บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

Cinderella Kiss






ณ งานปฐมนิเทศ คณะวิศวกรรม เป็นงานที่จะจัดขึ้นเฉพาะคณะนี้เท่านั้น หลังจากที่รับน้องอันหฤโหด งานนี้ก็เป็นเหมือนงานปลอบขวัญ ที่จะให้นักศึกษาใหม่มาพูดคุยทำความรู้จักกันในบรรยากาศเบาๆ

ลีดงเฮ หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักในชุดนักศึกษาไม่สู้จะเรียบร้อยนัก กระดุม 2 เม็ดบนถูกปลดทิ้งไว้กับชายเสื้อที่ลุ่ยออกนอกกางเกง แต่ก็ยังดูดีไม่มีตก ร่างแบบบางเดินหยิบค็อกเทลเข้าปากจนทั่วงาน ปากเล็กๆรูปกระจับที่ใช้เคี้ยวแก้มตุ่ยกับสารพันอาหารนั้นยิ้มแย้มโชว์เขี้ยวเล็กๆไปพร้อมๆกับการพูดคุยอย่างคนอัธยาศัยดี

“อะแฮ่ม..แฮ่ม!! ฮัลโหล 1 2 3 เอาล่ะ.......น้องๆทุกคน!!” เสียงกังวานดังปกคลุมไปทั้งห้องโถงเป็นอันรู้ว่า ควรเงียบปากและตั้งใจฟังพี่คณะคนนี้ให้ดี

“พี่ขอแสดงความยินดีกับน้องๆคนทุก ที่ฟันฝ่าอุปสรรคและการรับน้องสยองขวัญของพวกพี่มาได้ จนได้มายืนหัวโด่หัวเด่กันอยู่ตรงนี้ อ่ะ....ตบมือให้ตัวเองหน่อย!!!”

ดงเฮหัวเราะไปกับรุ่นพี่ตัวเล็กบนเวที พลางตบมือตามหน้าตาแช่มชื่น เพิ่มสเน่ห์ไปอีกโข

ชายหนุ่มขนาดพกพาขยับปกเสื้อให้เข้าที่เข้าทางแล้วแค่นเสียงที่คิดว่าน่าฟังที่สุดกรอกไมค์ “พวกพี่มีเซอร์ไพรส์ด้วยล่ะน้องๆ!! เพราะคืนนี้เราจะมี Midnight kiss!!!”

“........”

“Midnight kiss!!!”

“.........”

“ที่ปิดไฟให้พวกเธอจูบกับใครก็ได้ที่อยากจูบงัยล่ะโว้ย!!”

พอถึงบางอ้อ เสียงโห่ร้องกึกก้องถึงเพิ่งดัง เชวซีวอนเดือนคณะคู่กับตำแหน่งดาว(เทียม)คณะของดงเฮยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ ตาคู่สวยที่เอาชนะใจกรรมการส่งมาวิ้งๆให้ดงเฮแสบตาเล่นเหมือนโดนกระจกสะท้อนแสงเข้าตา

...เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่ ไอ้ปลาหมึกอลาสก้า!!...


“ดงเฮ ระวังตัวดีๆนะเว้ย ฉันล่ะเสียวแทนแก” ซองมินทำท่าขนลุกขนพองใส่ จนอดไม่ได้ที่จะค้อนเข้าให้วงใหญ่

“เสียวอะไร” นอกจากจะไม่ได้เสียวอย่างที่ซองมินเสียว ยังถามให้เสียวกลับหน้าตาเฉย

“เย้ย~ จะให้ตอบจริงอ่ะ?”





..





ดงเฮหัวร่ออยู่กับกลุ่มเพื่อนได้ไม่นานเท่าไหร่ ช่วงเวลาที่(ใคร?)รอคอยก็มาถึง แสงไฟสีเหลืองนวลค่อยๆหรี่ลง สิ่งแรกที่ดงเฮคิดจะทำ ไม่ใช่การจ้องหาเหยื่อเพื่อกระโดดจูบ แต่เป็นการเรดาห์หาเชวซีวอนแล้วหาทางอยู่ให้ห่างมากที่สุดต่างหาก


|||พรึ่บ!!|||



อุ๊บ!!



สัมผัสชื้นทาบทับริมฝีปากของเขาทันทีที่ความมืดเป็นใหญ่ มือเล็กๆของดงเฮดูจะช่วยเหลือตัวเขาเองไม่ได้เลยเมื่อถูกมือหนารวบไว้แน่นและกดจูบหนักหน่วง ทว่า...อ่อนโยน

ดงเฮก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เดียงสาเรื่องจูบเสียเมื่อไหร่ อย่างน้อยๆเขาก็จูบตอบ เกี่ยวลิ้นกลับไป แล้วก็ประเมินได้ด้วยว่ามันเป็นจุมพิตร้อนแรงแต่นุ่มนวล

บุคคลแปลกหน้าหายไปกับความมืดที่สลายตัวในพริบตา ดงเฮยังรู้สึกร้อนวูบวาบอยู่ที่กลีบปากลามไปถึงท้องน้อยที่วูบโหวงพิลึก เขาสะดุ้งสุดแรงเกิดเมื่อมีมือมาแตะที่ไหล่


เชวซีวอน!!


“เสียดายอ่ะ อดจูบดงเฮเลย จูบตอนนี้ได้ป่ะ?” ยอมรับแหละว่าไอ้รูปหล่อคู่นี้มันไวไฟ พูดยังไม่ทันจบ กลิ่นปากยังไม่ทันจาง หน้าหล่อๆก็ยื่นเข้ามาซะ โชคดีที่ดงเฮมือไวผลักอกแกร่งของคนที่โน้มหน้ามาหาไว้ทัน

เขาส่ายหัวแล้วส่งสายตาระยิบระยับกลับไป

...เสียใจ ของดีมีแค่ครั้งเดียว...





..





“ดงเฮ เมื่อคืนแกจูจุ๊บกับใครวะ?”

เงยหน้ามาก็เจอคนแรกเลย หน้าแหลมๆ จมูกเล็กๆ ปากกว้างๆ เฮอะ..ลีฮยอกแจ

“ไม่รู้ โดนขโมยจูบไม่รู้ตัว”

“เฮ้ย! จริงดิ่” มันทำหน้าไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะทิ้งก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“เออ! แล้วแกล่ะวะ ซองมินล่ะสิ” พูดเหมือนรู้ทัน แต่พอเห็นอาการผงกหัวที่บรรจุใบหน้าเปื้อนยิ้มแพรวพราว ดงเฮก็รู้ทันทีว่าเขาเดาถูก


|||โป๊ก!!|||


“ไอ้ลามก!” เป็นซองมินนั่นเองที่ฟาดม้วนหนังสือลงเต็มๆกบาลขอฮยอกแจ “มันแกล้งสะดุดล้มมาจูบฉัน” เสร็จแล้วก็แก้ตัวเป็นรถด่วน!

“ฮ่าๆ” ดงเฮหัวเราะร่วน จนซองมินชักหมันไส้เลยยิงคำถามสกัดเสียงคิกคักได้ผลชะงัด

“แล้วแกล่ะ โดนใครจูบวะ?”

“มันโดนบุคคลนิรนามขโมยจูบ!!” ฮยอกแจตอบให้ ก็เลยเจอหน้าบูดเป็นตูดของดงเฮเป็นของสมนาคุณ

ดงเฮพ่นลมทิ้งขว้างไม่นึกเสียดาย เบนเข็มมาให้ความสนใจกับบุคคลที่ 4 ที่ประพฤติตัวคล้ายตอไม้เข้าไปทุกวี่ทุกวันแทนการแก้ตัวให้น้ำมันขุ่นๆ

“ไอ้คุณโจกยูฮยอน ได้จูบกับใครเค้าบ้างมั๊ยครับ เมื่อคืนนี้น่ะ”

เจ้าของชื่อเสียงเรียงนามที่ดงเฮเรียกเสียเต็มยศ ค่อยเงยหน้าที่มีแว่นกรอบหนาเกาะไว้ที่สันจมูกโด่งขึ้นมายิ้มแหยๆ

“เชื่อเลย ชาตินี้จะได้แอ้มใครกะเค้ามั๊ยเนี่ย” ดงเฮยื่นมือไปตบหัวทุยๆของร่างสูงที่ยังคงรักษาระดับความเฉิ่มเบ๊อะเอาไว้ได้อย่างเสถียร

“วุ๊ย! ไอ้เด็กเรียนนี่ ไปเอาอะไรกะมันวะ?” ฮยอกแจได้ทีโขกสับทับถมเพื่อนไปอีกรอบ จนซองมินต้องปราม

“แกล้งอะไรมันวะ เดี๋ยวแม่งแค้นฝังหุ่น ไม่ให้เรายืมแล็กเชอร์ทำงัย” สรุป มันก็ร่วมด้วยช่วยกัน กันทั้งก๊กแหละว้า!!

“อิจฉาอ่า...ใครมันบังอาจมาฉกริมฝีปากน่าจูบของดงเฮไปน้า~”

ดงเฮหน้าหงิก ขยับแขนไปแกะมือปลาหมึกของซีวอนออกแล้วเขวี้ยงไปไกลๆ จนเจ้าของมันถึงกับไหล่เดาะ ร่างบางเอามือท้าวคาง นั่งเปิดหนังสือการ์ตูนอ่านต่ออย่างหาทางเลี่ยง ขี้เกียจปวดหัวคุยกะไอ้พวกสหายไร้สาระ แต่ว่า..วันนี้มันอาจจะเป็นวันซวยของลีดงเฮก็ได้นะ เพราะแค่เปิดหน้าปก เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ดงเฮกล้าถวายหัวหมูแลกกับการไม่ได้ยินมันอีกกลับมาดังเป็นเสียงพรายกระซิบอยู่ข้างหู


“เป็นงัย รสจูบเมื่อคืน หวานป่ะ?”


พอได้ยิน ไอ้เชื้อความเกลียดมันก็ยิ่งคุกคามลีดงเฮจนใกล้เป็นโรครังเกียจลิซึ่มระยะสุดท้าย ดงเฮเค้นชื่อของบุคคลตรงหน้าอย่างยากลำบาก


“คิม คิ บอม!!!”


“ไอ้คิบอมขโมยจูบดงเฮ!!!” ส่วนไอ้เพื่อนรักทั้งสอง ฮยอกแจและซองมิน มันก็ช่างรู้หน้าที่ในการเป็นโทรโข่งกระจายเสียงดีจริงๆ!!


ให้ตายสิ!!!






..





ขาเรียวๆ ก้าวฉับๆไปเรื่อยไร้จุดหมาย รู้อย่างเดียวเขาจะต้องหลีกหนีไอ้หล่อเข้มนั้นให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็อย่างบอกแหละ ว่าวันนี้มันวันซวยแห่งชาติของลีดงเฮ!!

คิบอมคว้าเอาแขนของดงเฮ ส่งผลให้ไหล่บางเซกระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่ง

“โอ๊ย!! รำคาญอ่ะ จะไปเรียน”

“ไปด้วย” ตอบกลับพลางทำตาเชื่อมประกอบ

“ใครเค้าเรียนวิชาเดียวกันกับนาย!!”

“ไปนั่งเป็นเพื่อน” ดงเฮสลัดข้อมือทีเดียวแล้วรีบพลิกตัวเพื่อออกวิ่ง แต่อะไรๆมันดูจะมีแต่อุปสรรคไปซะหมด เมื่อร่างของดงเฮเซไปจนกับใครอีกคน จนข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น

เกาหัวจนยุ่ง แล้วถึงเพิ่งจะสังเกตว่าคนที่ชนน่ะเป็นใคร?

“กยูฮยอน!! เฮ้ย!! โทษทีน้า ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ” ว่าแล้วก็ช่วยเก็บของเป็นพัลวัล และแล้วดงเฮก็เจอทางออกโตๆเข้าจนได้ เมื่อสายตาดีๆของเขาดันเหลือบไปเห็นหนังสือเรียนของกยูฮยอนเป็นวิชาเดียวกันกับที่ดงเฮกำลังจะหนีคิมคิบอมไปเรียน

“เรียนตัวนี้เหมือนกันเหรอ?”

“อื้ม ดงเฮก็เรียนเหรอฮะ”

“กำลังจะไปพอดีเลย ป่ะ! ไปด้วยกันสิ” ไม่รอให้กยูฮยอนทำหน้าให้กระจ่างใสไปมากกว่านี้ เจ้าตัวเล็กก็คว้ามือของร่างสูงทันที แต่มันพลาดอีกแล้ว ดงเฮพลาดอีกแล้ว!!

“ไอ้หน้าจืด ถอยไปเลย ฉันไปส่งดงเฮได้!!” คิบอมนั่นเอง ทำเหมือนอัศวินขี่ม้าขาวนะ แต่ขอบอกให้เอาบุญเถอะ ว่ามันไม่เหมือนเล้ย!! แกมันโจรสลัดปล้นคนน่ารักชัดๆ!!






..






“ปล่อยนะ!!” กว่าดงเฮผู้น่าสงสารจะรู้ตัว คิมคิบอมก็ลากตัวเล็กๆของเขาออกมานอกตึกได้แล้ว “จะไปเรียน ปล่อยนะ!!”

“ไม่ให้ไป หวง...กลัวไอ้จืดนั่นมันจะมาชอบนาย”

“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว นายบ้าไปแล้ว!!! โอ๊ยยยย!!!!~”

ฉุดกระชากลากถูอีท่าไหนไม่รู้แหละ รู้แต่ว่าเมื่อตะกี๊ขาของคนทั้งคู่มันดันพันกันอีรุงตุงนัง แล้วตอนนี้ดงเฮก็กำลังนอนทับร่างของคิบอมอยู่ในท่าอันตรายเชียวล่ะ คนตัวเล็กพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ติดที่มือหนาๆของคิบอมที่กอดเอวเขาไว้แน่นเนี่ยแหละ

“โอ๊ย! ปล่อยเซ่!!”

“ปล่อยให้โง่”

แล้วดงเฮก็ต้องดิ้นอยู่อย่างนั้น ในอ้อมกอดของคิบอมอย่างนั้น ให้นักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ลือกันให้แซดว่าสองคนนี้เป็นคู่ขากัน!!!.............อย่างนั้น





..





ดงเฮกระแทกน้ำหนักผ่านก้นกระทบม้านั่งโดยมีคิบอมกระโดดมานั่งแหมะอยู่ข้างๆจนดงเฮต้องเขยิบตัวหนีจนต้องไปเบียดกับซีวอนที่นั่งอยู่ก่อน แล้วลีดงเฮนี่ก็ช่างโชคดีเสียปะไรที่เจอเพื่อนดีๆอย่างคุณชายเชว ที่แค่ไหล่แปะ มือก็ตามมาโอบไหล่

“ไอ้คิบอม กรุณาไปไกลๆครับ ดงเฮเค้าทำท่ารังเกียจขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?”

“ไอ้คุณชายขี้แต๊ะอั๋ง มึงเอามือโสโครกของมึงไปไกลๆดงเฮกูเลย ไป๊”

ดงเฮส่ายหัวพรืดจนปลิงยักษ์ 2 ตัวกระเด็นกระดอน หน้าขาวใสกำลังงอหงิกแข่งกับตะขอ “เลิกยุ่งกะฉันได้ป่ะเนี่ย!!”

“ไม่ได้!!!” แล้วคำตอบเป็นงัยล่ะ ประสานเสียงเลยเถอะ!!

“เฮ้ยๆ วารสารคณะเพิ่งออกว่ะ เค้าบอกว่า ใครที่ได้จูบกันในคืนวันปฐมนิเทศของคณะ คู่นั้นจะสมหวังในความรัก....” ฮยอกแจอ่านไป ยิ้มไป แต่หน้าซองมินเนี่ยสิ กำลังหงิกสูสีกับดงเฮเลย

“ซวยล่ะแก ซองมิน” ดงเฮท้าวคางพูดเสียงเรียบ

“แกสิซวย!!”

“ซวยตรงไหน ได้จูบกับฉัน” คิบอมท้วง

“ดงเฮ..ฉันจะสารภาพว่าวันนั้น จริงๆฉันเป็นคนจูบนายเอง แต่ฉันแกล้งบอกว่าไม่ได้จูบ ล้อเล่นกะดงเฮเฉยๆ” ซีวอนเอามั่ง!!

“เอางี้ ดงเฮ...แกก็ลองจูบมันทั้งสองคนดูดิ่ แกจำรสชาติของจูบคืนนั้นได้ใช่ม้ะ? เหมือนที่เจ้าชายตามหาซินเดอเรลล่าด้วยการให้ลองรองเท้าแก้วงัย!!”

ลีดงเฮขอขอบพระคุณลีซองมินอย่างสูง สำหรับคำแนะนำดีๆ(?)ที่มีแต่จะหาเรื่องให้ดงเฮเปลืองตัว

ซ้ายก็ หล่อล่ำดำเข้ม
ขวาก็ ตี๋หื่นรวยเริ๊ด


ลีดงเฮขอลาตาย!!!





..





ยิ่งดึก สียิ่งเข้ม บทสนทนายิ่งข้นอย่างที่เค้าว่ากันจริงๆนั่นแหละสำหรับวงเหล้าเคล้ากับแกล้ม เชวซีวอนที่คุยนักคุยหนาว่าคอทองแดงตอนนี้คอทองหยอดไปเรียบร้อยโรงเรียนจีนด้วยสภาพกึ่งงูกึ่งปลาหมึก เลื้อยโต๊ะจนคอพับ ส่วนคิบอมก็สะอึก เอิ๊กๆ แก้มนี่แดงเป็นลูกตำลึง

ดงเฮชี้นิ้วไปตรงหน้าคิบอม ในมือมีแก้วเหล้าที่เจ้าตัวแกว่งไปมาจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมานอกแก้ว

“ไอ้พวกที่สะอึกเวลามาว..............โบราณเค้าบอกว่า..............” ตากลมๆ หยาดเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ตาแป๋วหลายคู่จับจ้องมาที่หน้าอมชมพูเป็นตาเดียว

“กลับบ้านไป.......จะจู๊ดๆ 7 วัน ฮะฮ่า!!”

“แม่ง...ขี้มั่ว” ฮยอกแจเบิ๊ดกะโหลกคนเมาแล้วกวนไปทีนึง ก่อนจะเริ่มกุเรื่องขึ้นมาบ้าง “มึงรู้รัยป่ะ ดงเฮ?”

คนถูกถามส่ายหัวทันทีทันใด

“ก็กูยังไม่บอก วะฮะฮา!!!”

“กวนชิบ!” แก้วเหล้าเริ่มกลิ้งไม่เป็นท่าพอๆกับคน ดีที่กยูฮยอนซึ่งดื่มไม่มากนักคอยตามเก็บได้ทัน ก่อนที่จะอันตธานหายไปกลายเป็นซากแก้ว

“ดาวคณะวิดวะทุกคน แม่งเรอเสียงดังแถมตดเหม็น!”

“หลอกด่ากูนี่!! กูออกจะเรียบน่ารักขนาดเน้!!~” หน้าสวยๆเกือบทิ่มลงกับโต๊ะถ้าฮยอกแจคว้าไม่ทัน ดงเฮยกมือประหลกๆเชิงจะบอกว่า ‘ยังไหว’ ทั้งที่สภาพมัน ‘ไม่ไหว’ เจ้าตัวพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วก็เอาแขนค้ำโต๊ะเอาไว้

“คิบอมหายไปไหนแล้ววะ?”

“เป็นห่วงมันล่ะสิ” ฮยอกแจดัก

“หึ!! กูจะไปเข้าห้องน้ำ กลัวมันไปดักปล้ำ! ...ยิ่งกู แม่ง..เป็นพวกเมาแล้วใจง่ายอยู่ด้วย” ดงเฮพูดติดตลกก่อนจะทิ้งวงเหล้าแล้วตรงดิ่งไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล





..





ล้างหน้าล้างตาพอให้สดชื่นแล้วจึงเปิดประตูออกมา แล้วมันก็เป็นอย่างที่ดงเฮคิด ผิดซะที่ไหนเล่า!

ร่างสูงของคิบอมกำลังใช้มือยันกับกำแพงห้องน้ำเพื่อคร่อมเขาเอาไว้ทั้งตัว

“ซื้อหวยถูกอย่างงี้ปะไร”

“ได้ยินมาว่า เวลาดงเฮเมาแล้ว...ใจง่าย จริงเหรอครับ?” ระยะประชิดระหว่างใบหน้าคมคายของคิบอมกับเรียวหน้าสวยหวานของลีดงเฮนั่นยังน้อยไป ถ้าคิดจะเทียบกับความมือไว ที่บัดนี้เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปได้เม็ดหนึ่งแล้ว

“อะไร อยากลองอ่ะดิ่” เห็นทีตอนนี้ ไอ้โรคใจง่ายของดงเฮมันคงจะฉุดไม่อยู่ซะแล้วล่ะ เมื่อกระดุมเม็ดที่สองถูกริดออกและมือหนาก็ตามไปแหวกสาบเสื้อจนเผยอกเนียนท้าสายตา

“ให้ลองมั๊ยล่ะ?” ถามโดยไม่คิดรอฟังคำตอบ ริมฝีปากร้อนระอุครอบครองกลีบปากล่างและบนจนมิด ขบเม้นจนแดงช้ำ ก่อนจะส่งเกลียวลิ้นที่สั่นระริกด้วยความต้องการให้ชอนไชผ่านริมฝีปากเข้าไปทักทายกับเกลียวลิ้นเล็กที่หยอกล้ออย่างตามประสานิสัยคนขี้เล่น ปลายจมูกโด่งหลบหลีกกันพัลวัลเพราะองศาที่หมุนเปลี่ยนทุกๆวินาที เสียงครางผะแผ่วดังอื้ออึ้งอยู่ในลำคอพร้อมกับมือเล็กที่ออกแรงผลักอกอีกคนเต็มแรง!!

“ไม่ใช่!!”

คิบอมมีสีหน้าไม่เข้าใจ แต่แค่ไม่นานทุกอย่างก็กระจ่างเองในหัวของคิบอมเพราะประโยคที่ได้ยินในเวลาถัดมา

“นายไม่ใช่คนที่จูบฉัน คืนนั้น!!” พูดจบก็ไม่รอให้คัดค้าน ร่างบางลิ่วหายไปโดยไม่คิดที่จะสนใจอารมณ์ร่างสูงที่คั่งค้างเพราะการยั่วของตัวเอง






..





ทุกคนบนโต๊ะต่างหมดสภาพ ดงเฮปรึกษากยูฮยอนทางสายแล้วจึงได้ข้อสรุปว่า จะช่วยกันแบกกลับหอ คิบอมอิดออดนิดหน่อยที่ถูกดงเฮผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ไยดี แต่สุดท้ายดงเฮก็กระแทกประตูใส่หน้าคนโกหกหน้าด้านๆจนได้

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะกันหลังกลับมาเพื่อใช้หลังพิงกับประตูไม้อย่างอ่อนแรง

“ดงเฮเองก็ไปนอนได้แล้ว” เขาเงยหน้าและก็พบกับรอยยิ้มใสซื่อของกยูฮยอนภายหลังกรอบแว่นหนา ดงเฮพยักหน้าตอบแต่ก็ต้องชะงักไปเพราะปลายนิ้วที่เลื่อนมาเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาระมุมปาก ดวงตาคู่สวยประสบพบเข้ากับดวงตาสีชาของผู้หวังดีคนนั้น กยูฮยอนเคลื่อนเข้าใกล้เพียงนิด ก่อนที่ดงเฮจะได้รับรู้ถึงจุมพิตรสนุ่มที่เขาบรรจงมอบให้.............




จุมพิตรสเดียวกับที่ดงเฮได้ลิ้มลองเมื่อคืนวันนั้น.....วันปฐมนิเทศ





ดงเฮไม่สามารถโกหกตัวเองได้เลย ว่าเขาไม่เผลอไผลไปกับรสจูบนี้ ทุกสัดส่วนของร่างกายมันตอบสัมผัสดีเกินคาด แค่สัมผัสที่ปลายลิ้นหยอกเย้ากันมันทำให้ขนกายลุกซู่ ตลอดเส้นทางที่ฝ่ามือหนาลากไล้ไปตามเนื้อเนียนแต่ละตารางนิ้ว มีแต่จะปลุกสัญชาตญาณดิบให้พลุ่งพล่าน

ท่อนแขนเล็กวาดล้อมลำคอของกยูฮยอน กดจูบซ้ำๆจนจำได้ทุกลีลาท่าทาง ก่อนจะผละออกจากกันด้วยลมหายใจรวยระริน ดงเฮเอื้อมมือไปถอดแว่นตาเกะกะนั้นออกจากใบหน้าหล่อคม เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากที่ปลดสิ่งกีดขวางตัวสำคัญออกไป ริมฝีปากหยักสวยก็ทาบทับบดเบียดกลีบปากสีสวยให้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานรสเยี่ยม ปลายจมูกเลื่อนระลงซุกไซ้ ปลายลิ้นถูกใช้มาดูดขบ ดุนดันให้ฐานลำคอระหงเกิดรอยรัก

การกระทำทุกอย่างต่อเนื่อง โดยที่ดงเฮก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แผ่นหลังทั้งแผ่นของเขามันแนบสนิทลงกับผ้าปูที่นอนขาวสะอาด กระดุมอีกสามเม็ดที่ต้องปลดต่อจากคิบอม ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับกยูฮยอนแต่อย่างใด ชายหนุ่มใช้ฟันคมริดกระดุมพวกนั้นออกจนเกลี้ยง ก่อนจะลากฝ่ามือร้อนจงใจให้สะกิดโดนตุ่มไตสีชมพูอ่อน แล้วขบเม้มดูดดุนให้เสียวซ่านกระตุ้นให้ความกระสันสูบฉีดทั่วทุกอณูร่างกาย

กยูฮยอนละใบหน้าออกจากแผ่นอกเรียบเนียน โดยที่ปลายนิ้วยังสะกิดหยอกที่ปทุมถันไม่เลิกรา

“อ้ะ........~”

...แค่สะกิดเบาๆ ยังสะดุ้งได้ขนาดนี้...

ไม่ต้องรอให้ใครเรียกร้อง กยูฮยอนปลดเข็มขัดหนังและจัดการร่นกางเกงยีนส์เอวต่ำของดงเฮ อุปสรรคชิ้นสำคัญลงไปกองไว้ที่ปลายเตียง ฝ่ามือหนาตามไปกอบกุมส่วนที่กักเก็บความต้องการไว้เต็มเปี่ยม ยังผลให้ร่างข้างใต้ผวาเฮือก

“อ้ะ!!”

“ถอดให้ฉัน....บ้างสิ”

ใบหน้าสวยกระสับกระส่ายเพราะการเคลื่อนไหวของส่วนล่างที่กยูฮยอนเป็นผู้ควบคุม มือบางเลื่อนมาแกะกระดุมเสื้อของร่างสูงจนเกือบจะเป็นกระชาก

“เร็ว....เร็วกว่านี้ อ้ะ.... อื้อ~”

“ข้างล่างด้วยสิ...” เป็นเสียงแหบต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหู ร่างของดงเฮแทบจะระเบิดเพราะการที่อยู่ๆกยูฮยอนก็หลุดขยับฝ่ามือไปเสียดื้อๆ

ดงเฮทำตามอย่างว่าง่าย และเมื่อได้ดั่งใจร่างสูงจึงปรนเปรอตามที่ร่างบางต้องการ ไม่นานดงเฮก็ได้รับการปลดปล่อย เขาหอบหายใจถี่เร็วได้ไม่นานก็ต้องหายใจสะดุดเพราะวัตถุแปลกปลอมที่เคลื่อนเข้ามาทางด้านหลัง

“ไม่เอา....กยู....ไม่....เอา...อ้ะ!!~”

“ได้งัย ไม่ยุติธรรมเลยน้า...” กยูฮยอนตั้งใจหมุนปลายนิ้วเพื่อค้นหาจุดที่ดงเฮพึงพอใจมากที่สุด แล้วมันก็ได้ผลเมื่อสะโพกมนกระตุกและสั่นเกร็ง

“อื้อ...อย่าแกล้ง....”

“รู้แล้ว” กดจูบเบาๆที่ริมฝีปาก และเปลี่ยนเป็นร้อนแรงพร้อมๆกับการสอดใส่ความเป็นโจกยูฮยอนเข้าไปในตัวดงเฮโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว

“อื้อ~” เพราะปากที่ถูกปิดทางไม่ให้เสียงเล็ดรอด จึงมีแค่การประท้วงภายในลำคอเท่านั้น กยูฮยอนเริ่มจังหวะด้วยความเนิบนาบเชื่องช้าเพื่อให้ดงเฮปรับตัว เขาตามจูบซับน้ำตาที่ไหลรินออกจากตาคู่สวยได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง พลางกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน



“ฉันรอวันนี้มานานแล้ว....ฉันดีใจที่วันนี้มาถึงนะ.....อื้ม...”
“เพราะฉันรักดงเฮ .....รักมาตั้งนานแล้ว....”




คำว่ารักที่ดังออกมาจากปากโจกยูฮยอน พาให้สติของลีดงเฮเตลิดเปิดเปิงไปกับท่วงทำนองเพลงรักอันรุ่มร้อน ดงเฮตอบรับทุกสัมผัสทุกการเคลื่อนไหว จนกระทั่วทุกหยาดหยดไหลทะลักเข้ามาตอกย้ำในคำว่า รัก ของโจกยูฮยอนให้ชัดเจนในโสตประสาท และลึกล้ำไปถึงหัวใจ


“ฉันนี่งัย ซินเดอเรลล่าของนาย”






The end

กาเท่เร่'s talk :: ตัดสินใจนานมากกกกกกกก.... ว่าจะลงดีมั๊ย??

ฟิคเอ็นซีเรื่องแรกในชีวิต กับการแต่งที่เร่งรีบ และภาษาห่วยๆ -*-

เอาไปลงในบอร์ดมืดแล้ว แต่เพิ่งได้ฤกษ์เอามาเปิดตัวลงบล็อก!!

หวังว่าคงจะถูกใจ (รีเปล่า?)

อ่านแล้วก็คอมเม้นกันด้วยนะ อิอิ