บ้ า น ข อ ง ก า เ ท่ เ ร่

ความลับเรื่องนี้ก็ยังคงเป็นความลับต่อไป เว้นก็แต่ ผู้ล้วงความลับเพียง 1 คนเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับอันไม่น่าเชื่อนั้น และปรนนิบัติผู้ถือความลับเป็นอย่างดี

"คิบอม~" มือเล็กเกาะหนึบมาจากด้านหลัง วางลงบนไหล่กว้าง ใบหน้าเรียวเล็กซุกซนอยู่ข้างหู "อยากกิน pat bing su อ่ะ"

หนุ่มผิวแทนหันหน้ากลับไปช้าๆ"แล้วมาบอกคิบอมทำไมคับ"

"เห?? คิบอมอ่ะ" กำปั้นเล็กแต่หนักป๊าบเข้าให้ที่กลางหลัง

"โอ๊ย" ที่อุทานออกมาไม่ใช่ว่าเจ็บเหรอก แค่อยากจะแกล้งคนน่ารักเฉยๆ "ทุบคิบอมเหรอ? เล่นแรงนะ" ขบริมฝีปากอย่างหมันเขี้ยว แล้วก็โผเข้าคว้าเอวบางมาไว้ในอ้อมกอด ทงเฮพยายามดิ้นหนีสุดแรงแต่สู้แรงคนตัวโตไม่ไหว

"แล้วใครใช้ให้คิบอมมากวนฉันล่ะ?"

"ไม่รู้ล่ะ ทงเฮต้องรับผิดชอบ" ว่าแล้วใบหน้าเข้มก็ยื่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่คิดว่าคนตัวเล็กจอมแสบจะหลงกลเหรอ ไม่มีทางซะล่ะ ทงเฮเบนหัวหลบการจู่โจมนั้น แล้วก็หลบรอดทุกครั้งไป

มือเล็กวางรั้งอยู่บนอกฝ่ายตรงข้าม หากแต่ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่คิดจะละความพยายามง่ายๆ สองมือปลดปล่อยพันธนาการที่เอวแต่เปลี่ยนเป็นกำข้อมือเล็กไว้แทน..

"อุ๊บ~" ในที่สุด ริมฝีปากแดงก็ยอมพ่ายแพ้ให้กับริมฝีปากบาง คิบอมค่อยๆกดริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา

"ทงเฮฮอง คิบอมอา เล่นอะไรกันน่ะครับ" ตายล่ะหว่า นี่เขาทั้งสองกำลังเล่นหนัง(เกือบ)เรท ต่อหน้าน้องเล็กผู้ไร้เดียงสาของวงอยู่เหรอเนี่ย

คิบอมถอนจูบนั้นทันที "เอ่อ..ระ-เรียวอุค" เขาอ้ำอึ้ง

"อยากรู้เหรอ ลองไปถามเยซองฮองดูสิจ้ะ" จบประโยค ร่างเล็กก็กระโจนออกจากห้องครัวไปทันที ปล่อยให้เด็กใสซื่อยืนทำตาบ๊องแบ๊วไม่รู้ประสาอยู่อย่างนั้น..

"ไม่เห็นจะได้ยินเสียงอะไรเลย" คิบอมแนบหูชิดกับเนื้อเนียนตรงช่วงท้องของทงเฮ..

"สงสัยหลับมั้ง" ทงเฮมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

"หลับเก่งเหมือนทงเฮเลยเน๊อะ?" คิบอมก็ส่งสายตาประสานกลับไป

คนตัวเล็กพองลมจนเต็มแก้ม "เหมือนนายต่างหาก!"

"เอ๊?? แล้ว ปลุกยากเหมือนใครนะ?" ไม่พูดเปล่า ปลายคิ้วเรียวก็ค่อยๆเคาะเบาๆเป็นจังหวะอยู่บนช่วงท้อง

"เหมือนนายงัย!!^^" คิบอมไม่ปฏิเสธข้อกล่าวหาเท็จนั้น แต่เลื่อนมือขึ้นมาหยอกแก้มยุ้ยของคนยัดข้อหาแทน

ดูเหมือนว่า.. การท้องไม่ได้เป็นเรื่องน่ากังวลอย่างที่คิดไว้ซะหน่อย ความจริง ต้องขอบคุณพระเจ้าด้วยซ้ำที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ เพราะไม่อย่างนั้น เขาคงไม่รู้ว่า คิบอมเชื่อใจเค้ามากขนาดไหน คงไม่รู้ว่า ความอ่อนโยนของคิบอมมีมากขนาดไหน และ..คงไม่รู้เลยว่า รักแท้นั้น เป็นแบบไหน??...

"ซุปสาหร่ายคับทงเฮ วันนี้ต้องกินให้ได้นะ" ทงเฮที่นั่งกอดหมอนดูทีวีอยู่ทำแก้มป่องเพราะถูกขัดใจ

ไอกรุ่นลอยฟุ้งปะปนกลิ่นหอมของอาหารในถ้วย คนเอาแต่ใจพ่นลมออกปากแล้วยิ้ม

"อ่ะ!"

แต่ทงเฮส่ายหัวไม่ยอมรับของจากผู้ให้ คิบอมขมวดคิ้ว และเคลื่อนกายมานั่งอยู่ข้างๆ

"ป้อนหน่อย" ในที่สุดก็เผยไต๋จนได้ เจ้าคนขี้อ้อน

"เมื่อไหร่จะเลิกอ้อนซะที ห๊ะ??" ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่คิบอมก็ไม่ใจร้าย เขาคนช้อนสั้นกับถ้วย ตักซุปขึ้นมาจ่อปากตัวเอง พ่นไออุ่นออกมาเบาๆก่อนจะส่งไปให้เจ้าตัวเล็ก

อ้ำ..

"อร่อยมั๊ย?"

ทงเฮส่ายหัวดิก "ฮันกยองฮองทำอร่อยกว่าเยอะเลย"

เฮ้อ..เมื่อไหร่ปากผมจะตรงกับใจซะทีนะ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมก็คงปากเบี้ยว หวา >< ไม่เอาหรอก เป็นแบบนี้ต่อไปดีกว่า

"เกี่ยวอะไรกับฮันกยองห๊ะ? แล้วนี่ดีกันแล้วเหรอ?" ฮีชอลพี่สาวเอ๊ย! พี่ชายปากร้ายโผล่เข้ามาในห้องรับแขกแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง คิบอมยิ้มทักทายแต่ไม่ได้เถียงอะไรออกไป

แต่..นายตัวเล็กน่ะสิ.." นี่!!.."

"ทงเฮ กินเยอะๆสิ" คิบอมจ่อช้อนจนติดริมฝีปากแดง ทงเฮก็เลยเลือกที่จะรับซุปนั้นเข้าปากโดยไม่หันไปต่อกรกับคนปากจัด

บรรยากาศในบ้านดูไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ ทั้งคู่เลยตัดสินใจออกมาเดินเล่นข้างนอก วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ กำลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้าดูแจ่มใส ปุยเมฆสีขาวสะอาดลอยเด่น ล้อกับสายลมแผ่วเบา

"ฤดูใบไม้ผลิ คือฤดูกาลแห่งชีวิต..การเริ่มต้นของชีวิต" ทงเฮเอ่ยเสียงแผ่ว สายตาจดจ้องอยู่ที่กิ่งไม้ที่ปรากฏยอดสีเขียวอ่อนขึ้นอยู่ประปราย..

คนฟังไม่ได้พูดอะไร เขามองใบหน้าของทงเฮจากด้านข้าง แก้มใสปะทะไอแดดจนเป็นสีนวล

"ฉันชอบฤดูนี้จัง..นายล่ะ คิบอม.. ชอบมั๊ย?"

"อะ อื้ม..ชอบสิ" ร่างสูงหน้าร้อนวาบ เมื่อถูกคนตัวเล็กจับได้ว่า 'แอบมอง' เค้าอยู่

"ชอบฤดูใบไม้ผลิ หรือว่า..ชอบฉัน?"

เราแวะร้านหนังสือกันก่อนกลับบ้าน คิบอมสวมหมวกลงบนปอยผมนุ่มของคนตัวเล็ก และจูงมือกันเดินเข้าร้าน

ทุกที ถ้าพวกเราเข้าร้านหนังสือ แน่นอนล่ะ ว่ามุมโปรดน่าจะอยู่ที่มุมนิตยสาร หรือไม่ก็ดนตรี ถ้าอยากผ่อนคลายมากกว่านั้นก็คงจะเป็นมุมการ์ตูน ไม่ใช่..มุมแม่และเด็กอย่างวันนี้

บอกตามตรง อึดอัดชะมัดเลย เป็นผู้ชายแท้ๆ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เดินมาตรงมุมนี้

"เป็นอะไรเหรอ ทงเฮ?"

"เอ่อ.." คนถูกถามกลอกตามองรอบข้างล่อกแล่ก ก่อนจะยืดปลายเท้าและชะเง้อคอมากระซิบข้างๆหู "ฉัน..ไม่ชินน่ะ"

คิบอมหัวเราะคิก เขาไม่ตอบอะไรกลับไปแต่เอื้อมมือไปคว้าหนังสือมา 1 เล่ม "งั้น..เอาเล่มนี้นะ"

"นาย จะซื้อเหรอ?" ทงเฮจิกปลายเล็บลงบนเสื้อยืดตัวบางของร่างสูง หากแต่เค้าไม่ได้รับรู้เลยว่า มันเจ็บ

"ก็ใช่น่ะสิ"

"คิบอม ฉันเดินไม่ไหวแล้ว" ทงเฮงอตัวลงต่ำใช้แขนเล็กค้ำร่างบางของตนเองไว้

"เป็นอะไรน่ะ"

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นจ้องมองคนตัวโตด้วยแววออดอ้อน

"จะอ้อนอะไรอีกห๊ะ?"

"คิบอมอ่ะ ฉันไม่ได้จะอ้อนนายซะหน่อย" แต่ในแววตามันน่าสงสัยนี่นา ทงเฮยื่นแขนเล็กออกมาข้างหน้า "ขี่หลังคิบอมนะ"

ซื้อล็อตเตอรี่แม่นขนาดนี้ก็ดีสินะ ^^

ลำแขนเล็กโอบรอบคอคนตัวโต ขาที่คิบอมช้อนเอาไว้กวัดแกว่งไปมาตามประสา ลิงอยู่ไม่สุข "อย่าดิ้นดิ่"

"ทำไมต้องทำเสียงดุล่ะ?" ทงเฮใช้นิ้วชี้จิ้มข้างแก้มป่องๆของคิบอม แล้วหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

"แล้วทำไมทงเฮถึงชอบทำตัวน่ารักล่ะ"

"ฉันไม่ได้ทำซะหน่อย.." ใบหน้าเล็กซุกอยู่ที่แผ่นหลังกว้าง "หลังคิบอมอุ่นจัง"

คนถูกชมได้แต่ยิ้ม ก็ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากนี้นี่นา..

"คิบอม!!" จู่ๆเจ้าตัวเล็กก็แทรกหน้าขึ้นมาเกยอยู่บนไหล่ "ส่งหนังสือให้หน่อยดิ่"

"หืม?" แล้วเขาก็ส่งหนังสือคุณแม่มือใหม่ที่เพิ่งซื้อมาให้กับทงเฮ "มีอะไรเหรอ?"

"อ่านให้ฟังหน่อยสิ.."

"เอ๋??"

มือเล็กซุกซนเขี่ยตามแก้มและใบหูไม่หยุด "นะๆๆ..น้า!"

คนตัวเล็กใช้มือทั้งสองที่โอบรอบคอคิบอมอยู่กางหนังสือ.."ระยะนี้ ว่าที่คุณแม่จะหงุดหงิดง่ายกว่าปกติ บางรายมีอาการปวดหัว หรือปวดท้องแทรกซ้อน ช่วงเวลาตั้งครรภ์ 2-3 เดือน ว่าที่คุณแม่จะอาเจียนสาหัส บางครั้งมีเลือดปนออกมาด้วย.."

"เงียบทำไมล่ะ?"ทงเฮใช้ปากที่เบียดไหล่ของคิบอมอยู่เพื่อพูด มันก็เลยฟังดูอู้อี้

"สงสารทงเฮอ่ะ.. สงสารเวลาเห็นทงเฮหงุดหงิด หรือเวลาที่ทงเฮคลื่นไส้"

"นิดเดียวเอง..แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า"

"ทงเฮ.." น้ำเสียงคิบอมฟังดูจริงจังกว่าทุกครั้ง ใบหน้าเรียวของทงเฮยังคงซุกอยู่ตรงไหล่ หายใจรดความอุ่นลงบนข้างแก้มอย่างแผ่วเบา

"อะไรเหรอ?" เสียงเล็กกระซิบอยู่ข้างหู

"คิบอมน่ะ รักทงเฮมากๆเลยนะ"

"ฮิๆ รู้แล้ว" ร่างบางเอ่ยเสียงเบา รู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนผ่าว ดีนะที่เขาอยู่บนหลังคิบอมอย่างนี้ ไม่งั้นถ้าคิบอมเห็นล่ะก้อ เขาคงจะเขินแย่เลย

"คิบอมรักทงเฮ.." แต่อีกฝ่ายก็ยังคงพร่ำพูดต่อไป มือเล็กที่โอบคอขยับจนรัดแน่น "แล้วทงเฮล่ะ..รักคิบอมบ้างรึเปล่า?"

"ต้องให้บอกด้วยเหรอ? คิบอมไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ?" เสียงเล็กจั๊กจี้ใบหู ผมนุ่มแนบใบหน้าร่างสูงมากขึ้น "ฉันน่ะ..ไม่เคยรักนายเลยรู้มั๊ย?..."

ให้ตายสิ..ยังไม่เลิกล้อเล่นอีกเหรอ?

"แต่..ชีวิตทั้งชีวิตของทงเฮ เป็นของคิบอมทั้งหมด ..ทงเฮมอบทั้งชีวิตให้คิบอมหมดเลยนะ เพราะทงเฮเชื่อใจคิบอมยังงัยล่ะ ^^"

ไม่อยากให้ถึงบ้านเลย..
ใบไม้สีเขียวอ่อนบนยอดกิ่งที่ไร้ใบไปเกือบ 4 เดือนปลิวไสวท้าลมเอื่อยอ่อน ทางเดินที่ทอดยาว มี 2 ใจผูกติดกันด้วย 1 สายใยกำลังเดินอย่างเชื่องช้า ดั่งกลัวว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้จะหายไป..

หมอนัดตรวจอีกทีอาทิตย์ที่ 3 และนี่ก็ถึงวันนั้นแล้ว ทงเฮคนที่เคยเกลียดโรงพยาบาลจับใจ วันนี้เขากลับก้าวเข้ามายังสถานที่ดังกล่าวด้วยสีหน้าแจ่มใส ข้างกายคือ คิบอม.. คนที่ทงเฮต้องการมากที่สุด จะให้บอกอีกกี่รอบนะ?

"คุณลีทงเฮครับ หมอมีข่าวดีจะบอกกับคุณ"

"ได้ลูกชายเหรอคับ?" จะหาว่าเว่อร์ก็เอาเถอะ..ก็คนมันเห่อ..^^

คุณหมอหน้าตาใจดียิ้มกว้าง "เหมือนคุณจะยอมรับได้แล้ว แต่ว่า..คุณน่ะ...จริงๆแล้ว ไม่ได้ตั้งครรภ์ครับ คุณเป็นโรคกะเพราะ..."

"เอ๋?? แล้วคราวที่แล้ว.." คราวที่แล้วก็พูดวกวนเป็นเขาวงกต คราวนี้จะปั่นหัวคนไข้จนกลายเป็นวังน้ำวนรึงัยห๊ะ??!!

"หมอต้องขอโทษจริงๆนะครับ คราวที่แล้วมีข้อผิดพลาด..เพราะเกิดการสลับตัวอย่างน้ำปัสสาวะกับคนไข้อีกราย ซึ่งทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแล้ว แต่เบอร์โทรศัพท์ที่คุณให้มากลับติดต่อไม่ได้..."

"สรุปแล้ว คือ..ผม ไม่ได้ท้องใช่มั๊ย??!!!" พูดออกไปอย่างไร้สติ เห็นหมอพยักหน้า

ปึง!! ประตูถูกปิดกระแทกอย่างแรงเหมือนครั้งแรกที่มา

"ทงเฮ ใจเย็นดิ่" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขน

"แล้วที่ผ่านมาล่ะ ฉันทั้งเครียดไม่กล้าบอกนายเลย เพราะกลัวว่านายจะไม่เชื่อ แต่พอบอกนายแล้ว ฉันก็รู้สึกสบายใจเพราะนายเชื่อฉัน แล้วหลังจากนั้น ความหวังมากมายก็เกิดขึ้นในใจฉัน สุดท้าย..ทุกอย่างก็พังทลายลง!! คิบอม..นายไม่เป็นฉันนายไม่รู้หรอก"

ร่างสูงไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมาซักนิด เขาเลื่อนมือลงไปกุมมือเล็กที่ร้อนผ่าว..

"คิบอม..ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้??"

"อย่าคิดมากเลยนะ คิดซะว่า มันเป็นของขวัญจากพระเจ้าละกันนะ"

"ของขวัญ???!! งั้นเหรอ??" ดวงตากลมตวัดขึ้น ความไม่เข้าใจฉายในแววตานั้น

"อื้ม..ของขวัญก็คือโอกาส และช่วงเวลาดีๆ ระหว่างเรางัย... ฉันน่ะไม่เคยบอกรักนาย นายก็รู้ แต่เพราะช่วงเวลานั้น..ทำให้ฉันได้บอก แล้วก็ทำให้ฉันได้รู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับนาย ได้รู้ว่า..ต่อไปฉันจะต้องดูแลนายให้ดีที่สุด เพราะนายให้ชีวิตของนายเองกับฉันแล้ว..ดังนั้น ฉันต้องดูแลนาย ด้วยชีวิตทั้งหมดของฉัน.. ให้สมกับความเชื่อใจที่นายมีให้ฉัน"

คิบอม..นายไปเอาประโยคเลี่ยนๆ นี่มาจากไหนนะ??

ทงเฮยิ้มสดใส เอาล่ะ..ถือซะว่า นั่นเป็นของขวัญจากพระเจ้าอย่างที่คิบอมบอกก็แล้วกัน ^^

ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบสายตากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหูคนตัวสูง "จริงๆแล้ว ทงเฮน่ะ รักคิบอมมากๆเลยนะ" จบคำพูดแผ่วเบา มือหนาก็เข้าโอบรอบเอวบางและดึงเข้ามากกกอดไว้ในอ้อมอก ขยับท่อนแขนรัดร่างบางจนแนบชิด สัมผัสได้ถึงไออุ่น "รักทงเฮที่สุด.." มือบางก็เกาะกุมไหล่กว้างไว้แน่น แต่ของขวัญชิ้นโตของพระเจ้า จริงๆแล้ว คงเป็นนายสินะ คิมคิบอม...

แท่น..แทน..แท๊น~

"อาหารมื้อพิเศษสำหรับว่าที่คุณแม่มือใหม่!!!"อิทึกฮองออกหน้าออกตากว่าใคร บรรยากาศภายในห้องรับแขกของบ้านพัก ถูกตกแต่งด้วยดาวกระดาษระยับตา บนโต๊ะอาหารตัวกลมเต็มไปด้วยอาหารชั้นเลิศ กลิ่นหอมน่ากินลอยไปเตะจมูกคนตัวเล็กที่เพิ่งโผล่พ้นขอบประตู

"ยินดีกับนายด้วยนะ ทงเฮ"ซองมินคว้ามือไปกุมมือบาง ที่เจ้าของมือนั้นยังมีสีหน้างุนงง

..เอ๋?? งง งงคับ - -"..
ทงเฮทำตาล่อกแล่กกรอกไปรอบๆ

และ ก็รู้ความจริงจนได้.. อึนฮยอก ^^

ไม่สิ ไม่ใช่ความจริง แต่มันก็คือ ความจริงที่ผิดพลาดต่างหาก แต่ถึงความจริงที่แท้จริงจะเป็นยังงัย ผมก็ไม่จำเป็นต้องบอกให้พวกเค้ารู้นี่ฮะ..แค่คิบอมรู้คนเดียวก็เพียงพอแล้ว..

คืนนี้ หลับอุตุแน่ๆ อาหารอร่อยๆดีๆแพงๆทั้งนั้น!!^^

นี่ก็คงเป็น 'ของขวัญจากพระเจ้า' อีกชิ้นนึงสินะ?

The End ..

กา-เท่-เร่ talk :: รีบเอามาลง จะได้ไม่ยืดเยื้อเนาะ?

ไหนๆก็พิมพ์เสร็จแล้ว เลยไม่อยากดอง เดี๋ยวลืม -*-

อีกอย่าง จะได้รีบๆเอาเรื่องที่ค้างๆมาลงด้วย พอเรื่องใหม่มาจะได้ แปะป๊าบเลยทีเดียว ^^