บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

: Part 3 :

 

 

 

เปลือกตาหนักๆกระพริบถี่เพื่อปรับกับแสงสีขาวที่รอดเข้ามากระทบเรตินาในแว่บแรก และทันทีที่มองเห็นได้เต็มสายตาแล้ว ร่างบางที่สลบสไลไปเกือบ 2 ชม.ก็ผุดลุกขึ้นสุดตัว กวาดสายตาไปจนรอบด้านที่รายล้อมไปด้วยเหล่าชายหนุ่มแปลกหน้าเกือบ 10 คน ก่อนที่รูม่านตาจะขยายเป็นสองเท่า

“พวกนายเป็นใครน่ะ!!!?”

คิ้วหนาๆสิบคู่ผูกติดกันโดยมิได้นัดหมาย

“ก็จะใครซะอีกล่ะ จำพวกเราไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ?...อย่ามาอำกันหน่อยเลย” ซองมินลดตัวลงนั่งที่ปลายเตียง เอามือจับข้อขาร่างขาวผ่านผ้าห่มหนาเบาๆ

อ้ะ!

ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ตอบสนองกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามืออวบๆนั่นร้อนซัก 100 องศา!

“จะทำอะไรน่ะ!!”

“ทงเฮ นี่นายกำลังล้อเล่นอะไรกับพวกเรา”
“ไม่สนุกเลยนะ ที่ต้องมาทนเห็นไอ้คิบอมมันทำลายของกินของฉันน่ะ!!”
“แล้วนี่ นึกอุตริอะไรขึ้นมาถึงได้ใส่ชุดแบบนี้ หา?!!”

เจ้าไก่ฮยอกแจ หนุ่มเจ้าเนื้อกับลีดเดอร์สุดสวยถามออกมาเรียงกันเป็นตับ และไอ้ประโยคทั้งหลายแหล่นั้น มันก็ไม่ได้ทำให้หนุ่มน้อยบนที่นอนนุ่มได้ประจักษ์แก่คำว่ากระจ่างเสียเท่าไหร่

“เลิกทำหน้าไร้เดียงสาแบบนั้นได้แล้ว ลีทงเฮ!!”

ปิดท้ายด้วยเสียงฮีชอลหนุ่มสวยเฉียบที่แยกเขี้ยวใส่...ไม่ชอบ ถ้าไอ้ปลานีโม่มันจะน่ารักเกินหน้าเกินตา แค่ชุดประหลาดกระชากกามารมณ์ที่มันใส่อยู่ ก็ไม่สบอารมณ์จะแย่อยู่แล้ว!!

คนมันอิจฉาโว้ย!!!

‘สงสัยวันหลังต้องอ้อนให้ฮันเกิงซื้อแบบนี้ให้มั่งซักตัว เอาให้เว้ากว่านี้สิบเท่าตัวเลย คอยดู!!’

 

“ผมว่า..พวกคุณ คงเข้าใจอะไรผิด...ผมไม่ได้ชื่อทงเฮนะครับ ผมชื่อ ซึงเฮ”

 

“เลิกเล่นตลกหน้าตายซักที ฉันทนแกไม่ไหวแล้วนะ!!!”

 

ไม่ระเบิดลงก็แผ่นดินไหวล่ะ ไอ้อาการสะเทือนไปทั้งอพาร์ทเม้นต์แบบนี้ ทว่า..มันไม่ใช่ทั้งสองอย่างน่ะสิ

ลีทึกตะโกนใส่หน้าหวานๆของน้องชายที่นั่งนิ่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ตั้งท่าจะกระโดดตะครุบคอเรียวอยู่ร่ำๆ...ทงเฮที่บอกว่าตัวเองคือ ซึงเฮ คงจะได้ขาดอากาศหายใจตายไปก่อน ถ้าไม่ได้คังอินช่วยห้ามทัพเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี

“ทึกกี้ ใจเย็นสิจ้ะ”

“เย็นไม่ไหว..เย็นไม่ไหว!! ฉันจะฆ่ามัน!!! ให้มันตายไปยังดีกว่าอยู่ทำลายวงแบบนี้!!!”

“เฮ้ย!! พี่จองซู ไม่เอานะ ผมไม่อยากหิ้วโอเลี้ยงไปเยี่ยมพี่นะ!!” ฮยอกแจกระโดดดึ๋งมาขัดขวางการจู่โจมของนางฟ้าคลุ้มคลั่ง ใช้แขนเล็กๆดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างยากลำบาก จนซีวอนและเยซองต้องมาช่วยลากแขนซ้าย-ขวาของลีทึกอีกแรงถึงจะล็อกตัวเอาไว้ได้

 

ทันใดนั้น!

ซึงเฮที่รอจังหวะเหมาะเจาะแบบนี้มานานแล้ว รีบกระโดดออกจากเตียง ฝ่าฝูงลิงที่กำลังชุลมุนกับพญาลิงตรงดิ่งไปคว้าเอาลูกบิดประตู

“เฮ้ย! ทงเฮกำลังจะหนี!!!”

หมับ!

“เฮ้ย!! ปล่อยนะ”

แขนยาวๆที่ไม่รู้เจ้าของคว้าหมับเข้าที่เอว ดึงเข้าหาตัวจนร่างเบาๆปลิวหวือเข้าสู่อ้อมอก อีกคนก็ใช่ย่อย แม้จะถูกร่างกายที่ใหญ่โตกว่าเกือบ 2 เท่าล็อกตัวไว้อย่างแน่นหนาก็ไม่วายดิ้นหาทางหลุดพ้นจากพันธนาการนั้น

 

แต่กลับต้องสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งกาย เมื่อรับสัมผัสชื้นๆจากปลายจมูกที่ตรงซอกคอ

!!!

 

 

.

 

 

“ไอ้ซีวอน ปล่อยทงเฮเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!”

ท่อนแขนที่มีขนาดแตกต่างจากที่กอดรัดก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ดึงเขาออกมาเป็นผลให้ร่างเล็กได้เป็นอิสระอีกครั้ง

ปล่อยให้สิงโตมันยืนน้ำลายสออยู่อย่างนั้นแหละ!!

 

เรียวอุก ซองมินตามมาสมทบอีก 2 แรงจนสามารถตรึงคนตัวเล็กไว้ได้สำเร็จ

“นี่พวกคุณ จับผมทำไมน่ะ!!!ปล่อยนะ!!”

“ทงเฮ!!” ที่เหลือนอกจากพวกที่ทำหน้าที่ต่างไม้กางเขนพร้อมใจประสานเสียง

 

“เลิกเล่นซักที!!!”

 

“ผม..ผมไม่ได้เล่นนะ พวกคุณต่างหาก!!”

“ขอร้องล่ะ...”

“ผมพูดจริงๆนะ ผมไม่ใช่ ทงเฮอะไรนั่นของพวกคุณ ผม ซึงเฮ...ลีซึงเฮ อายุ 21 ปีบริบูรณ์ มีพี่น้อง 2 คน เกิดที่...”

“ไม่เนียนเลยนะ”

คนที่พยายามแก้ตัวถึงกับสะดุดกึกเมื่อเจอคำพูดเรียบๆที่ติดเบรกไว้เสร็จสรรพนั่นเข้าไป

“คงไม่มีมนุษย์คู่ไหน หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะแบบนี้...ใช่มั๊ย?”

 

คราวนี้เหมือนโดนปูนตราเสือฉาบตั้งแต่หัวจดเท้า นอกจากจะพูดไม่ออกแล้ว หายใจก็เกือบจะลืมว่าทำยังงัย!!!

 

... ‘รูปหมู่’ ที่ปรากฏใบหน้าของคนแปลกหน้าพวกนี้ไว้ครบถ้วน ยืนยิ้มหน้าแป้น บ้างก็ชูมือเป็นกำปั้น บ้างก็ชูสองนิ้ว บ้างก็โอบคอ และรูปใบนี้คงจะเป็นแค่รูปถ่ายในหมู่เพื่อนธรรมดาๆใบหนึ่ง...

ถ้าร่างบางที่ส่งรอยยิ้มหวาน ตากลมทอประกายวิบวับ ที่อยู่ตรงกลางรูปใบนี้..จะไม่ใช่ บุคคลที่เขามักจะเห็นอยู่ทุกวัน ‘เวลาส่องกระจก’!!!

 

 

 

.

 

 

 

เพราะมัวแต่อึ้ง นิ่งทึ้งไปนาน...มารู้ตัวอีกที ร่างกายของเขาก็ถูกเคลื่อนย้ายกลับมาบนเตียงหลังเดิมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้

ซึงเฮรู้สึกว่า สมองส่วนไฮโพทาลามัสมันกำลังตีกันวุ่นอยู่กับส่วนซีรีบรัม และที่สำคัญ สมองทั้งสองส่วนนี้ กำลังไม่เชื่อ ‘ประสาทการมองเห็น’ โดยเด็ดขาด!!!

...มันยากที่จะเชื่อนะ ว่าไอ้ที่เห็นน่ะ มันคือเรื่องจริง...

จำความได้ว่าเขาไม่เคยรู้จักกับคนพวกนี้นี่ ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า! แล้วจะไปถ่ายรูปรวมอยู่กับพวกเค้าได้ยังงัยกันล่ะ!!??

 

 

ความรู้สึกแรกที่โผล่มาจ๊ะเอ๋เขาอย่างช่วยไม่ได้ คือ งง
ตามมาติดๆด้วยความไม่เข้าใจ สับสน สงสัย แปลกใจ ตกใจ และกลัว
ไม่รู้! ไม่รู้ว่าอันหลังสุดมันติดโผมาได้ยังงัย แต่ตอนนี้ เขากำลังกลัว!!!

“ไม่จริงงงงงงง!! ไม่จริงหง่ะ!! อย่ามาหลอกกันนะ!!!!! ไม่ๆๆๆ ฉันไม่ใช่ทงเฮของพวกนาย ปล่อยฉันนะ ปล่อยๆๆๆๆ ปล่อยเซ่!!!! พวกนายจะเอาอะไรกับฉัน หา!!!!!! อุ๊บบ...อื้ออออ~”

ริมฝีปากสีแดงสดถูกปิดสนิทด้วยฝ่ามือแบบบางของเจ้าไก่ ที่นั่งอยู่ใกล้ตัวที่สุด

“ไอ้ทงเฮ นายเป็นบ้าอะไรวะ แหกปากทำไม เดี๋ยวไอ้คิบอมมันก็ได้ยินกันพอดี ชู่ววว์”

เสียงอื้ออ้าอู้อี้ดังลอดนิ้วเรียวออกมาไม่หยุด ขาเรียวก็ดิ้นพราดๆ กระแทกที่นอนดังตุ่บตั่บ

 

แกร่ก!

 

และเสียงที่ไม่มีผู้ใดประสงค์จะได้ยินมันในเวล่ำเวลานี้ กลับดังขึ้นแล้ว...เสียงลูกบิดเหล็กสีเงินแวววาวที่ถูกเปิดออกจากด้านนอกดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงทุ้มๆของชายหนุ่ม

“มีอะไรในห้องรึเปล่า?”

“อะ...อะ....ไอ้คิบอม” ซองมินคราง ยกมือขึ้นปิดปาก

ทุกสายตากวาดมารวมกันอยู่ที่ร่างบางบนที่นอนเป็นจุดเดียวกัน ถ้าเลนส์ตามันเปลี่ยนไปเป็นแว่นขยายได้ ป่านนี้ซึงเฮคงได้ลุกเป็นไฟ

“เอางัย?” ฮยอกแจที่ยังไม่ปล่อยมือที่ประกบปิดสนิทอยู่ที่ริมฝีปากบางร้องถามอย่างวิตก

ลีดเดอร์หันมาทำตาประหลับประหลือก..

โชคดีของคนสมองสั่งการช้าอย่างลีทึกนะ ที่ประตูมันเก่า เปิดยาก!!!

“กด..กดหัวลง!”

 

.

 

กดหัว?!

เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ของสิ่งมีชีวิตหน้าตาดีในห้องดูจะเห็นด้วยกับคำสั่งคิดสั้นนั้น แต่อีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลือล่ะ??

..นี่มันวันซวยอะไรของลึซึงเฮวะ?!!

แล้วโชคก็ไม่ค่อยจะชอบเข้าข้างคนเซ็กซี่ซักเท่าไหร่ (เกี่ยว?) พอตัดสินใจจะชิ่งปุ๊บ มือบางๆแต่หนักชิบก็บรรจงส่งแรงกดมาที่หัวทุยๆของเขาอย่างประจวบเหมาะ
ตามด้วยยัดลงใต้ผ้าห่ม พอดิ้น..มือปริศนาก็พร้อมใจกันจับข้อเท้าเอาไว้จากด้านนอก แขนสองข้างก็ถูกตรึงอย่างกับรู้หน้าที่

อยากรู้มั๊ย ว่าสภาพของเขาตอนนี้ เหมือนกับอะไรมากที่สุด...??

 

กบถูกตรึงเวลาจะโดนผ่าท้องงัยล่ะ!!

 

ดวงตากลมๆกว่า 20 ดวง มองมาที่หนุ่มผิวเข้มผู้มาใหม่เป็นตาเดียว ยืนเรียงหน้ากระดานเพื่อแสยะยิ้มทักทาย ยกมือขวาเกาหัวแกร่ก จบด้วยส่ายหัวพรืดยาวได้อย่างเป็นสเต็ปๆ

คิบอมยืนเก้ๆกังๆไปพักใหญ่ มองหน้าเพื่อนรุ่นพี่-รุ่นน้องทีละคนจนครบ ก่อนจะยกมือขึ้นปัดผมจนกระเซิง ส่ายหัวระอา...บรรยากาศที่ปกคลุมเงียบสงัดโดยไม่ได้ตั้งใจ กระทั่งเสียงหายใจยังแทบไม่ได้ยินเหมือนกับว่าคนทั้งห้องตั้งใจจะแข่งกันกลั้นมันยังงัยยังงั้น จวบจนร่างสูงตัดสินใจหันหลังกลับออกไป โดยไม่ติดใจอะไร สภาวะตึงเครียดจึงได้กลับเข้าสู่ปกติ

 

เฮ้อออออ~

 

ถ้าวัดระดับก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ภายในห้องตอนนี้ล่ะก็...คงทะลุมิเตอร์ไปแล้ว!!!

“มันไม่ยักกะแปลกใจแฮะ?”

 

โอ้ยยยยย!!!!

เสียงร้องลั่นห้องดังออกมาจากปากเจ่อๆของฮยอกแจ มือขวากระตุกจึกออกจากใต้ผ้าห่ม เป่าลมฟู่ๆลงบนฝ่ามือแดงๆนั่นแทบไม่ทัน

“กัดฉันทำไม!! เจ็บนะเนี่ย”

“นี่นาย!!! อย่าเพิ่งไป ช่วยฉันด้วย!!!”

ซึงเฮคงหมายถึง คิบอม...เขาคิดว่าหมอนั่นคงจะช่วยเขาได้ อย่างน้อยเค้าคนนั้นก็ไม่มีส่วนรู้เห็นกับการลักพาตัวเขาครั้งนี้ อีกอย่าง...หมอนั่นต้องเป็นพวกเลือดยุติธรรมสูงแน่ๆ ไม่งั้น สิบคนนี้คงไม่กลัวหัวหดจนต้องหาทางซ่อนเขาเอาไว้แบบนี้เป็นแน่!!!

“ช่วยฉันด้วย!! นาย!!”

“เฮ้ย!!! ทงเฮ!!!”

 

 

 

ปึก!

 

ร่างบางที่วิ่งหน้าตั้งไปยังประตูไม้ที่ที่เป็นทางออก กระเด็นหลุดออกไปตามแรงเปิดของประตู จนเสียหลักชนเข้ากับอกกว้างๆของคนที่ยังยืนอยู่ด้านนอกซึ่งก็หงายหลังไปกระแทกกับตู้หนังสือเข้าเต็มๆเหมือนกัน

 

เสียงหนังสือหล่นตุ่บดังตามมา... แต่มันก็แค่เบาๆในโสตประสาท

เพราะตอนนี้...

 

เนื้อนุ่มนิ่มที่สัมผัส ช่างคุ้นเคย...คุ้นจนเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกทีมันสามารถกลบทุกสิ่งเสียงไปได้....

ทว่ากลิ่นกายหอม แม้หอมละมุนเท่าไร..แต่ทำไมกลับไม่คุ้นเคยกับจมูกโด่งเลยซักนิด??

 

 

 

 

To be continue >>

edit @ 24 Jan 2008 15:03:24 by กา-เท่-เร่