บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

“ว่างัยนะ!!!! จะให้ผมแต่งงานกับไอ้งั่งซีวอน เพียงเพราะแค่ไอ้สัญญาบ้าบอของคุณปู่งั้นเหรอครับ!!!”

“บ้าๆๆๆๆๆ ป๊ากะม๊าบ้าไปแล้วแน่ๆ ผมเป็นผู้ชายนะ!!!”

“เดี๋ยวนี้โลกมันไปถึงไหนกันแล้ว ลูกเองไม่รู้เหรอจ้ะ?”

อ่าว? เวร วิปริตกรรมรับประทานพระศีรษะของมารดาบังเกิดเกล้าไปแล้วหรืออย่างไรครับ? ถึงได้พูดจาแบบนั้นออกมา ศีลธรรม รู้จักคำนี้กันมั๊ย???!!!

“ไม่รู้ล่ะ เพราะนั่นเป็นความต้องการของคุณปู่ลูกกับคุณตาของตาซีวอน อีกไม่นานท่านก็จะจากเราไปแล้ว ทำเพื่อท่านไม่ได้เหรอจ้ะ?”

เป็นเพราะปู่ของผมสายตาฝ้าฟาง สมองเลอะเลือนน่ะสิ ถึงได้ปักใจเชื่อว่าหลานตัวเองเป็นผู้หญิง เป็นงัยล่ะ ไปสัญญาอะไรเอาไว้

แล้วไอ้คนที่ ‘ซวยไม่รู้ตัว’ ที่สุด ก็เห็นจะเป็นผม!!!

ถูกจับแต่งงานกับผู้ชายด้วยกัน,,
มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะฮะ

ถ้าไอ้พวกปากเป็นสถานสงเคราะห์รับเลี้ยงสุนัขที่มหา’ลัยมันรู้เข้า ได้หัวเราะเยาะจนสุนัขที่แสนจะน่ารักทั้งหลายแหล่ติดคอกันไปข้าง!!

และที่สำคัญ ผมแมนเกินร้อยครับเว้ย!!!

จะให้ผมยอมมาใส่ชุด ฮันบก ในวันแต่งงานเร๊อะ? ไม่มีทางซะหรอก

ฆ่าผมซะให้ตายดีกว่า ย้ากกกก!!! (จินตนาการท่าคิงคองทุบอกอย่างบ้าคลั่งไปด้วยจะดีเมิ้กกกก...เค่อะ!)





“ม๊าไม่เสียดายนามสกุลของตระกูลเราเหรอครับ ผมน่ะเลือดเนื้อเชื้อไขคนสุดท้ายแล้วนะ!”

...ส่ายหน้า...

ให้ตายสิ อะไรเข้าสิงม๊าสุดที่รักของกระผม

“ฮันกยอง คิดดูสิลูก ระหว่างนามสกุลสั้นๆพยางค์เดียว กับความสุขครั้งสุดท้ายของคุณปู่ ฮันจะเลือกอะไร?”




...แล้วความสุขของผมล่ะคร้าบบบบบ!!!...เอาไปทิ้งไว้ที่ไหน....??



เพราะการแต่งงานของเรา เอ๊ย! ของผมกับมัน(ไอ้ขี้เก็ก!! ผมไม่ถูกชะตากับไอ้ว้อนส้นติงมาแต่เด็กแล้วครับ) ขึ้นอยู่กับคุณปู่ของผมเอง ดังนั้น..งานวิวาห์ก็เลยเกิดขึ้นเร็วโคตร!! ด้วยกลัวว่าท่านจะด่วนตายจนพลาดเห็นหลานสาว(?)เป็นฝั่งเป็นฝากับหลานชายของเพื่อนรัก

ดีนะ ที่งานนี้จัดขึ้นเล็กๆภายในครอบครัว ไม่ได้ประเจิดประเจ้อ ประจานให้คนทั้งโลกรับรู้!!
“เฮ้อ~” ผมถอนหายใจเฮือกยาว เหนื่อยกับภารกิจวันนี้ซะจริงๆ ก้มดูสภาพตัวเอง...

อ๊ากกกกก!! ชุดฮันบก

“ยี๊!!! อุบาทว์ ทุเรศ ใครมันกล้าใส่วะเนี่ย???!!!” ...ได้ข่าวว่ากรูเอง -*-...

เห็นดังนั้น ก็เริ่มทำใจไม่ได้ เลยจัดการดึงๆๆๆๆๆ ไอ้โบว์เกะกะสายตานั่นออก ก่อนจะพยายามกระชากๆดึงๆชุดให้ออกไปจากตัว

แกร่ก...

บานประตูเลื่อนถูกเปิดออก แต่ผมไม่ได้สนใจจะเงยหน้าหรอก เพราะมัวแต่วุ่นวายกับไอ้ชุดอุบาทว์นี่

“ฮันนี่ ตามธรรมเนียมเค้าให้ใส่อยู่อย่างนี้ 1 คืนนี่นา...”

ไอ้ซีวอนนั่นเอง ทำมาเป็นหัวโบราณ ธรรมเนียมบ้าบออะไรของนายวะ???


ไม่เป็นฉัน ไม่รู้หรอกว่ามันแสนจะรันทดหัวใจขนาดไหน!!!! ㅠ ㅠ


ว่าแต่ว่า..........ฮันนี่.............มัน...............ไอ้ว้อนส้นติงมันเรียกผมว่างัยนะ?? ฮันนี้งั้นเหรอ?

(ความโง่&ซื่อบื้อ รู้สึกตัวช้าไม่เข้าใครออกใคร แต่ทว่า..มันเข้าฮันกยองแล้วไม่ยอมออก!!)

“เมื่อกี๊ นายเรียกฉันว่างัยนะ” ถ้าหูคุณไม่เพี้ยน จะได้ยินเสียงผมกัดฟันด้วย ชัดเชียวล่ะ...

“ฮันนี่” มันตอบหน้าตาเฉย ปากก็กัดแอปเปิ้ลในมือไม่สะทกสะท้าน

“ทีหลังอย่ามาเรียกฉันอย่างงั้นนะเฟร้ย!!! กรูแมน กรูเมะ จำไว้!!!” ผมตะโกนแหกปากสุดชีวิต ลุกขึ้นยืนคร่อมหัวให้ซีวอน แล้วกระทืบเท้าครืนจนโคมไฟระย้าแกว่งรุนแรง

“จริงเร๊อ~”

“ไอ้ซีวอน!!!”

“คร๊าบ!!”

“ห้ามเรียกฉันว่าฮันนี่!!”

“ครับกะพ๊ม” ทำมือเลียนแบบทหารรับคำสั่ง แล้วกัดเนื้อแอปเปิ้ลกรอบๆต่อไป..กรุบๆ...

ไอ้บ้านี่...บทมันจะว่านอนสอนง่ายขึ้นมา......ทำกรูงง

แต่กระนั้น,, ก็ดี

ผมเลยจัดแจงกับเสื้อผ้าที่ถอดค้างไว้เมื่อครู่ต่ออย่างสบายใจ

“แน่ใจเหรอว่าจะถอด”

“เออ ฉัน..ฉันร้อน”

“ผมช่วยนะ”

“เออดี” แล้วก็เขยิบไปนั่งหันหลังให้มัน

“จริงๆธรรมเนียมก็เป็นเรื่องของธรรมเนียมนะครับ แต่เข้าหอวันแรก.....ใครจะไปอดใจไม่ถอดไหวล่ะ...ว่ามั๊ย?”

“อืม งั้นมั้ง”


พอร่นเสื้อคลุมตัวนอกลงมาจนเผยให้เห็นไหล่ขาวๆของหนุ่มจีน ซีวอนก็อดไม่ได้ที่จะจุ๊บเข้าให้ทีนึง แล้วก็สูดเอาความหอมที่ซอกคอติดจมูกมาด้วย


“เฮ้ย!!! ทำไรของนายวะ?!!”

ไอ้ลามก..ไอ้หื่น...ผมถอดกรูดทีเดียวชิดผนังห้องอีกฝั่ง

“ถอดเสื้อให้พี่งัย”

“ไอ้...ไอ้...ไอ้....” ผมนึกถึงประโยคที่มันพูดก่อนหน้านี้

“จริงๆธรรมเนียมก็เป็นเรื่องของธรรมเนียมนะครับ แต่เข้าหอวันแรก.....ใครจะไปอดใจไม่ถอดไหวล่ะ...ว่ามั๊ย?”

กรูไม่น่าเกิดมาเซ่อเลย ให้ตายสิ..
อยากจะกระโดดน้ำช้อนตายให้รู้แล้วรู้รอด

เมื่อรู้ชะตากรรมว่าจะต้องตกเป็นเมียไอ้หื่นไม่ช้าก็เร็ว เอ๊ย!ไม่เร็วก็ช้า อ๊ากกก!! มันก็ไม่ต่างกันนี่หว่า!!
ฮือๆ..

“ยังถอดไม่หมดเลย มาต่อเหอะ”

“ไม่ต่อไม่เต่อมันแล้วเว้ย กรูจะใส่ชุดนี้!!”

“เปลี่ยนใจเร็วจังเลยน้า” มือยาวยื่นมาหยิกแก้มนุ่มเข้าจนได้ แต่ทว่าฝ่าเท้าของฮันก็เร็วไม่แพ้กันล่ะ ส่งถีบกลับเข้าให้ ทันใจยิ่งกว่า EMS

“โอ๊ย!! จุกนะเนี่ย!!”

“สม!!!” เวรของกระผม เมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในท่ากอดเข่า เหมือนนางเอกหนังน้ำเน่าอะไรเยี่ยงนี้...ผมเมะเฟร้ย!!

แต่ไม่กล้าคลายแขนที่กอดเข่าได้จริงๆ ห่วงพรหมจรรย์ตัวเองขึ้นมาตะหงิดๆ

“นั่งตัวหดเลยนะครับ” มัน..มันเริ่มคลานเข้ามา พาให้นึกถึงจูออนขึ้นมาเสียดื้อๆ

“จะทำอะไร? ออกไปนะเว้ย!!”

“ออกไปก็โง่ล่ะครับ” มันยิ้มร้ายกาจใส่ผม อ๊ากกก!! อยากจะจับหัวมันโขกพื้น!!!

“จะทำอะไรน่ะ...เฮ้ย...เฮ้ย!!!” ริมฝีปากบางๆของมันพุ่งเข้ามาหาผม








อุ๊บ!


ไม่ๆ ไม่ใช่เสียงผมเสียจูบให้มัน แต่เป็นมันต่างหากที่เสีย...เสียทีเว่ย! เสียทีให้ผม,,

“วะฮะฮา วะฮะฮา!!(บ้าคลั่ง)” เสียงหัวเราะอย่างโคตรจะสะใจหาใดเปรียบมิได้ดังจากปากของผม ภาพตรงหน้าคือไอ้ว้อนส้นติงอมส้มผลโตเต็มปากมันเลย ความหล่อหายหมด.. เฮ้ย! ผมไปเห็นความหล่อมันตั้งแต่เมื่อไหร่

“อันอออู้อี้ อี้อู้โออ้อ!!!”

กรูไม่แปลเฟร้ย!! จะพูดอะไรมันก็เรื่องของแก รู้แต่ตอนนี้คนจีนสะใจ ได้ล้างแค้น!!

อ่อก!!

ซีวอนคายส้มออกแล้ว..ไม่รอให้เวลาผ่านไปแม้แต่หนึ่งในสี่วิ.(อิเว่อร์) มือปลาหมึกยักษ์ก็รวบตัวคนตัวเล็กเข้าไปกอดไว้...รวดเร็วยิ่งอย่างลม

“เฮ้ย!!! ปล่อยช้าน!!!”

“ปล่อยก็โง่ดิ่”

เออ!!! ยอมโง่ซักวันไม่ได้รึงัยฟร้ะ? เคยได้ยินมั๊ย? ยอมโง่ 1 ครั้งเพื่อฉลาดไปอีกหลายๆครั้งน่ะ เสด็จแม่แกเคยสอนรึเปล่า!!!???

ผมรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี หันตัวกลับมาแล้วถีบส่งไอ้ซีวอนจนกระเด็น

ได้ผล^^

พอมันเสียหลัก ผมก็พุ่งเข้าไปกดหัวมัน โขกๆๆๆๆๆๆลงกับพื้นอย่างสะใจ ร่างทั้งร่างประทับอยู่บนหลังซีวอนเหมือนเด็กเล่นขี่ม้า ขย่มๆๆๆ(?)อย่างชอบใจ ขาทั้งสองก็กระแทกเข้าที่สีข้างของไอ้เจ้างั่งซีวอน ศอกก็กระทุ้งเข้าให้ที่ท้ายทอย กะเอาให้ตายเลย ว่างั้นเถอะ!!?

“โอ๊ยๆๆๆๆ พี่ฮัน ผมเจ็บ!!!”

“สมๆๆๆ โอ๊ย!!”

แว็ก!! กระผมเสียเปรียบทันตาเห็น เมื่อไอ้ซีวอนมันคิดสู้ ผมโดนหนีบ!!

หนีบอยู่ใต้รักแร้มัน....ว่าแต่ หอมอ่ะ มันใช้โคโลญยี่ห้อรัยวะ?
เฮ้ย!!!! ไม่ใช่เวลามาเชยชมกลิ่นตัวมัน!!

“แกล้งผมดีนัก”

“โอ๊ย!!ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆ ไอ้ซีฮ่าๆๆๆ โอ๊ย!!” มันผลักร่างผมมาข้างล่าง ก่อนจะลงมือใส่ท่าไม้ตายให้ผม

“เรียวนิ้วพิฆาต!!!!”

“เฮ้ย!!”

มาทีเดียว..เล่นเอาท้องขดท้องแข็ง

“นี่แน่ะ!! ท่าจะชอบนะเนี่ย หัวเราะใหญ่เลย”

ชอบบ้านป้าแกอ่ะดิ..กรูจั๊กจี้!! เอาออกปายยยยยยยย!!!!!!

“ฮ่าๆๆๆ เอา....ฮ่าๆๆๆๆ....เอา....ฮ่า...ออกปายยยยย!!ฮ่าๆๆๆๆ!!”

อ้ะ!!

เฮ้ย...มันหยุดจริงๆแฮะ

ผมลืมตา...ช้าๆ...

แว๊ก!! หน้ามันกำลังลอยเข้ามาใกล้ ทุกที..ทุกที

ปึก!! นิ้ทั้งสิบของมือทั้งสองนาบเข้าให้ที่หน้าหล่อๆนั้น...ก็บอกว่าไม่หล่องัยเล่า!!

เออ..หล่อก็ได้ฟร้ะ แต่น้อยกว่าผม ย้ำ! น้อยกว่า!!!

“พี่ฮัน!! ยอมผมซักทีเซ่!! พี่ยั่วก่อนนะ!!”

ว่างัยนะ? ฉันเนี่ยนะ ยั่ว???

“พี่บ่นร้อน อยากถอดเสื้อ ให้ผมช่วยถอด ขึ้นขี่ผมก่อนด้วย!”

แว๊ก!! มันคิดได้ ไอ้หื่นคิดได้

“แล้วตอนนี้ หน้าพี่มัน...ยั่ว มากๆเลยครับ”

หน้ากรูยั่ว??!!

รู้แต่ว่า ณ บัดนี้ ร่างของผมคล้ายจะกลายเป็นหิน แข็งทื่ออย่างเดียวเลย..

“ขอนะ..”

มันโน้มหน้ามาอีกแล้ว~

ด้วยสัญชาตญาณ ผมก็ยื่นมือไปดันหน้ามันอย่างเคย “เฮ้ย!!”

“ครั้งเดียว..นะ...”

“แน่นะ?” ..อ๊ากก!!! ผมถามอะไรออกไปครับพี่น้อง

อื้อ!!

ไอ้เด็กเวร ยังไม่ทันจะตอบ มันก็ขโมยจูบผมไปเสียแล้ว แค่เพียงทาบทับ ยังไม่ได้ล่วงล้ำ แค่นั้นก็ถอนริมฝีปากออกไป เงยหน้าขึ้นสบตากับผม...พาลแต่จะให้ผมงงเล่นๆ

“แค่นี้เองเหรอ....?”

“พี่ขอผมเองนะ^^”


อื้อ!!!!!!~


คราวนี้มันทั้งขบทั้งเม้มริมฝีปากล่าง ดูดดึงริมฝีปากบน ดุนดันเกียวลิ้นชื้นเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กจนจนมุม..ล้วงลึกเข้าไปกะจะให้มันถึงลิ้นไก่เลยรึงัยฟร้ะ?!!!

กรูไม่น่า...ไม่น่าหลงกลมันเลย~

อยากจะเกิดเป็นปลาไหล จะได้โดนทุบหัว!!!!

“อื้ม....” แต่ว่า..ไอ้หมอนี่ จูบเก่งชะมัด!!

“แล้วก็ขอ ตัวพี่ด้วยนะ” มันถอนจูบ แต่จะทำอย่างอื่นแทน!!

“ว่างัยนะ!!!”

“ครั้งเดียวเอง..”



ครั้งเดียวบ้านบรรพบุรุษแกอ่าดิ่ เล่นเอากรูระบม ลุกไม่ขึ้นไปสามวัน!!!



“จะทำไรช้าน”
“น่าพี่! แค่ครั้งเดียวนะ”




ป๊า!!ม๊า!!! รู้ตัวรึเปล่า ว่าคิดผิด คิดผิดอย่างมหันต์,,

ไอ้ว้อนมันไม่ได้เพอร์เฟ็ตอย่างที่ป๊ากะม๊าคิด ที่จริง..........มัน............

“หื่น” คร๊าบบบบบ!!!





“ไอ้วอน ช้านเจ็บ!! เบาๆ!!”
“ยังไม่ชินรึงัยครับ”
“เออสิ!! อ้ะ!~”
“เอาน่า ทนหน่อย อีกครั้งเดียวครับ!! อ๊า!!!!!~ผมรักพี่จัง^^”


“แล้วก็.................อีกรอบด้วยนะ............”


“น่า....แค่ครั้งเดียว..................”



The end*