่า”
“แค่นั้นเอง ให้ไม่ได้เหรอ?”

“ก็ไม่อยากให้”

“คนผิดสัญญา” คยูฮยอนตัดพ้อเสียดื้อๆ จนกระทั่งโดนมือเล็กๆจับไหล่พลิกให้หันออกไปทางประตูเหล็ก แต่ก็ไม่วายแหง็กคอมาส่งสายตาอ้อนวอน

“อะไรเล่า?”

“ฉันไม่รอคำตอบนะ จะคิดเข้าข้างตัวเองว่านายตอบตกลง”

“หน้าด้าน!”

ทงเฮผลักคนตัวโตจนหลุดพ้นขอบประตูไปได้ ก่อนจะกระทืบเท้าปังเข้าบ้าน ทงเฮก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่ กะอีแค่คำขอแค่นิดหน่อยของคยูฮยอน ทำไมต้องคิดมากด้วยเล่า

ตอบตกลงไป มันยากตรงไหน?

ก็แค่...............

“ฉันอยากเป็นเพื่อนสนิทของนาย ให้ฉันเป็นเพื่อนสนิทนายนะ!”

TBC

กา-เท่-เร่'s talk :: มันยาวอีกแล้วอ่า..จริงๆ ไม่ได้อยากเขียนยาวอย่างงี้นะสำหรับพาร์ทนี้ แต่มันมีอีเว้นท์โผล่มาให้ต้องแซมมันเข้าไป ก็ไอ้โจรปล้นรถเมล์นั่นแหละ

เลยต้องเขียน เพราะอยากเขียน!!

ไม่ว่ากันนะ

แล้วถ้าใครทนอ่านจนมาถึงบรรทัด วานช่วยเม้นด้วยนะ
เม้นยาวๆให้สมกับเรื่องที่มันยาว ขอบคุณค๊าบบบ!!

ซารางเง~

บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Pages

Categories

Latest Comments

Links

[FIC] Waltz In A Major :P.2:

Comment

บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Pages

Recommend

Categories

Latest Comments

Links

[FIC] Waltz In A Major :P.2:

Comment