บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

[SF] Cassanova ft.Kangin ♥ Leetuek

‘ความเจ้าชู้’ น่ะ,, มันไม่เข้าใครออกใครหรอกคับ เว้นก็แต่ผมเท่านั้นล่ะ ที่เวลามันเข้าแล้วไม่ยอมออกซักที ^^

จริงๆผมเองก็ไม่ใช่คนโสด แฟนก็มีอยู่เป็นตัวเป็นตน..แต่ไม่รู้ทำไม ไอ้ฮอร์โมนฟีโรโมนของผมมันถึงไม่ยอมเลิกทำงานเสียที หรืออย่างน้อย ก็ทำงานเฉพาะอยู่กับ ‘คังอิน’ คนเดียวก็ยังดี

..เอ๋? พล่ามไปนานเลยนะคับ ลืมแนะนำตัวกันไปเลยทีเดียว
ฮุๆ แค่ได้ยิน ชื่อ เมื่อครู่ ที่ผมเอ่ยไป ก็น่าจะเดาออกกันแล้วน๊ะ ^^

ผม จองซู ฮะ,, หรือที่เพื่อนๆในคลาสชอบเรียกว่า ‘ทึกกี้’ ไม่อยากจะบอกเลยนะ ว่าผมน่ะ เป็นดาวคณะ!! อ่าว? อย่าเพิ่งงงนะ แม้ตำแหน่งนี้เค้าจะมีไว้สำหรับผู้หญิง แต่..ระดับผมแล้ว ผู้หญิงก็ผู้หญิงเถอะ หลบ ทึกกี้ ซะ..ชิดซ้ายไปเล้ย

ไม่ได้หลงตัวเองนะ ก็แค่..ภูมิใจในความสวยของตัวเองก็เท่านั้น

“โหย~ แว่นหนาเตอะเลยอ่ะ ไม่รำคาญรึงัย” แม้จะไปว่าเค้า แต่ตัวเองก็ยังจะถือวิสาสะคว้าแว่นกรอบหนานั่นมาใส่เอง แล้วก็เกิดอาการ มึน ไปชั่วขณะ,, แว่นนี่มันช่วยให้มองเห็นชัด หรือจะช่วยให้ตาบอดกันแน่??
“..” ส่วนให้เจ้าของแว่นน่ะเหรอ ก็ ‘เอ๋อรับประทาน’ เหมือนๆเด็กแว่นทั่วไปนั่นแหละ
“ไม่เห็นจะชัดเลย” กำลังจะถอดแว่นตานั่นออก แต่เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมทั้งหนังสือกองโตที่ถูกโถมเข้ามาใส่เต็มวงแขน
“จองซู ช่วยเอาหนังสือพวกนี้ไปไว้ที่ห้องอาจารย์ด้วยนะ ..ขอบใจจ่ะ เอ๋? เดี๋ยวนี้ใส่แว่นหรอกหรือ คงอ่านหนังสือหนักสินะ เอ้อ!เดินดีๆล่ะ” ไม่ได้สอบถามให้ได้เล่าถึงความเป็นจริง ก็เดินดุ่ยๆจากไป อ้อ!ที่สำคัญ เธอลาก ‘เรียววุก’ เจ้าของแว่นหนานี่ไปด้วย
“เรียววุก อาจารย์มีงานจะให้เธอทำแน่ะ”
แล้วทีนี้...ใครจะถอดไอ้แว่นนี่ให้ผมล่ะ??? TT

เออ! ใครที่ไม่เคยแก่ คงต้องลองมาเป็นผมดูนะ แล้วจะรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘สายตาฝ้าฟาง’ ว่ามันเป็นยังงัย ทางก็มองไม่เห็นว่าเป็นยังงัย เดินไปตามสัญชาตญานและแสงสว่างที่พอนำทางไปได้บ้าง
ปกติ เวลาที่ลำบากๆแบบนี้ จะต้องเจอกับ คังอิน นี่นา..ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร หรือจะกระแสจิตที่ส่งไป ,,จะว่างั้นก็ได้นะ
“คังอิน โผล่มาหน่อยสิ ปกติ นายต้องมาดิ่เวลาที่ฉันเป็นแบบนี้ คังอินโว๊ยยย!!”
“ช่วยนะ^^”
“เฮ้! ได้ผลอ่ะ” ผมหันกลับไปทั้งตัว เห็นเงาของคนท้วมๆ ตัวใหญ่ๆ จะเป็นใครไปไม่ได้สินะ นอกจากคังอินน่ะ “มาซักทีนะไอ้หมีบ้า ปล่อยให้ฉันเป็นคนแก่อยู่ตั้งนาน เมื่อยก็เมื่อย หนักก็หนัก เดินก็ไม่ถูกทาง!!” จัดการทุ่มหนังสือกองเทินทึกใส่อีกฝ่ายทันใด แล้วก็ถอดแว่นออก,,
“ไม่ใช่ไอ้หมีหนิ...~”
“ครับ หมีอะไรหรอ?” ชายหนุ่มร่างผอม ต่างกับที่เห็นผ่านแว่นนัก ส่งยิ้มกว้างมาให้ ทักทายอย่างเพื่อนใหม่
“ตัวก็ไม่ถึกอ่ะ...!”
“เอ๋??” ชายหนุ่มเกาหัวแกร่ก
...ที่สำคัญ หล่อด้วย ..เคลิ้ม...
ยัดแว่นตากรอบหนาเข้าที่ใบหน้าสวยอีกครั้ง เคยได้ยินมั๊ย แอ๊บเด็กเรียน น่ะ ^^
“ขอบคุณนะที่ช่วย”
“ไม่เป็นไรครับ..เอ่อ..คุณชื่อ..จองซูรึเปล่า?”
“ช่ายยยยย^^ รู้จักฉันด้วยเหรอ?” ยืนบิดไปมา น่ารัก ไร้เดียงสา..
“แต่ที่ได้ยินมา คุณ ‘เปรี้ยว’ นี่นา ไม่คิดเลยนะ..ว่าที่แท้เป็นเด็กเรียนแบบนี้”
“มีแต่คนบอกเลยนะ ว่าที่จริงฉันไม่เหมาะกับตำแหน่ง ดาวคณะ เพราะฉันเฉิ่มอ่ะ” ..รางวัลตุ๊กตาทองคำ 2007 ไม่ไกลเกินเอื้อม..จองซู!!
“ไม่จริงอ่ะ,, น่ารักดีออก ผมชอบนะ ดูสวยใส มีสมอง เออ..จริงสิ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย อึนฮยอก ฮะ^^” แม้ของจะเต็มมือแต่ก็พยายามจะแบมือออกมาจับเพื่อเริ่มมิตรภาพใหม่นี้ ส่วนผมก็ไม่พลาดที่จะได้สัมผัสกับหนุ่มหล่อคนนี้..รู้สึกประทับใจกับคำชมเมื่อกี้ด้วย

สวยใส มีสมอง..นั่นแหละ นิยามของ ลีทึกกี้

แต่ว่า ไม่มีตาหลังนี่นะ เลยไม่รู้เลยว่า..ไอ้หมีโหดน่ะ เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง..กระทั่งประกายเจ้าชู้ที่ส่องเปล่งปลั่งอยู่ในแววตาคมคู่นั้น


ไอ้หมีหล่อ กำลังนั่งเก็กอยู่ตรงม้าหินอ่อน ผมเดินตรงดิ่งเข้าไปหา,, ไม่ได้เจอกันทั้งวัน คิดถึงนะเนี่ย^^
จุ๊บ..
ก็แค่เบาๆที่ข้างแก้มน่ะ อายคนอื่นเป็นเหมือนกัน
แต่ไอ้หมีเนี่ยดิ่..ขอแค่สีแดงๆนิดๆที่แก้มก็ไม่มี แถมยังนิ่งทึ้งยังกะรูปปั้น “นี่! เหม่ออะไรฮะ?”
“...”
อ่าว ไอ้หมีเป็นใบ้
“ไม่ได้เหม่อนี่ นี่!!คังอิน ทำไมไม่มองหน้าฉันล่ะ?” ยื่นมือทั้งสองไปจับหน้าใหญ่ๆของหมีคังให้หันมามองตัวเอง แต่เค้าก็ยังแข็งขืน..คอเคล็ดล่ะอย่ามาโทษกันนะ
“งี่เง่าอีกละ..”
“ใครกันแน่ที่งี่เง่าน่ะ??!!!”
“ขึ้นเสียงงั้นเหรอ!!!!!”
“....” ไอ้หมีนิ่ง หันหน้าหนี “หิวอะไรป่ะ?”
หิวบ้าอะไรล่ะ? หิวจะกินหัวนายนั่นแหละ!!
“เดี๋ยวไปซื้อมาให้นะ” ว่าแล้วก็ลุกหนีไปจากโต๊ะ
“ไอ้หมีบ้า รอบเดือนไม่มารึงัย? หรือว่า พ่อไม่ให้ตังค์ หรือแฟนนอกใจ หา???” เอ๋??...นอกใจ อ๊าก!! ไอ้หมีรู้เรื่อง!!
เปล่านะ ไม่ได้นอกใจ ก็แค่..กำลังชิดขอบเตรียมออกเท่านั้นเอง~

โป๊ก!!!!
“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย!!!!”
ลูกกลมๆนามว่า ‘บอล’ กระแทกเข้าเต็มๆหัวของผม..ดีใจดีมั๊ยเนี่ย ที่เห็นดาวตอนกลางวันแบบนี้ รู้ตัวอีกที ตัวของผมก็หล่นมากองอยู่ที่พื้นเสียแล้ว กำลังจะโงหัวขึ้น แต่ก็ถูกมือหนาประกบเข้าที่แก้มทั้งสอง ตามมาด้วยน้ำเสียงหล่อๆ หลายเสียง
“จองซูนี่นา!!”
“เลือดออกด้วยอ่ะ!!”
“เป็นอะไรมากรึเปล่าก็ไม่รู้”
“เป็นเพราะนายคนเดียว กยูฮยอน”
“เงียบปากได้แล้ว เดี๋ยวฉันพาเค้าไปห้องพยาบาล”
“ดะ-เดี๋ยวๆๆๆ” ผมค้านเอาไว้ ก่อนที่จะถูกช้อนร่างในท่าเจ้าหญิง “ฉันเจ็บที่หัว เดินเองได้..นะ”
“ก็คุณมึนหัวอยู่นี่ เดินไม่ถูกทางหรอก”
รู้..ว่ากำลังมึน..แล้วก็รู้ด้วย ว่าถ้าพอไปถึงห้องพยาบาล แล้วอยู่กับ หนุ่มหล่อคนนี้ 2ต่อ2 ผมคงจะอดไม่ได้ที่จะนอกใจไอ้หมีอีก..ผมไม่อยากเป็นคนเลวในสายตาหมี!!!

นั่นงัย..,,ไอ้หล่อนี่มันกำลังยั่วผม
ด้วยการ เป่าลมเบาๆที่แผล...แล้ว ทำไมทุกครั้งเวลาที่นายเอกมีเหตุต้องเข้าห้องพยาบาลแบบนี้ ไอ้ครูเวรมักจะไม่อยู่ นั่นคือ..เปิดทางให้สวัสดิภาพถูกล่วงล้ำได้ง่ายขึ้น ^^ เอ๊ย!ต้อง TT ถึงจะถูก
“ถ้าเจ็บก็บอกนะ”
“อ๊ากกกก!!!” ไอ้บ้า! พูดยังไม่ทันจะจบดีก็ดันจุ้มสำลีโชกแอลกอฮอล์ลงบนแผลของผม ดูดิ่..มาดดาวคณะผู้ทรงสเน่ห์หายหมด
“ฮะๆๆๆ คุณนี่น่ารักจัง ผมคิดว่า..คุณจะเป็นพวกสวยเริ่ด เชิด หยิ่ง ซะอีก”
“ฮึ่มๆๆ..” เก็บอาการ อยากจะตะโกนใส่หน้า ว่า ผมนี่แหละ ‘สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง’!!!
“เสร็จแล้ว..”
สายตาสบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าที่ห่างเพียงคืบแค่นั้นเอง..ไอ้หล่อบ้า หล่อสมชื่อ โรคแพ้คนหล่อกำเริบอีกแล้วหง่ะ,, ไอ้หมีคัง ช่วยด่วน
ปลายจมูกสัมผัสแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นรดอยู่แค่ริมฝีปาก..
“ฮัดชิ่วววววว!!!!”

“เฮ้ย!! อะไรอ่ะ ไปแป๊บเดียว กลับมา หาย!!! โอ๊ยย!!! ไปยั่วใครอยู่ที่ไหนอีกล่ะเนี่ย!!!!???”

เจ้าหน้าที่สวนสัตว์จัดการด่วน หมีกำลังจะคลุ้มคลั่ง><

lllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll::


“รีบๆมาน้า เดี๋ยวคิดถึงตายไปซะก่อน ^^”
“ปากหวานตลอดเลยหือ??” คังอินหยิกแก้มป่องแล้วดึงไปมาอย่างหมันเขี้ยว ก่อนจะก้าวลงจากรถมุ่งหน้าสู่ธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่
“ก็มันคิดถึงจริงๆนี่นา~ อ้ะ!!”
หล่อ เข้ม..สเป็ก,,
หันหน้ามองไปยังธนาคาร ประพฤติผิดในกาม ท่องไว้ๆ แม้จะมิได้นับถือพุทธ แต่ก็เคยเรียนมา..ศีลข้อ3 ท่องไว้ลูกๆ
ขาว ถึก โหด..แฟนกรู,,
แต่ในรถคันนั้น
หล่อ เข้ม..
ในธนาคาร
ขาว..
ในรถ
หล่อ.................................เอี๊ยด!!
ตุ๊บ!
ไม่นะ ผมก็แค่เผลอเข้าเกียร์ เผลอหักพวงมาลัย เผลอเหยียบคันเร่ง เผลอเบรกไม่ทัน...แต่ไม่ได้เผลอมุ่งหน้าไปที่รถคันหรูที่เจ้าของ หล่อ เข้ม.....เอ๊ย!! เผลอ! เผลอฮะ
ไม่ได้ตั้งใจ~

“ขับรถประสาอะไรน่ะ โอ๊ยย!! คนกำลังรีบๆอยู่ด้วย” ชายหนุ่มหน้าเข้มขมวดคิ้วหนาจนติดหนึบเป็นเส้นเดียว ท่อนแขนแข็งแรงเท้าอยู่ที่เอวอย่างคนหัวเสีย
ผมรีบเปิดประตูรถลงไปดู,, รอยถลอกที่กระโปรงท้ายรถของเค้า “เอ่อ..ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่ได้ตั้งใจน่ะ คือ..ผม.....ไม่ได้ตั้งใจ~” ไม้ตาย เสียงหวาน..แววตาวิ้งๆ..รอยยิ้มหวานๆ
“เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่รอยถลอกนิดหน่อยเอง”
“ไม่ได้หรอกครับ รถคุณท่าทางจะแพงซะด้วย เอางี้..ถ้าวันนี้คุณรีบ เดี๋ยวเอาเบอร์ติดต่อของผมไปก่อนก็ได้นะครับ แล้วถ้าคุณว่างเมื่อไหร่ค่อยโทรมาเคลียร์ก็ได้^^” ว่าแล้วก็จดยิกๆๆๆที่กระดาษแผ่นเล็กแล้วยื่นให้คนตรงหน้า
“จองซู?? รุ่นพี่จองซู..,, อ่อ ผม คิบอม รุ่นน้องที่มหาลัยน่ะฮะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
...รุ่นน้องในมหาลัย ทำไมผมไม่เคยเห็น??... เห็นก่อนไอ้หมี..
ยังมีสามัญสำนึก นึกถึงมันตลอดเวลา...- -“

“ไอ้หมี!! เอามือถือฉันไปเล่นทำไม?”
“เล่นเกม” แม้เจ้าของจะยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า แต่คนไร้มารยาทแอบเล่นมือถือของคนอื่นก็ไม่ได้มีทีท่าตกใจอะไร ยังคงกดมันต่อไป..
“เกมอะไรอ่ะ คังอิน เครื่องฉันมีเกมด้วยเหรอ?” นั่งแหมะลงข้างๆ พลางชะเง้อชะแง้หน้าเข้าไปมองยังจอมือถือของตน
“เกมรัก!!!”
..
..
..
“ไอ้หมีบ้า!!!!”

lllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll::

ฮือๆๆๆๆ ผม..ผะ..ผม..ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แง้ๆ ไอ้หมีไม่คุยกะผมมา 3 วัน 6 ชม. 28 นาที กะอีก 12 วินาที แล้วววว...ทั้งๆที่ผมพยายามจะไม่ไปเจออึนฮยอกที่ห้องสมุด...พยายามสุดๆแล้วนะ
ทั้งที่ผมไม่ไปเชียร์กยูฮยอนแข่งบอล...เวลาที่ไอ้หมีคังแข่งรักบี้
ทั้งที่ผมไม่รับสายคิบอม..ต่อหน้าไอ้หมี
นี่ผม..ฝืนทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวผมได้ถึงขนาดนี้ แต่มันยังไม่เห็นความสำคัญ
เลิกกะมันเลยดีมั๊ย????
………….
……..
……
…
.
ไม่ได้ๆๆๆ

ถึงแม้ อึนฮยอกจะช่วยติวหนังสือให้ แต่ก็ไม่ได้ทำรายงานให้อย่างไอ้หมี
กยูฮยอนก็เก่งแต่เตะบอล ไม่เก่งตะครุบบอลเหมือนไอ้หมี -*-
คิบอม..เข้ม ล่ำ แต่ไม่ถึก ฟัดไม่มันส์เท่าไอ้หมี
ยังงัยไอ้หมีคังก็ยังมีข้อดีกว่าคนพวกนั้น

เอ๊ะ??? หรือจะดีใจดี ที่มัน ‘หึง’ เป็นกะคนอื่นเค้า..
จริงด้วยสิ..
คังอินไม่เคยหึงผม
แต่ตอนนี้หึงแล้ว
ฮุๆ ผลพลอยได้จากพฤติกรรมเจ้าชู้ดะ ของผมเอง ^^

งั้นก็ช่างมันเถอะเน๊อะ,, เพราะถึงยังงัย ไอ้หมีก็ยังเป็นที่ 1 เส-มอ

คิดแล้ว ก็คิดถึงคังอินขึ้นมาเสียดื้อๆ,, ไปหาดีกว่า
อยากกอดหมี!!
…………..
……….
…..
…
.
กำลังซ้อมรักบี้อยู่แฮะ จะเข้าไปยังงัยล่ะ?
โหะๆ รู้สึกคล้ายๆพวกถ้ำมอง แม้ว่าลูกทีมของคังอินจะมีแต่หล่อกับหล่อก็เถอะนะ ต้องห้ามใจ..เพราะตั้งใจจะมาหาคังอินคนเดียวเท่านั้น!!
อ้ะ! นั่นๆ ซีวอน ใช่มั๊ยอ่ะ? ที่เป็นเดือนของคณะบริหารฯ เพิ่งเคยจะได้ยลโฉมใกล้ๆ
หล่อลาก!!
เฮ้ย!!! ทึกกี้จ๋า ห้ามใจๆ เดี๋ยวก็ได้หามใจ เพราะโดนไอ้หมีทิ้งซะหรอก
“นั่น รุ่นพี่จองซูนี่!! มาทำอะไรที่ชมรมเราอ่ะ?? หรือว่าจะมาหาผม” ทงเฮ คนตัวเล็กที่สุดในทีมยิ้มแก้มปริ เพราะแอบปลื้มรุ่นพี่จองซูมานานแล้ว
คังอินได้แต่ทำนิ่ง,, แม้จะคบกันเป็นแฟนมาได้เกือบๆจะ 3 ปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้เปิดเผยให้ใครได้รู้เสียที จะเพราะใครล่ะ ก็เพราะลีทึกเองนั่นแหละ ที่กลัวแต่เรทติ้งจะตก
แล้ววันนี้ นึกอุตริอะไร ถึงได้มาหาถึงที่แบบนี้??

“ยังไม่ถึงเวลาพัก ซ้อมต่อ!!”
ใช่สิ หัวหน้าทีม ทำอะไรก็ไม่ผิด
ผมหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินคำสั่งแว่วๆของไอ้หมี,, นี่มันจะไม่คุยกะผมจริงๆเหรอเนี่ย??

ได้...ฉันจะวิ่งไปกอดนายกลางสนามเลย!!!

เอ๊ะ? แต่ว่า เรทติ้งผมล่ะ? จะหล่นพรวดพราดมั๊ย?

แต่ว่า..ผมคิดถึงหมีใจแทบขาดแล้วนี่นา

แล้วดูไอ้เด็กพวกนั้นสิ..หล่อๆทั้งนั้น เสียดายวุ้ย -*-

แต่จะว่าไป ไอ้หมี หล่อกว่าพวกนั้นตั้งเยอะ

เอาวะ!!! วิ่งก็วิ่ง!!!!!!!!

“ใครไม่เกี่ยวถอยไป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ร่างบางวิ่งตัวปลิวมาแต่ไกล ทุกสายตานิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด ลูกรักบี้ถูกทิ้งไว้ที่พื้นอย่างไม่ใยดี เป้าหมายนั้นคือ...คังอินที่รัก!!!
พลั่ก!
ตุ่บ!
อุ๊บ!!

OO

^____________^
ได้กอดแถมจูบ!!

อุ่นจังเลย...

ผมรู้ว่าทั้งผมและเค้านอนกลิ้งไปบนพื้นหญ้าเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจที่จะลุกขึ้น อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ ไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้น!

“ลีทึกจะมากไปแล้วนะ!!!!!”

อ่ะ..เอ๋..??


กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็โดนไอ้หมีลากมาที่ห้องแต่งตัว ปิดประตูดังโครม แล้วกระแทกร่างของผมเข้ากับล็อกเกอร์จนหนังสือ2-3เล่มที่อยู่ข้างบนตกลงมากองที่พื้น
รังสีอำมหิตแผ่จนผมตัวชาไปเสียหมด..ขยับไม่ได้ แม้แต่ตาก็แทบกะพริบไม่ลง
ข้อมือเล็กถูกรวบและขึงเอาไว้ไม่ให้ต่อต้าน
“สนุกนักใช่มั๊ย? กับการใช้สเน่ห์ยั่วสวาทผู้ชายเค้าไปทั่ว!!!”
“คังอิน..”
“ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของคนๆนี้แม้แต่นิด เห็นฉันเป็นอะไร แค่ของเล่นที่เอาไว้แก้ขัด เวลาที่ไม่มีเหยื่อสนองกามารมณ์แค่นั้นเหรอ?”
“ไอ้หมี!!!!”
“..”
“ใจเย็นหน่อยได้มั๊ยเล่า?” อกแกร่งของคนตัวใหญ่สะท้านขึ้น-ลง หอบหายใจหนัก แต่คำด่าทอเจ็บแสบ..ไม่ได้ทำให้ลีทึกรู้สึกโกรธซักนิด ก็เพราะรู้งัย ว่าตัวเองผิดอยู่เต็มประตู แล้วที่มาก็เพราะจะปรับความเข้าใจ..
ไม่อยากจะทะเลาะ ให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่านี้
“ฉันขอโทษนะ..”
“..”
“อย่าโกรธฉันได้มั๊ยล่ะ?” อยากจะเอามือที่ถูกพันธนาการออกไปกุมใบหน้าที่กำลังหันหนีหลบสายตาให้หันมาสบตากันตรงๆ แต่ทำไม่ได้ “ปล่อยก่อนได้มั๊ย เจ็บอ่ะ”
หมีสงบยอมทำตามอย่างว่าง่าย,,
ผมเลยสอดมือเข้าไปโอบเอวหนาของอีกคนไว้
“ทำไมถึงไม่มีฉันแค่คนเดียว”
“..รู้ได้งัย ว่าฉันไม่ได้มีนายแค่คนเดียว” อย่างน้อย กล่อมหมีก็คงง่ายกว่ากล่อมพวกคนบ้าที่จะโดดตึกล่ะนะ
“ก็ลีทึก..ชอบไปหาไอ้หมอนั่น”
“ใคร?”
“อึนฮยอก..”
“จะบอกรัยให้ นายนั่นน่ะ ติวหนังสือเก่งใช้ได้เลยนะ,, เวลานายไม่เข้าใจวิชาอะไร ลองไปให้เค้าติวสิ^^”
หมียอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา เพิ่งสังเกตแฮะ,, หมีตาแดงก่ำ
“คิบอมล่ะ เห็นโทรคุยกันทุกวัน”
“ก็...” หาทางออกให้ได้นะ ลีทึก.. “ก็..นายไม่ค่อยโทรมาหนิ่ ฉันก็เลยต้องหาเพื่อน phoneline”
“คุยกันทุกวันยังไม่พออีกรึงัย!”
ร่างบางส่ายหัว ทำแก้มป่องเหมือนเด็กกำลังถูกคุณพ่อสอบสวน แล้วก็ต้องผงะเมื่อเจอสายตาน่ากลัวๆของหมีโหดที่จดจ้องเหมือนจะกินเนื้อ
เลยเปลี่ยนจากมือที่โอบเอว เป็นโอบคอแทน,,
“นักบอลนั่นล่ะ เคยมีคนบอกว่า ลีทึกกับมันเคยกอดกัน”
“ก็คังอินไม่ค่อยกอดฉันนี่ ก็ทำไมไม่กอดฉันบ่อยๆล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องไปหาจากที่อื่น กอดนายนั่นไม่เห็นจะอุ่นเลย มีแต่กระดูก...สู้คังอินก็ไม่ได้” ว่าแล้วก็ออดอ้อนด้วยการซบหน้าสวยลงกับอกกว้าง ซุกจมูกคมเข้ากับเสื้อกีฬาตัวบางของคนตัวใหญ่
รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าโหดของหมีคังอย่างไม่ได้ตั้งใจ
แต่แล้ว..ด้วยกลัวว่า จะใจอ่อนให้กับคนเจ้าเล่ห์ในอ้อมกอดไปเสียก่อน จึงรีบผละตัวออกมา ทั้งที่จริงๆ อยากกกกอดให้แนบแน่นแทบเป็นแทบตาย
“แล้วที่มาวันนี้ ก็เพราะจะมาจูบกับไอ้ซีวอนให้ฉันเห็นต่อหน้าต่อตางั้นเหรอ?!!”
ฮะ?! เมื่อตะกี๊ผม ‘จูบ’ กับซีวอนหรอกเหรอ?!
โชคดีชะมัด,,
แทบจะยิ้มแก้มปริที่รู้ว่าได้จุ๊บกับใคร แต่ทว่า,,เพราะไอ้หน้าหมีตกมันที่กำลังจ้องมองผมอยู่ ก็เลย..
“เอ่อ...อ่ะ...นาย..ก็เห็นนี่ ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ฉันวิ่งมาเร็ว แล้วก็ไปชนกับซีวอน แล้วเราก็ล้ม...แล้วก็พลาดไปจูบกัน นายหึงด้วยเหรอคังอิน....?? จริงๆฉันตั้งใจจะวิ่งไปหานายนะ”
“แต่ที่ฉันเห็น คือลีทึกวิ่งตรงดิ่งไปหามัน ไม่ใช่ตรงมาทางฉัน”
จริงดิ!!!!!!???
ตาลายๆ,, ตาลายมั้ง? มองคนผิด แหะๆ
“มีอะไรจะแก้ตัวอีกมั๊ย?”
ผมนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ,,นี่ขนาดตั้งใจว่าจะมาง้อคังอินแท้ๆ ยังพลาดอีกจนได้ อย่างงี้เค้าเรียกว่า ‘แก้สันดารเก่าไม่หาย’ รึเปล่าอ่ะ?
“โหย~ ก็แค่ล้อเล่นเองหง่ะ! อยากรู้ว่านายจะ ‘หึง’ รึเปล่า แค่นั้นเอง..ฮิๆ ตกลงกับซีวอนไว้หมดแล้ว จูบก็ไม่ได้จูบจริงนะ มุมกล้องงงง!!” เสียงสูงเข้าใส่ ..คังอิน นายอย่าฉลากมากไปได้มั๊ย? ขอร้อง~
“งั้นเหรอ?”
“อื้ม^^” ..แหะๆ..
คังอินเอื้อมมือขึ้นไปปลดล็อกมือเล็กที่โอบรอบคออยู่ แล้วดึงร่างคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิด ก่อนจะโอบเอวของลีทึก รั้งอีกคนเข้ามาใกล้ จนไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง
“แต่,, คราวนี้ ขอไม่ใช้มุมกล้องนะ”
“ไอ้หมี จะทำอะไรน่ะ ไม่เอาๆๆๆ!!”
อุ๊บ!
OO
ไม่ทันจะได้ตั้งตัว ก็โดนไอ้หมีครอบครองริมฝีปากไปเรียบร้อยแล้ว เกลียวลิ้นชื้นของหมีไม่ต้องเสียเวลาดุนดันให้กลีบปากเปิดออก เพราะตอนเริ่มลีทึกก็เปิดรับเพราะยังพูดไม่จบอยู่แล้ว ร่างเล็กที่แม้จะยั่วเก่ง แต่จริงๆก็ไม่ได้เก่งกาจอย่างที่เห็นภายนอกซักนิด ลิ้นยังจะเงอะงะๆ แล้วก็เอาแต่หลบเสียอีก
คังอินถอนริมฝีปากออก แล้วก็หัวเราะชอบใจใหญ่ ^[]^
“ขายหน้าจัง ป่านนี้ไอ้ซีวอนมันคงจะแอบนินทาฉัน ว่ามีแฟนไร้เดียงสาแบบนี้”
“คังอิน!!!”
สีเลือดฝาดผุดขึ้นเต็มสองแก้ม กำปั้นเล็กที่เตรียมพร้อมจะทุบปึงลงกลางอกแกร่ง ถูกรวบไว้ทันควัน ก่อนที่เจ้าตัวจะโดนกดจูบหนักๆซ้ำลงมาอีก,,
“อื้อ.....~”

อย่างน้อย คังอินก็น่าจะไว้ใจได้แล้วล่ะ ว่าที่จริงลีทึกไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรแม้แต่น้อย
คงจะแค่เช็คเรทติ้งล่ะมั้ง?
เห็นทีไอ้คำว่า ‘เกินเลย’ คงจะไม่มี ^^

..ไอ้หมีบ้า เสียเฟิร์สคิสเลย ไม่ยอม!!!!..


อาการเจ้าชู้..ไม่รู้ตัว
เจ้าชู้..เผลอใจ
วานเธอดูแลนิด,, ช่วยคุมประพฤติฉันที!

The end