บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

แม้จะเป็นเวลาเช้าแล้ว หากแต่อาทิตย์ดวงกลมกลับไม่ได้ออกมาทำหน้าที่ของมันอย่างเคย แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกที่พร่ามัวไปด้วยหมอกฝ้าขาวและหยดน้ำจึงมีเพียงรำไร เพียงพอจะสะท้อนกับหยดน้ำใสให้เป็นประกายเท่านั้น,,
เสียงติ๋งๆของหยาดน้ำเม็ดเล็กๆดังกระทบกับระเบียงไม้เป็นจังหวะน่าฟัง
ความชุ่มฉ่ำจากภายนอกแผ่เข้ามาทีละนิด..ทีละนิด.. ค่อยๆซึมซับเข้าเกาะกุมหัวใจของคนทั้งคู่ที่นอนขดตัวกลมภายใต้ผ้าห่มอุ่นผืนหนาให้ได้ชุ่มชื่นไปด้วย
ดวงตากลมใสกะพริบปริบๆมองดูคนรักตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ..มันเต็มไปด้วยความรัก..
รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นแต่งแต้มมุมปากบางๆ ปลายนิ้วเล็กไล่เล็มอยู่ที่แก้มใสของอีกคน

นายแก้มป่อง...~

นัยน์ตาสีนิลที่เคยปิดสนิทสะท้อนอยู่ในดวงตาสีอ่อน บอกให้รู้ว่าอีกคนน่ะรู้ตัวตื่นขึ้นมาแล้ว
แก้มป่องๆยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆทักทายยามเช้า
จนเจ้าของปลายนิ้วต้องรีบละมันออก..ไม่อยากให้รู้ ว่าแอบมองอยู่
...ก็แค่สัมผัสเบาๆไม่คิดว่าจะตื่นนี่นา...

น่ารักจัง..คนตัวเล็กของผม

คนที่ตื่นทีหลังยิ้มให้อย่างอบอุ่น แตะหลังมือลงบนแก้มนุ่มของคนตัวเล็กบ้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบไล้เบาๆด้วยนิ้วโป้งแทน แล้วเคลื่อนใบหน้าคมเข้ามาใกล้ๆ
ทำเอาคนขี้อายต้องหลบตาปี๋ >//<
รู้สึกร้อนๆที่ข้างแก้ม..เลื่อนมาที่ปลายจมูก คลอเคลียอยู่อย่างนั้น

“อากาศดีจังนะ” ดวงตาสีสนิมจ้องมองผ่านไหล่กว้างผ่านกระจกใส มองออกไปยังดอกไม้สีขาวเบ่งบานที่ประปรายไปด้วยละอองน้ำ ชูคอรอแสงแดดแตะต้อง

“คิบอม เดี๋ยวฉันมานะ” ดันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วกระโดดโหยงไปที่ระเบียงไม้ เลื่อนประตูช้าๆและเด็ดดอกไม้สีบริสุทธิ์ติดมือมา..
ก่อนจะกลับมายังเตียงสีขาวสะอาด.. ที่คิบอมเปลี่ยนมานั่งท่าขัดสมาธิ

“สวยมั๊ย?!” ดอมดมกลิ่นหอมของพฤกชาติในมือ

“ไม่รู้”

คิ้วย่นของคนตัวเล็กบอกได้เป็นอย่างดี ว่าไม่พอใจกับคำตอบมากๆเลยล่ะ
คิบอมขยับตัวเข้าไปใกล้,, จนเข่าชนกัน “ก็ไม่รู้จริงๆนี่นา จะให้ตอบว่าอะไร”

“หอมนะ” ทงเฮยื่นดอกไม้ไปติดจมูกโด่งของอีกคน

ฟอด~~

ขโมยหอมเอาเสียดื้อๆ.. “หอมกว่า...”

“คิบอม~” เลยเจอค้อนหนักเข้าให้ แล้วก็ร้องโอดโอย เสแสร้งชะมัด,, “คิบอม เจ็บเหรอ?!”

หึ..สะบัดหัว 2 ทีช้าๆเป็นจังหวะ..

“แกล้งกันอีกแล้ว”

สบตาเหมือนจะพูดอะไร..แต่แล้วก็เงียบไปเสียเฉยๆ
เอื้อมมือหนาไปกุมมือบางเอาไว้ ประทับจูบเบาๆบนหลังแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วประกบหลังมือนุ่มแนบแก้มป่องๆของตน ทงเฮได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของคนตรงหน้า
ทงเฮลูบไล้เอื่อยๆตามใบหน้าคม โดยมีมือหนาคอยทาบทับตลอดเวลา..

..ระยะห่างเพียงคืบ..กลิ่นหอมที่ไม่เคยจางหาย..
ดึงดูด....เหลือเกินนะ

ปากบางสีแดงเรื่อ..

อดใจไม่ได้................งั้นเหรอ?



ประกบริมฝีปากอีกครั้ง..เลียเล็มจนทั่วกลีบปากก่อนจะแทรกเรียวลิ้นอุ่นเข้าไปภายใน กวาดทุกความหอมหวานมากักเก็บไว้..อ่อนโยน แต่ดื่มด่ำ
สองลิ้นหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน..กว่าจะรู้ตัวอีกที แผ่นหลังของร่างบางก็แนบสนิทกับผ้าปูที่นอนขาวสะอ้านแล้ว,,